image Ό,τι συνθλίβει τη δημοκρατική ζωή, το εργατικό κίνημα, το Κοινοβούλιο είναι «μια χαρά» για τον καζινοκαπιταλισμό -στην ΕΡΤ image Ο Σύριζα μπορεί να εκφράσει πολιτικά την -πάντοτε παρούσα- μεγάλη δημοκρατική παράταξη /στο 247

Δεν χρειάζεται μαθήματα ελευθερίας η Ανενεωτική Αριστερά -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής στη διάρκεια της συζήτησης για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής με τίτλο «Πρόσβαση των μόνιμων κατοίκων των περιοχών εκτός τηλεοπτικής κάλυψης στους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας» μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Τόσο ο κ. Θεοχαρόπουλος όσο και ο κ. Τζαβάρας είχαν κάποιες ενστάσεις για την παρουσία του πρωθυπουργού σήμερα στο Συμβούλιο της Ευρώπης ενώπιον των βουλευτών. Δεν κατάλαβα ακριβώς τις ενστάσεις κυρίως του κ. Τζαβάρα διότι δείχνουν μία άγνοια ή μάλλον αγνόηση της πολιτικής κατάστασης στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή.

Ο Αλέξης Τσίπρας ασφαλώς και πρωτίστως μιλάει ως πρωθυπουργός μιας χώρας πληγωμένης από την κρίση. Έρχεται ενώπιον των Ευρωπαίων ομολόγων βουλευτών, εκπροσώπων των ευρωπαϊκών λαών να μιλήσει για αυτή την πολύχρονη περιπέτεια και για το πώς η χώρα προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την τυπική λήξη του μνημονιακού καταναγκασμού, του καταναγκασμού στον οποίο μας έβαλαν οι Ευρωπαίοι εταίροι δανειστές. Υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον, αυτή η αντίφαση: η θεμελιώδης αντινομία στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η εταιρεία, η συντροφία της Ευρώπης μπορεί να γίνει και φυλακή. Έγινε για την Ελλάδα, έγινε για την Πορτογαλία, έγινε για την Κύπρο. Πόνεσαν οι λαοί, δεν ευχαριστήθηκαν.

Αλλά επίσης ο Έλληνας πρωθυπουργός τυχαίνει να είναι ο ηγέτης της ελληνικής Αριστεράς και να είναι μία -ίσως η πιο προβεβλημένη εν εξουσία- προσωπικότητα της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Σας θυμίζω ότι κυβερνήσεις Αριστεράς υπάρχουν στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία. Υπάρχει το φάντασμα του μεγάλου SPD, του μεγαλύτερου κόμματος της Αριστεράς το 19ο και τον 20ο αιώνα το οποίο σύρεται πίσω από την κυρία Μέρκελ, η οποία με τη σειρά της σύρεται πίσω από το AfD. Χάνουν οι συνάδελφοι που σχολιάζουν τη μεγάλη εικόνα. Αυτή τη στιγμή η μεγάλη αγωνία στο δημοκρατικό κόσμο, στη δημοκρατική Ευρώπη, στη σοσιαλδημοκρατική κεντροαριστερή Ευρώπη, την ρεπουμπλικανική συντηρητική Ευρώπη είναι η αγωνία για την άνοδο του νεοφασισμού.

Έχει γίνει αντιληπτό αυτό;

Ο Τσίπρας μιλάει εκ μέρους της δημοκρατικής Αριστεράς, της δημοκρατικής Ευρώπης κατέναντι στους Κουρτς, στους Όρμπαν, στους νεοφασίστες που ανεβαίνουν στη Σουηδία, που αλωνίζουν στην Ολλανδία, στην Αυστρία, στην Ιταλία εδώ κοντά μας και τους νεοφασίστες που είναι υπόδικοι και υποψήφιοι κατάδικοι στην Ελλάδα. Βάλτε το στο λογαριασμό σας, και εσείς κ. Θεοχαρόπουλε διότι εκπροσωπείτε κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς εν τέλει και όχι το κόμμα μιας απολίτικης νεοφιλελεύθερης governance όπου τραπεζίτες και τεχνοκράτες κυβερνούν τις χώρες χωρίς πολιτική νομιμοποίηση. Σκεφτείτε τι ακριβώς διακυβεύεται.

Προσωπική δικαίωση

Σήμερα όμως η πολιτική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα ήταν και ένα είδος προσωπικής δικαίωσης. Διότι το 2015 ήταν ο παρίας της Ευρώπης και τώρα είναι ένας ηγέτης ο οποίος σήκωσε το λαό του στην πλάτη του και συνομιλεί με τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες και πρωθυπουργούς. Πόσοι απ’ αυτούς που ήταν τον Γενάρη του 2015 εκεί είναι τώρα στο Συμβούλιο της Ευρώπης; Ο Γιούνκερ απέρχεται, ο οποίος αναγνώρισε τον Τσίπρα, ο Ρέντσι εξαφανίστηκε στην Ιταλία. Έχουν γίνει πολλά πράγματα. Αλλά από τη σημερινή ομιλία του πρωθυπουργού θέλω να κρατήσετε αυτό. Είναι 11 Σεπτεμβρίου. Ο Τσίπρας έκανε μία υπόμνηση στον Σαλβαντόρ Αλιέντε, στην μεγάλη προσωπικότητα της σοσιαλιστικής φαντασίας των μεγάλων ηττημένων που αφήνουνε παρακαταθήκες νίκης. Ο δικός σας συνάδελφος έκανε υπόμνηση στον Πινοσέτ, σε αυτόν που πετούσε τους ανθρώπους από τα ελικόπτερα. Από άγνοια; Από κουταμάρα; Στην πολιτική μετρούν όλα.

Είπατε και άλλα περί δικτατορίας και φιλελευθερισμού. Η παράδοση της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και της ανανεωτικής αριστεράς είναι παράδοση η οποία αναδεικνύεται από τη σύγκρουση με το σταλινισμό, από τη σύγκρουση με τον κρατισμό. Γεννιέται το ‘68 μαζί με τη σοβιετική εισβολή στην Πράγα. Γεννιέται από μία σύγκρουση για την εθνική και ευρωπαϊκή φύση του κομμουνισμού. Γεννιέται μαζί με τα κινήματα του ευρωκομμουνισμού. Γεννιέται με τις μεγάλες ιδέες τις μεγάλες φαντασίες  οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν αλλά που γονιμοποίησαν την ευρωπαϊκή σκέψη, την πολιτική σκέψη του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, του Λούτσιο Μάγκρι, της Λουτσιάνα Καστελίνα.

Αυτές είναι οι παραδόσεις της ελληνικής ανανεωτικής αριστεράς και με αυτές μπόλιασε την ελληνική πολιτική ζωή και την ελληνική πολιτική σκέψη. Τα γνωρίζετε αυτά. Αυτό που μάλλον δεν γνωρίζετε ή μάλλον σας διαφεύγει είναι ότι η παράδοση του βάρβαρου πελατειασμού και του βάρβαρου κρατισμού είναι η παράδοση της δεξιάς παράταξης όχι μόνο από τα χρόνια του μεσοπολέμου στην σύγκρουση με το βενιζελικό εκσυγχρονισμό αλλά στον μεταπόλεμο.

Οι χυδαιότητες των πρώην δοσιλόγων που γινόντουσαν βουλευτές της ΕΡΕ που τους κατήγγειλαν οι κεντρώοι βουλευτές και οι βουλευτές της ΕΔΑ. Η χυδαιότητα όλης της εργαλειακής χρήσης του κράτους και της δημοκρατικής πολιτείας από μία κομματοκρατία. Ο Γιαννακόπουλος και ο Αλέκος Σακελλάριος δεν είχαν υπόψη τους ούτε την ΕΔΑ, ούτε την Αριστερά όταν τη δεκαετία του ‘60 έγραφαν τον Μαυρογιαλούρο. Την κυβερνώσα ΕΡΕ είχαν υπόψη τους. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης για κρατισμό κατηγόρησαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Αναστάση Παπαληγούρα που κρατικοποιούσαν τις εταιρείες του Ανδρεάδη τη μία πίσω από την άλλη.

Όταν αρχίζετε και μιλάτε για κρατικούς θα πρέπει να κοιτάξετε στον καθρέφτη της δικής σας παρατάξεως. Και αφού κοιτάξτε στον καθρέφτη του κρατισμού, της πελατειακότητας και της εργαλειακής κατάχρησης της δημοκρατικής πολιτείας από τους κομματάρχες και τους φύλαρχους με τις μαγκούρες που μάζευαν ψήφους στα καφενεία των ορεινών χωριών πρέπει να δείτε και στους καθρέφτες της οικογενειοκρατίας του νεποτισμού της δεύτερης και τρίτης γενιάς, τους υποκόμηδες και τους βαρονέτους που παίρνουν τα δαχτυλίδια και τις εκλογικές πλατείες από  πάππου προς πάππου και να δείτε επίσης την παράδοση των χουντικών και των νεοφασιστών οι οποίοι εμφιλοχωρούν και όχι μόνο στις παρυφές πλέον αλλά και στην καρδιά της δικής της παρατάξεως.

Η δική μας παράταξη, η παράταξη της Αριστεράς είναι παράταξη της ελευθερίας, του κοινοτισμού και του ελευθέρως σκέφτεσθαι. Έχει πληρώσει με αίμα και τους ολοκληρωτισμούς του σταλινισμού και τους ολοκληρωτισμούς των λεγόμενων νικητών των εμφύλιων συρράξεων. Μαθήματα ελευθερίας δεν θα κάνετε στην Αριστερά και μάλιστα στην Ανανεωτική Αριστερά.

Ευχαριστώ για τις αφορμές που μου δώσατε για να βάλουμε και μερικά πράγματα στη θέση τους.

Leave a Reply

Your email address will not be published.