Απαραίτητη μια ευρύτατη εκσυγχρονιστική αναμόρφωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης -στην Ολομέλεια image Τώρα είναι η ώρα για τη συμφωνία -στο Ράδιο 984 της Κρήτης

Επαναφορά ενιαίας τιμής βιβλίου και παροχή κινήτρων για ξένες παραγωγές στα θετικά του πολυνομοσχεδίου

Στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Παραγωγής & Εμπορίου που αφορούσε το νομοσχέδιο με τίτλο «διατάξεις για την ολοκλήρωση της συμφωνίας…» μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό μεταίχμιο για τη χώρα μας. Με το τέλος αυτής της δυσχερούς και καθοδικής επί οκτώ έτη πορείας και το κλείσιμο των τελευταίων μνημονιακών υποχρεώσεων, έχουμε χρέος να ξεδιπλώσουμε μερικές σκέψεις για τη χώρα μετά την κρίση. Ποια κοινωνία ονειρευόμαστε, ποια κοινωνία αξίζει στα παιδιά μας, ως μοντέλο και ως πρόταση να τους παραδώσουμε.

Μπροστά μας υπάρχουν ακόμα πολλές πρακτικές δυσκολίες, με κορυφαία την ρύθμιση του χρέους. Μένω στις περιγραφές του υπουργού Οικονομικών ήδη χθες, ότι θα έχουμε μία ρύθμιση καλύτερη από αυτή που περιμέναμε και πιο αισιόδοξη. Αισιοδοξώ λοιπόν, κρατώντας πάντα τις επιφυλάξεις μου, γιατί η στάση των δανειστών και των Ευρωπαίων εταίρων που εναλλάσσονται σε αυτό το διπλό ρόλο που διαρκώς παίζουν, δεν μας επιτρέπει να έχουμε πολύ μεγάλες ελπίδες. Μας επιτρέπει αξιοπρεπώς να αναμένουμε ότι θα σεβαστούν τις δικές τους υποσχέσεις, την αναγκαία τάξη εντός της ευρωζώνης η οποία δέχεται πολλούς κλυδωνισμούς όχι μόνο ενδο-ευρωπαϊκούς αλλά και πέραν του Ατλαντικού.

Ελπίζω ότι θα επιτευχθεί από τη χώρα μας η εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων να γίνει με μια χρονική σειρά που θα είναι τουλάχιστον στις αδρές της γραμμές σύμφωνη με αυτό που περιγράφηκε ως γαλλικός μηχανισμός. Συνδεδεμένη με κάποιες ρήτρες ανάπτυξης, τέτοιες που θα επιτρέπουν την εξυπηρέτηση του χρέους σε ένα περιβάλλον κοινωνικής και οικονομικής προόδου για τη χώρα μας.

Το άλλο μοντέλο το οποίο ακούγεται κυρίως από κύκλους γερμανικούς και βόρειους είναι ένα μέλλον διαρκούς λιτότητας και δημοσιονομικής περιστολής η οποία εν τέλει -το διαπιστώνουμε πια- συνεπάγεται πόνο για τις κοινωνίες και υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών και της ίδιας της Ευρώπης. Αυτές τις μέρες από τον Πικετί ως τον Κώστα Γαβρά, ακούσαμε ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκό όραμα, τίποτα που να ενώνει της μεγάλες δημοκρατικές παραδόσεις της Ευρώπης σε ένα κοινό μέλλον. Ζοφερή προοπτική.

Υπάρχουν περιορισμένα περιθώρια εκδίπλωσης οικονομικής πολιτικής. Όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι απεριόριστα για κανένα μέλος ευρωζώνης αλλά είναι πολύ περισσότερο περιορισμένα σε μας που βρισκόμαστε υπό το βάρος ενός μεγάλου χρέους και δεικτών, οι οποίοι δεν μας επιτρέπουν να ασκούμε ανεξάρτητη δημοσιονομική πολιτική. Γνωρίζουμε ότι οι άμεσες ξένες επενδύσεις, που όλοι ονειρεύονται, δεν θα προκαλέσουν το αναπτυξιακό σοκ που χρειάζεται η χώρα άμεσα, γιατί απαιτούν χρόνο και κατάλληλη διεθνή συγκυρία. Οι εγχώριες επενδύσεις το ίδιο. Δημιουργείται ωστόσο ένα περιβάλλον πιο λειτουργικό και πιο ευνοϊκό. Αυτό που περιμένουμε είναι από την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, να δημιουργηθεί θετικό περιβάλλον και να αποκτήσουμε σταθερούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης.

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι η περιοριστική, τιμωρητική πολιτική που επιβλήθηκε από το ΔΝΤ, χωρίς πάντως κανείς εταίρος Ευρωπαίος να αντιταχθεί, για περιστολή συντάξεων και αφορολόγητου, αφαιρεί εισόδημα και χρήματα απ’ την αγορά. Με τον τρόπο τους είναι υφεσιακές πολιτικές. Πιστεύω ότι υπάρχει και η πολιτική βούληση και τα περιθώρια με τη λήξη του έτους να γίνουν όλες τις αναγκαίες διορθώσεις που θα αμβλύνουν τη δυσχέρεια στα νοικοκυριά και θα δώσουν ενέσεις ρευστότητας. Η αύξηση του κατώτερου μισθού και η επαναφορά των  συμβάσεων είναι τέτοια αναπτυξιακά μέτρα που θα τονώσουν την αγορά και θα αλλάξουν την ψυχολογία.

Δύο μικρές παρατηρήσεις σε κάποια από τα θετικά του πολυνομοσχεδίου. Η πρώτη είναι συμβολική. Αφαιρέθηκε βιαίως η ενιαία τιμή βιβλίου από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με τη λεγόμενη εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ. Από την άνοιξη του 2015 επανήλθε στη δημόσια συζήτηση η αναγκαιότητά της και μετά από κοπιώδη διαπραγμάτευση (αυτή την ταλαιπωρία που υφίσταται η Ελληνική Δημοκρατία) ήρθε η στιγμή να επανέλθει. Αίρεται ένας παραλογισμός που μας είχε βγάλει εκτός ευρωπαϊκού κεκτημένου και εκτός ευρωπαϊκού συναλλακτικού ήθους στην αγορά του βιβλίου.

Η παροχή κινήτρων για παραγωγή κινηματογραφικών παραγωγών είναι ένα δεύτερο θετικό. Και για αυτό το θέμα οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει την άνοιξη του 2015 και μετά από πολλές συζητήσεις και παραστάσεις στο υπουργείο Οικονομικών υλοποιείται, συμβάλλοντας σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την ανάπτυξη, ένα περιβάλλον ορθολογισμού εκσυγχρονισμού.

Μας δείχνουν αυτά πώς η αριστερά είναι υποχρεωμένη να εργάζεται για την επόμενη μέρα. Πώς πρέπει να απευθύνεται στην ελληνική κοινωνία που πολλά υπέφερε, υποσχόμενη διαχειριστική επάρκεια και δημοκρατική λειτουργία. Όχι με αυτοδιοριζόμενες ελίτ αρίστων και τεχνοκρατών εξωκοινοβουλευτικών αλλά με πολιτικούς οι οποίοι αντλούν πολιτική νομιμοποίηση, λαμβάνουν εντολή, αντλούν δύναμη από την κοινωνία και λογοδοτούν διαρκώς σε αυτήν.

Από αυτήν, από την κοινωνία, θα αντλήσει η αριστερά το όραμα, τις ανάγκες και λαχτάρες για να της επιστρέψει ένα πρόγραμμα πραγματισμού και ελπίδας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter