image Η κοινωνία της κρίσης δεν θα εκφραστεί μέσα από παλιές νοοτροπίες -στο euro2day image Και τώρα εφαρμογή της συμφωνίας -στην ΕΡΤ

Για την Κεντροαεριστερά -συζήτηση στην ΕΦΣΥΝ, μέρος 2ο

Το πρώτο μέρος της συζήτησής του Νίκου Ξυδάκη με το δημοσιογράφο Δημήτρη Κουκλουμπέρη και συνομιλητή τον ευρωβουλευτή Νίκο Ανδρουλάκη δημοσιεύεται εδώ. Αφορούσε τη συμφωνία των Πρεσπών. Στο δεύτερο μέρος θέμα της συζήτησης είναι οι πολιτικές εξελίξεις και η κεντροαριστερά. Οι απαντήσεις του Ν. Ξυδάκη:

Κουκλουμπέρης: Να δούμε λίγο το ευρωπαϊκό τοπίο. Παρατηρούμε δηλαδή ότι εκεί γίνονται προσπάθειες ώσμωσης της Σοσιαλδημοκρατίας με την Αριστερά, στη βάση μιας κατεύθυνσης υπέρ του κοινωνικού κράτους και ενός μετώπου απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, τον αντιευρωπαϊσμό και την Ακροδεξιά… Πιστεύετε ότι θα μπορούσε το ίδιο να γίνει με επιτυχία και στην Ελλάδα;

Ξυδάκης: Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη είναι κυρίως αμυντικού χαρακτήρα με θετικά αποτελέσματα κυρίως στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα. Εδώ μπορεί να μη συναντώνται ακόμη οι κορυφές των κομμάτων, ωστόσο έχει συναντηθεί ο κόσμος.

Το 36% του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2015 είναι από τη μεγάλη δεξαμενή της κεντροαριστερής πλειοψηφίας, η οποία κυριαρχεί σε όλη τη μεταπολίτευση. Στην Ισπανία ο Σάντσεθ ήρθε σε σκληρή ρήξη με την παράδοση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και έστριψε το τιμόνι αριστερά κοινωνικά και συνεργάστηκε ουσιωδώς με τους Podemos. Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Κόστα κυβερνά με την ψήφο του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Μπλόκο της Αριστεράς.

Στον αντίποδα, έχουμε τη δραματική απομείωση της Κεντροαριστεράς στην Ιταλία, τη συντριβή του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλία και τη δραματική μείωση της επιρροής των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία. Είμαστε σε μια πολύ μεγάλη μετάβαση. Στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη κεντροαριστερή πλειοψηφία, μια μεγάλη παράδοση λαϊκής Αριστεράς κυρίως το ’80 που την εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ, μια εκσυγχρονιστική εκδοχή επί Σημίτη, υπάρχει η συντριβή του σχεδίου κοινωνικής ολοκλήρωσης πριν από τη χρεοκοπία…

Κι έχουμε μια Αριστερά που εκφράζεται πλειοψηφικά αυτή τη στιγμή από τον ΣΥΡΙΖΑ και εντός του υπάρχουν όλες οι παραδόσεις της μεταπολίτευσης. Ο κυρίαρχος παίκτης για να δημιουργηθεί η μεγάλη δημοκρατική παράταξη αναγκαστικά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και θα εξακολουθήσει να είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ -με όλες τις αδυναμίες του- έχει κατορθώσει να εκφράσει τις λαχτάρες και τις προσδοκίες μιας πλειοψηφίας του κόσμου της εργασίας, που επλήγη βαρύτατα και από την κρίση. Δεν είναι ίδιος με αυτόν του 2009, του 2012, δεν είναι ο ίδιος ούτε καν με τον ΣΥΡΙΖΑ του καλοκαιριού του 2015.

Σχετικά με την κριτική που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ περί ύπαρξης «καραμανλικής» συνιστώσας στους κόλπους του: Υπάρχει τέτοια συνιστώσα; Και κάτι άλλο: Ευθύνεται ή όχι ο κ. Καραμανλής για τη χρεοκοπία; Έχει τις ίδιες ευθύνες με τον Γ. Παπανδρέου;

Και με τον Κ. Σημίτη! Γιατί αν λάβουμε υπόψη θεμελιώδη μεγέθη και οικονομικές συμπεριφορές, πρέπει να πάμε πίσω. Να δούμε το «κόμμα του χρηματιστηρίου», να δούμε αυτό που ομολογούσαν ιδιωτικώς κορυφαίοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ στα τέλη του ’90, ότι η ανάπτυξη συμβαδίζει με ένα αναγκαίο ποσοστό διαφθοράς, είχαμε μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς… Μια έκρηξη καθεστωτισμού, από εκεί άρχισε η αμαύρωση της σοσιαλιστικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ.

Και κάποιες πολιτικές επιλογές που έγιναν, δεκάδες χιλιάδες διορισμοί παραδείγματος χάρη που οδήγησαν σε μια «πασοκοποίηση» και της Ν.Δ. Εγώ από τον Κ. Καραμανλή κρατάω ότι μίλησε και συγκρούστηκε με τα συμφέροντα και τη διαπλοκή, δεν το πήγε μέχρι τέλους, δεύτερον, έδωσε μια ρεπουμπλικανική κεντροδεξιά φυσιογνωμία στο κόμμα του, που τη νοσταλγούμε τώρα, διότι ανέλαβε ο φιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης και πρωταγωνιστεί η γραμμή Σαμαρά – Βορίδη – ΛΑΟΣ. Υπήρξε όμως δημοσιονομική αποσυναρμολόγηση, χωρίς να υπάρξει θωράκιση της οικονομίας και το κραχ του 2008 ήταν χαρακτηριστικό. Η Ελλάδα ήταν ανυπεράσπιστη.

Όλοι έχουν ευθύνες. Ακόμη και η Αριστερά που ήταν στην αντιπολίτευση έχει το δικό της μερίδιο. Αλλά για τη σημερινή δοκιμασία του ελληνικού λαού δεν μπορεί να ενοχοποιήσουμε την κυβέρνηση Τσίπρα που ανέλαβε ερείπια, εκτέλεσε ένα σκληρό τρίτο Μνημόνιο και προσπαθεί τους τελευταίους μήνες να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα κοινωνικής ανακούφισης και αναγέννησης.

Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη που βρίσκονται απέναντι σε ηγέτες και λογικές όπως του Όρμπαν, του Σαλβίνι, γιατί δεν κάνουν κάτι να βρουν μια κοινή συνισταμένη;

Δεν θα διαφωνήσω ότι σε κάποια θεμελιώδη ζητήματα θα πρέπει να υπάρξει μια κοινή πλατφόρμα Σοσιαλιστών, Πρασίνων, Αριστεράς και σε μερικά των Φιλελευθέρων. Δεν εξαρτάται όμως από τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καλοδεχούμενος στην ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.

Κλείνοντας ένα σχόλιο: Είμαστε στη μεταμνημονιακή εποχή, αφήνουμε πίσω την κρίση, ποια είναι για εσάς τα διακυβεύματα των επόμενων εκλογών για τη χώρα και τους πολίτες;

Θα πάω και πέρα από τις εκλογές… Εχουμε την υποχρέωση απέναντι στις νεότερες γενιές να δώσουμε ένα παράδειγμα μιας καινούργιας μεταπολίτευσης. Από τη μεριά της Αριστεράς, με όρους κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι κομματικής γραμμής, θέσεων και προσώπων, αυτές τις εξετάσεις θα δώσουμε στον ελληνικό λαό μέσα στο 2019 σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις.

Χρειάζεται ειλικρίνεια, αυτοκριτική, πραγματισμός και όραμα. Αυτά που ενώνουν τους προοδευτικούς είναι περισσότερα από όσα μας χωρίζουν. Και όσα μας χωρίζουν ως πρόσωπα δεν αφορούν καθόλου τους πολίτες.

Ολόκληρη η συζήτηση, όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, μαζί με σχετικό βίντεο, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter