image Οικόπεδα στο κέντρο -στα Νέα image Επτά απλές ιδέες για την εξωτερική πολιτική – Ένα Βλέμμα, στο ΕΘΝΟΣ

Γιατί η διάκριση Δεξιά – Αριστερά τίθεται με νέα σφοδρότητα -στο Πρώτο Πρόγραμμα

Στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ και τους δημοσιογράφους Αλφόνσο Βιτάλη και Άρη Ραβανό μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Β΄Αθηνών Νίκος Ξυδάκης.

Για τις ευρωεκλογές και τη διγλωσσία της Νέας Δημοκρατίας που αφενός ισχυρίζεται ότι πρέπει να θωρακίσουμε την Ευρώπη έναντι του λαϊκισμού και αφετέρου στελέχη της όπως ο ευρωβουλευτής Γ. Κύρτσος ισχυρίζονται ότι το ΕΛΚ και η Ευρώπη χρειάζονται τον Όρμπαν:

Είναι γνωστό ότι κατά βάση η ΝΔ πορεύεται ως συμμαχία φυλών και βαρωνειών. Δεν έχει πολιτική γραμμή ούτε καταλαβαίνει τι ακριβώς λέει ο κ. Βέμπερ εναντίον της Ελλάδος ή ο κ. Ζεεχόφερ, ούτε τι κράτος μετα-φασισμού συγκροτεί ο κ. Όρμπαν στην καρδιά της Ευρώπης. Ή τα βλέπει και κάνει ότι δεν τα βλέπει.

Δεν έχουν στη ΝΔ μια γραμμή, μια θέση, μια ανάλυση. Ρίχνουν άσφαιρα πυρά δεξιά και αριστερά. Οι εκτιμήσεις στελεχών ΕΛΚ από τις Βρυξέλλες είναι ότι το ΕΛΚ θα βγάλει λιγότερους από 200 ευρωβουλευτές, γύρω στους 100 η σοσιαλδημοκρατία  και είναι άγνωστο σε τι ρεκόρ θα φτάσουν τα αυτονομιστικά κινήματα και κυρίως οι ακροδεξιοί. Τα μεταφασιστικά φαινόμενα απειλούν την Ευρώπη από άκρη σε άκρη. Και γι’ αυτό διαμορφώνεται ρεύμα εναντίον της υποψηφιότητας του κ. Βέμπερ.

Την Ευρώπη την κατασκεύασαν κατά βάση Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες. Οι τελευταίοι βρίσκονται σε κάμψη όπως σε κάμψη βρίσκονται και οι Χριστινοδημοκράτες, με κορυφαίο παράδειγμα την κάμψη που υφίσταται το CDU στη Γερμανία. Στη δε Ιταλία εξαφανίστηκαν.

Αυτά είναι μεγάλα πολιτικά φαινόμενα. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν προήλθε από το πουθενά, δεν προήλθε μόνο για λόγους ανακατατάξεων στην πολιτική γεωγραφία. Έχουμε σοβαρότατους κοινωνικο-οικονομικούς λόγους με κύριο την αμετάπειστη και σκληρή λιτότητα που επεβλήθη στο εσωτερικό της ευρωζώνης, που γεννά τους λεγόμενους ηττημένους της παγκοσμιοποίησης και την σταθερή και διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια. Προήλθε από τις ανισότητες, από την καθήλωση, και από την μεταβολή μιας συμπεριφοράς απέναντι σε ανθρώπους που αντιμετωπίζονται ως πολίτες πρώτης, δεύτερης, τρίτης κατηγορίας. Είναι δομικό φαινόμενο πια, έχει φωλιάσει μέσα στην καρδιά της Ευρώπης.

Για τη συγκρότηση προοδευτικού μετώπου και τον «πόλεμο» με το ΚΙΝΑΛ, με αφορμή τη διοργάνωση εκδηλώσεων και τη συλλογή υπογρφαφών:

Ενδεχομένως αυτό αφορά τους πολιτικούς συντάκτες επειδή έχουν ύλη να γράψουν με ονόματα αλλά αμφιβάλλω αν αυτό  αγγίζει το μέσο έλληνα πολίτη, νομίζω ότι τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Τα περασμένα χρόνια  έγιναν πολλές κινήσεις για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς και ήταν όλες  παταγώδεις αποτυχίες χωρίς  πολιτικό στίγμα και  πολιτική φωνή που να αγγίζει πραγματικούς ανθρώπους, την κοινωνία. Η κοινωνία συμπαρασύρει τους πολιτικούς και τους βάζει να εκφράσουν κάτι. Αν τώρα από την κορυφή, από κάποιες ελίτ, βγαίνει ένα μανιφέστο αυτό δεν έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, είναι μια συζήτηση μεταξύ στελεχών, η οποία αφορά τους ίδιους  και την επιβίωση τους. Αυτό είναι χαρακτηριστικό του παρελθόντος.

Σήμερα έχουμε καινούργια χαρακτηριστικά, ένα αριστερό σχηματισμό που κυβερνά 4 χρόνια, σε μια πολύ δύσκολη κοινωνική ιστορική περίοδο. Αυτό που είναι διαπιστωμένο είναι ότι ο κόσμος δεν έψαξε να φτιάξει ένα καινούργιο σχηματισμό. Το 2012 και το 2015 μετακινήθηκε en bloc κατά εκατομμύρια προς το ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ  πρέπει να εκφράσει αυτόν τον καινούργιο κόσμο, την κοινωνία της κρίσης και να τον εκφράσει καταλαβαίνοντας ποιοι άνθρωποι είναι αυτοί. Αυτή είναι η πολιτική ουσία.

Και -κάτι που δεν συμβαίνει- να γίνει λόγος για τα μεγάλα ζητήματα όπως ο δημογραφικός μαρασμός, η θέση της στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Ακούμε αφηρημένα λόγια με όρους πολιτικών συμμαχιών. Ποιος συμμαχεί με ποιους; Αν δεν συμμαχεί το κοινωνικό υποκείμενο, οι κοινωνίες, οι άνθρωποι που είναι αλαλιασμένοι μεταξύ ανεργίας και μεταφασισμού, τότε ποιος;

Για τη νέα αριστερά:

Το κυβερνών κόμμα έχει τις ευθύνες αν μπορεί να απαντά διαρκώς στα ερωτήματα της καθημερινότητας. Να τακτοποιήσει τις απειλές με την πρώτη κατοικία,  να βάλει μια τάξη στον κόσμο της εργασίας  και να διασφαλίσει τους όρους της.  Εδώ αρχίζει και μπαίνει μία τάξη με μια ατζέντα υπαρκτών κοινωνικών προβλημάτων και εκεί θα δοκιμαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Αριστερά του μνημονίου να γίνει η Κοινωνική Αριστερά με πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Εκεί πρέπει να φτιάχνει μια στρατηγική πλατφόρμα και να συγκροτεί τα δομικά της χαρακτηριστικά.

Τα μεγάλα θέματα για την Ελλάδα σήμερα είναι το δημογραφικό, η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, το νέο παραγωγικό μοντέλο, κάποιοι άξονες εξωτερικής πολιτικής διότι είμαστε σε μια θερμή ζώνη βορείως και ανατολικά. Αυτά πρέπει να συζητάμε.

Για τη διάκριση Αριστερά – Δεξιά

Τίθεται με καινούργια σφοδρότητα. Η γνώμη μου είναι ότι Κέντρο δεν υπάρχει, είναι ένας γεωγραφικός όρος για αυτούς που κινούνται αριστερά και δεξιά, ότι επινοείται ως ένας μεταβατικός, ενδιάμεσος χώρος χωρίς πολιτικό χρώμα. Η αριστερά έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, η δεξιά έχει πολιτικά χαρακτηριστικά. Είναι μάλλον μάταιο το 2019 να κουβεντιάζουμε για κεντρώους. Τα  χρόνια της κρίσης επινοήθηκε ο όρος ακραίο κέντρο.

Κατ’ εμέ το δίπολο όπως διαμορφώνεται και όπως θα βαδίσουμε προς τις εκλογές, είναι ότι υπάρχει μια δεξιά που ψελλίζει πράγματα. Που έχει χάσει και τα στοιχειώδη φιλελεύθερα χαρακτηριστικά της. Έχει μείνει στο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια, «οι δεσπότες και οι μητροπολίτες μας». Η ΝΔ έχει υποστεί με τρέχοντες όρους αεροπειρατεία από τον κ. Σαμαρά και το ΛΑΟΣ και έτσι θα «βγαίνει» η οικονομική και κοινωνική της πολιτική. Υπάρχουν γραμμάτια  σε ολιγάρχες, σε ομάδες συμφερόντων και με όλα αυτά θα πορευτούν.

Όλο το στοιχείο της λαϊκής δεξιάς με όρους κοινωνικούς ή της κεντροδεξιάς με όρους πολιτικούς όπως διαμορφώθηκε από τον Κώστα Καραμανλή έχει πάει περίπατο. Επομένως το φλερτ του Κύρτσου με τον Όρμπαν είναι απολύτως φυσιολογικό.

Υπάρχουν αντιφάσεις και στη γραμμή που θέλει ο πυρήνας της ευρωπαϊκής δεξιάς, ο Γιούνκερ, διότι στο Λαϊκό Κόμμα έκαναν δομικά σφάλματα. Υπηρέτησαν και αυτοί τις βουλές του ευρωπαϊκού ολιγαρχικού πυρήνα μεταλλάσσοντας και μετασχηματίζοντας την πολιτική φυσιογνωμία της Ενωμένης Ευρώπης.

Η Ευρώπη μετά τον πόλεμο ήταν «ειρήνη και ευημερία», όχι η σημερινή της εικόνα.


Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter