Στην Ολομέλεια: Ας προσέξει ο κάποτε φιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης πού οδηγείται η σημερινή ΝΔ image Υπάρχει υποκρισία στην κριτική για τις μετακινήσεις βουλευτών -στο Open tv

Η ακροδεξιά διολίσθηση μάς απειλεί όλους -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κυριακής


H διολίσθηση της ΝΔ προς τον ακροδεξιό εθνικισμό δεν συμβαίνει για λόγους ψηφοθηρίας. Όχι μόνο. Είναι μερική και ανεπαρκής η εξήγηση ότι η συντηρητική παράταξη αναδιπλώνεται, με αφορμή το Μακεδονικό, για να θηρεύσει τις άστεγες ψήφους διαμαρτυρίας. Ναι, συμβαίνει και αυτό· ναι, η ηγεσία της ΝΔ ξεπερνά εαυτόν σε υποκρισία· ναι, εγκαταλείπει κάθε δική της παράδοση διπλωματκού ρεαλισμού· ναι, εγκαταλείπει ακόμη και δικές της θέσεις στη λεγόμενη «εθνική γραμμή»· ναι, η παρούσα ηγεσία ρυμουλκείται από τις ανιστόρητες θέσεις του Αντώνη Σαμαρά και τις τυχοδιωκτικές επιδιώξεις του ΛΑΟΣ. Αλλά, δυστυχώς, δεν αρκούν αυτές οι εξηγήσεις: η ακροδεξιά διολίσθηση της ΝΔ δεν άρχισε με το Μακεδονικό, φούντωσε εξ αυτού, και δεν θα σταματήσει μετά το Μακεδονικό.

Η διολίσθηση της ελληνικής Δεξιάς, συμπεριλαμβανομένης της ΝΔ, έχει καταστεί δομική ήδη από την εμφάνιση του ΛΑΟΣ και την ακολούθως απορρόφηση των ακροδεξιών λαϊκιστών και νεοφασιστών του στη ΝΔ, από την ηγεσία Σαμαρά 2009-2015 και από την ήττα των καραμανλικών το 2016. Πολύ περισσότερο, πρέπει να δούμε αυτό τον μετασχηματισμό σε συνάρτηση με τα διαδραματιζόμενα στην Ευρώπη, με τη ραγδαία άνοδο σχηματισμών με σκληρούς λαϊκιστικούς, εθνικιστικούς, ρατσιστικούς και νεοφασιστικούς χαρακτήρες.

Τα περισσότερα χαρακτηριστικά που συναντούμε στους ακροδεξιούς της Ευρώπης τα συναντούμε και εδώ ― και είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του φασισμού όπως φανερώθηκαν στον 20ό αιώνα.

Ας πούμε: η επίκληση ενός χρυσού μυθικού παρελθόντος, ενός έθνους υπερχρονικού και αιώνιου, ενός λαού περιούσιου και ανάδελφου, προπάντων φυλετικά καθαρού. Αυτό επικαλέστηκαν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, αυτό επικαλούνται και τώρα οι ακροδεξιοί ρατσιστές στις ΗΠΑ. Αυτό επικαλούνται και θεσμίζουν ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ο Κατσίνσκι στην Πολωνία. Αυτό το μυθικό παρελθόν, το κατασκευασμένο, επικαλούνται παρ’ ημίν κάποιοι μακεδονομάχοι και πάντως οι νεοναζί.

Ας πούμε: η διαρκής επίκληση συνωμοσιών, διεθνών κρυμμένων απειλών, εβραίων τραπεζιτών, Πρωτοκόλλων της Σιών και ΜΚΟ Σόρος. Η κατασκευή εξωτερικού εχθρού είναι κατεξοχήν φασιστική πρακτική: μάλιστα, ο εχθρός δεν βρίσκεται μόνο εκτός συνόρων, αλλά εντοπίζεται και εξοντώνεται σαν παράσιτο και εντός συνόρων. Οι εγχώριοι μεταφασίστες μιλούν ήδη για νεοκομμουνιστική απειλή και καλούν για στρατηγική ήττα και θέσπιση νομικού φραγμού στις αριστερές ιδέες.

Ας πούμε: η χρήση της προπαγάνδας, της κακόβουλης ψευδολογίας, των συγκαλυμμένων fake news, της δολοφονίας χαρακτήρων, της χειραγώγησης μέσω των δικτύων κοινωνικής δικτύωσης. Στα δικά μας: οι Ντίσνεϊλαντ και οι Μαλδίβες του Τσίπρα, το ταχύπλοο της Αίγινας κ.ο.κ.

Ας πούμε: η εξύμνηση μιας εξιδανικευμένης πατριαρχικής κοινωνίας, η οποία εκφράζει τάχατες την προιαώνια περιούσια φυλή, εξύπνηση που βάζει τη γυναίκα σε θέση αποκλειστικά τεκνοποιού και τροφού, εξορίζει τις μονογονεϊκές οικογένειες, ποινικοποιεί την άμβλωση ακόμη και για ιατρικούς λόγους, διώκει και εξοντώνει τους ομοφυλόφιλους. Στα δικά μας πεδία, ο ματσισμός και η μαγκιά αυτόκλητων νοικοκυραίων και κακομαθημένων παλικαριών που δολοφονούν τον Γιακουμάκη και τον Ζακ, που δολοφονούν την Ελένη Τοπαλούδη.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλά: με τον εγγενή αντιδιανοουμενισμό και την κατασκευασμένη λαϊκότητα του φασισμού, τον βαθύ και εκτεταμένο ρατσισμό (ακόμη και στη εκδοχή του «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…»), τη λατρεία της ωμής δύναμης, τη φυσικοποίηση της ανισότητας και της ιεραρχίας, τη θυματοποίηση, τις επινοημένες πραγματικότητες. Δυστυχώς, πολλά τέτοια εκδιπλώνονται καθημερινά στον δημόσιο χώρο, πυκνώνουν, ξεχειλίζουν πληθωριστικά στις πλατφόρμες δικτύωσης, με μεγαλόφωνα κεφαλαία, με κωμικοτραγικούς αναχρονισμούς και σενάρια συνωμοσίας, με κατασκευασμένες ψευδοπραγματικότητες.

Το Μακεδονικό, με τους στρεβλούς όρους που συζητήθηκε, και με την τεράστια πικρία που είχε επισωρεύσει η χρεοκοπία στον ελληνικό λαό, αποτέλεσε κομβικό σημείο: για την εξωτερίκευση ενός ακατέργαστου και πληγωμένου φαντασιακού, αλλά και για τη χειραγώγησή του από τυχοδιώκτες, δημαγωγούς και νεοφασίστες. Στόχος των χειραγωγών δεν είναι πλέον μια κυβέρνηση, μια παράταξη, ένας ηγέτης· στόχος είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter