image Σκοτεινή, ρευστή Ευρώπη -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος image Δεν αφήνουμε την «ασφάλεια» στην ατζέντα της ακροδεξιάς -στο Κόκκινο

Η σύγκλιση απαιτεί συμφωνία σε κεντρικά ζητήματα -στην Αυγή

Στις ερωτήσεις του Κώστα Παπαγιάννη απάντησε ο Νίκος Ξυδάκης στην Αυγή της Κυριακής 4 Μαρτίου 2019.

Ο πρωθυπουργός απηύθυνε κάλεσμα προς τις προοδευτικές δυνάμεις για τη συγκρότηση μετώπου. Σε ποια βάση και με ποιες προϋποθέσεις θα πρέπει να γίνει αυτή η συμπόρευση;

Η συμπόρευση, η διεύρυνση έχει ήδη πραγματοποιηθεί στην εκλογική βάση. Ξεκίνησε το 2012 βάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής της προοδευτικής πλειοψηφίας και συνεχίστηκε δύο φορές το 2015, με την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς. Η βάση επομένως υπάρχει, είναι ο δημοκρατικός προοδευτικός κόσμος που έχει βρει νέα στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που επιδιώκεται σήμερα είναι η διεύρυνση να πάρει κάποια πιο τυπικά χαρακτηριστικά, να προσελκύσει δηλαδή στελέχη που βρίσκονται έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά συμμερίζονται τις αρχές και τις επιδιώξεις του.

Αυτή είναι και η προϋπόθεση: η σύγκλιση απαιτεί συμφωνία σε κεντρικά ζητήματα, όπως η στήριξη του κοινωνικού κράτους, η δίκαιη αναδιανομή, ο σεβασμός στην αξία της εργασίας με φόντο τις κοσμογονικές τεχνολογικές εξελίξεις, η αναδιαμόρφωση της δημόσιας διοίκησης προς όφελος του πολίτη, η διαφάνεια, όλα όσα συνιστούν το πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Το κάλεσμα αυτό απευθύνεται κατ’ αρχήν ενόψει των ευρωεκλογών. Αποτελεί μόνο μία αμυντική κίνηση λόγω του φόβου για την άνοδο της Ακροδεξιάς ή έχει και θετικό πρόσημο;

Η δεκαετία μετά την παγκόσμια και την ελληνική κρίση, και κυρίως μετά το προσφυγικό – μεταναστευτικό, άλλαξε ριζικά την Ευρώπη. Η πολυμορφία και η συνοχή της Ε.Ε. βαίνει συρρικνούμενη και πολιτικά αναδεικνύεται ένα ηλεκτρισμένο δίπολο. Από τη μια υπάρχει ο δεξιός πόλος: στην καλύτερη περίπτωση, μια υπερσυντηρητική Χριστιανοδημοκρατία, πολύ πιο ενσωματωμένη στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό απ’ όσο ήταν έως το 1990.

Στη χειρότερη περίπτωση βλέπουμε μια Ακροδεξιά με νεοφασιστικά στοιχεία, τύπου Όρμπαν, που φαλκιδεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και ευαγγελίζεται ένα κράτος εθνοφυλετικά καθαρό, αυταρχικό, αντιφιλελεύθερο, μια εφιαλτική επαναφορά στον ευρωπαϊκό Μεσοπόλεμο.

Από την άλλη υπάρχει ο δημοκρατικός πόλος, των Αριστερών, των Σοσιαλδημοκρατών και των Πράσινων, που προσπαθεί να διασφαλίσει για τους πολλούς σταθερότητα, προκοπή και κοινωνική δικαιοσύνη, να υπερασπιστεί δηλαδή τις καλύτερες παραδόσεις της μεταπολεμικής Ευρώπης. Σε αυτόν τον δημοκρατικό πόλο βλέπω θεματικές συμπορεύσεις ακόμη και με τους κοινωνικά φιλελεύθερους και τους μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανούς, κατέναντι στους αρνητές της δημοκρατίας και τον νεοαυταρχισμό.

Δεν έχει νόημα να μιλάμε για αμυντική κίνηση ή φόβο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την Ευρώπη και την Ελλάδα σε αυτούς που προπαγανδίζουν τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Πρέπει να πάρουμε θέση, και η θέση μας θα είναι τόσο ισχυρότερη όσο περισσότεροι είμαστε σε αυτό το μέτωπο.

Παρότι έγινε αντίστοιχη προσπάθεια προοδευτικών συγκλίσεων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Πού αποδίδετε αυτό το αποτέλεσμα; Τι πρέπει να προσεχθεί στη νέα προσπάθεια;

Στην Αυτοδιοίκηση εμφιλοχωρούν κι άλλα κριτήρια, τοπικά και προσωπικά. Όμως κι εκεί σε γενικές γραμμές, και ειδικά στον δεύτερο γύρο, θα αναδειχθούν τα δημοκρατικά και κοινωνικά προτάγματα που περιέγραψα. Όμως θα ήθελα να προσθέσω το εξής: Τα περασμένα χρόνια έγιναν πολλές κινήσεις για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Συνήθως δεν είχαν σαφές πολιτικό στίγμα και φωνή που να ακούγεται καθαρά από τους πολίτες, την κοινωνία. Έβγαιναν από την κορυφή, από κάποιες ελίτ, με ένα μανιφέστο χωρίς κοινωνικά χαρακτηριστικά, με στόχο την επιβίωση ορισμένων.

Σήμερα έχουμε καινούργια χαρακτηριστικά: έναν αριστερό σχηματισμό που κυβερνά τέσσερα χρόνια, σε μια πολύ δύσκολη ιστορική περίοδο, έχοντας επιδείξει αντοχή και αποτελεσματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει αυθεντικά την κοινωνία της κρίσης, που του ανέθεσε εντολή διακυβέρνησης, και για να τελεσφορήσει το πολιτικό του εγχείρημα πρέπει να κατανοήσει εν τω βάθει τα νέα κοινωνικά υποκείμενα, τις νέες ταξικότητες, την επισφάλεια και τους φόβους, τις προσδοκίες και τις ανάγκες.

Αυτή είναι η πολιτική ουσία: βρίσκεται στα σπλάχνα της μετασχηματιζόμενης κοινωνίας, όχι στην επιδερμίδα κάποιων τακτικών κινήσεων. Είδαμε λ.χ. πώς αντιδρά το συλλογικό φαντασιακό απέναντι σε επιχειρήματα και τεκμήρια για το «Μακεδονικό»: με σπασμούς. Αυτό ακριβώς όμως πρέπει να λάβουμε υπόψη, αυτό είναι το πολιτικό.

Τα μέλη της πρωτοβουλίας «Γέφυρα» μιλούν και για κυβερνητική συνεργασία ζητώντας «τολμηρή αριστερή μεταρρυθμιστική πολιτική». Τι σημαίνει για εσάς αυτός ο όρος; Ποίες πρακτικές επιπτώσεις θα είχε στην μέχρι τώρα πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ;

Πρόσφατα χρησιμοποίησα τον όρο «υπαρκτή Αριστερά» για να περιγράψω το νέο πλαίσιο που δίνω στον όρο αριστερή διακυβέρνηση. Την ιδανική Αριστερά την οραματιζόμαστε, την υπαρκτή την εφαρμόζουμε κάθε μέρα. Ο κατώτατος μισθός, οι συλλογικές συμβάσεις, ο υποκατώτατος για τους νέους, οι 120 δόσεις της ρύθμισης τώρα, η δημιουργία θέσεων εργασίας για νέους με επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών, η σταδιακή αλλά ουσιαστική μείωση του ΕΝΦΙΑ για τα χαμηλά εισοδήματα, τα μέτρα για τη μικρή επιχειρηματικότητα, τους νέους εργαζόμενους, τους αγρότες: αυτά συγκροτούν το πλαίσιο μιας εφαρμοσμένης αριστερής πολιτικής για έξοδο από την κρίση.

Υπάρχουν υπαρκτά και ακανθώδη κοινωνικά προβλήματα, εξαιτίας της κρίσης, αλλά και δομικά, και εκεί ακριβώς δοκιμάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Πώς δηλαδή η Αριστερά του μνημονίου βρίσκει το πραγματικό της πρόσωπο, της κοινωνικής Αριστεράς, με πρόγραμμα στρατηγικών μεταρρυθμίσεων. Οι πραγματικά τολμηρές μεταρρυθμίσεις δεν πέφτουν σαν βόμβες στις κοινωνίες, δεν αιφνιδιάζουν, εφαρμόζονται βήμα – βήμα, με σχέδιο, σε βάθος ετών, αφομοιώνονται. Το καλό δημόσιο σχολείο λ.χ. στήνεται χρόνο με το χρόνο, και βλέπεις τη διαφορά μέσα σε μια πενταετία, ίσως και δεκαετία. Άλλες πάλι έχουν άμεσο αντίκτυπο χωρίς να διατυμπανίζεται το πόσο θετικές είναι. Πάρτε για παράδειγμα τη νομοθέτηση της ηλεκτρονικής πολεοδομικής άδειας, πόσους ανθρώπους ωφελεί σε χρόνο και χρήμα. Ή το θεμελιώδες για την κοινωνική συνοχή και διόλου αυτονόητο δυστυχώς: ότι όλοι έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter