image Δεν αφήνουμε την «ασφάλεια» στην ατζέντα της ακροδεξιάς -στο Κόκκινο image Ευρώπη χωρίς πολιτικές συνοχής και σύγκλιση δε θα υπάρξει

Ο αχός της προπαγάνδας -στα Νέα


Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι απλώς καταγραφή μιας εκλογικής μετακίνησης, είναι φυγόκεντρη κοινωνική συμπεριφορά ως προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι συμπαγής δυσαρέσκεια, είναι ρήξη στη μεταπολεμική κανονικότητα. Εν πολλοίς απηχεί τη διαρκή αθέτηση του κοινωνικού συμβολαίου που εδέσποσε στη μεταπολεμική περίοδο, ανάμεσα στις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου και τις κοινωνίες. Μια τέτοια ρήξη κοινωνικού συμβολαίου έχει επισυμβεί και στην Ελλάδα: έχει διαρραγεί η κοινωνική-πολιτική ροή της Μεταπολίτευσης.

Αυτή η ρήξη, διαρκής και φανερή παρ’ ημίν από το 2008 τουλάχιστον, απασχολεί την κοινωνία, με όρους υλικούς και σωματικούς, βιοπολιτικούς. Και η αυτή η σφοδρή διερώτηση δεν φαίνεται να γίνεται εν τω βάθει και εν εκτάσει από το πολιτικό σύστημα ―τουλάχιστον όχι από την παρ’ ημίν δεξιά. Ένα μέρος της δεξιάς, της μετριοπαθέστερης, νοσταλγεί την απολεσθείσα κανονικότητα, και τρέφει τη μάταιη ελπίδα ότι με τεχνικούς χειρισμούς, χρηματοοικονομικούς και άλλους, θα αποκατασταθεί η χαμένη τάξη.

Η κυρίαρχη τάση στη δεξιά όμως είναι αυτή που αποσπάται ταχύτατα από τις παλαιές συναινέσεις και υπόσχεται αυταρχισμό, τάξη και ηθική, ανάμικτα με ωμό νεοφιλελευθερισμό. Ουσιαστικά, δεν υπόσχεται πρόγραμμα εθνικής ανάταξης και κοινωνικής συνοχής, αλλά μια ρεβάνς των πεπτωκότων βαρώνων και των φυλών επωφελουμένων πελατών και βασάλων. Εξ ου, ακόμη και οι ισχνές προγραμματικές υποσχέσεις αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να κρύψουν τον αντικοινωνικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα τους: κυρίως, σε ό,τι αφορά το εθνικό σύστημα υγείας, την κοινωνική ασφάλιση, την προστασία της εργασίας και όλα τα δημόσια αγαθά. Η μικτή ασφάλιση και η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας προοιωνίζονται εφιάλτη σε μια κοινωνία βαριά τραυματισμένη από την Μεγάλη Ύφεση, οι οριζόντιες περικοπές του δημόσιου τομέα επαναφέρουν τα κλειστά σχολεία και τα αποδιαρθρωμένα νοσοκομεία στην κορύφωση της κρίσης.

Η τέτοια αντικοινωνική και οριακά μισάνθρωπη στρατηγική, χωρίς επιχειρήματα και τεκμήρια, κρύβεται πρόχειρα πίσω από μια επικοινωνιακή καταιγίδα, μάλλον μια καταιγίδα προπαγάνδας. Με κατασκευή ή παραποίηση ειδήσεων, με δολοφονίες χαρακτήρων, με εκβίαση της εύλογης κόπωσης από την πολυετή ύφεση, με ακοστολόγητες δημαγωγικές υποσχέσεις, με ανιστόρητες προσομοιώσεις αριστείας και ηθικολογία,  με κατάχρηση αντινομικών στερεοτύπων κατά του αντιπάλου: η αριστερά (που δεν έγινε παρένθεση) είναι νεοκομμουνιστική αλλά και συστημική, είναι μαδουρική και εθνομηδενιστική αλλά και ευρωπαϊκή και φιλοδυτική, είναι διεθνιστική και δικαιωματιστική αλλά και λαϊκιστική, καταργεί τον υποκατώτατο μισθό και απειλεί την εργασία…

Η προπαγάνδα τιμωρεί τον πραπαγανδιστή. Η πληθωριστική επίκληση της αριστείας, και του δόγματος τάξη και ηθική εξερράγη στα χέρια των εκφωνητών τους, με τις ποινικές καταδίκες επιφανών πολιτικών στελεχών, ιδίως του Νίκου Γεωργιάδη. Αυτή η έκρηξη θα ακούγεται για πολύ, πάνω από τον αχό της προπαγάνδας. Και θα ακολουθήσουν κι άλλες.

~~~

Το άρθρο του Ν. Ξυδάκη δημοσιεύθηκε στα Νέα τη Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter