image Να φύγουμε από τη γεροντολαγνεία και την συνταξιουχολαγνεία-στο Θέμα 104,6 image Όλα θα κριθούν στην κάλπη- Στην ΕΡΤ3

Η αγάπη θάλλει στα ερείπια -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ.

Οι αποκαρδιωμένοι της κρίσης ας περάσουν απ’ την Ομόνοια. Ας αφεθούν στη ροή, στη μελαχρινή ή ξανθόλαλη ανθρωποθάλασσα, σε φώτα, σε ηλιόφως, καλύτερα στο γλυκό παραλυτικό μούχρωμα κατά τις οκτώ. Εκείνη την ώρα άνθρωποι συναθροίζονται στην κλειστή εξώθυρα του Μπαγκείου. Το θρυλικό τσιλερικό κτίριο, ξενοδοχείο,  γαλακτοπωλείο, καφέ σαντάν, εκκολαπτήριο ποιητών, καλλιτεχνών και μποέμ, επί έναν αιώνα, συναρπαστικό κέλυφος και κουφάρι στον 21ο αιώνα, φιλοξενεί τα όνειρα του παρόντος μας. Έλληνες καλλιτέχνες προσφέρουν ζεστές αγκαλιές, όταν η πλατεία εισέρχεται στο λυκόφως των ονείρων.

Ο πολύσημος ολοζώντανος ερειπιώνας του Μπαγκείου είναι μια ελπιδοφόρα μεταφορά, υλικότατη, για την Ελλάδα σήμερα: σε ωθεί να αφήσεις πίσω την μεμψιμοιρία και τη μαυρίλα, να πατήσεις στο παρελθόν, και να φιλήσεις, να δαγκώσεις, να ρουφήξεις το παρόν. Τη ζωή.

Έτσι υποθέτω σκέφτηκε η ομάδα Blow Up και η σκηνοθέτρια Ελένη Καλαρά, για να στήσουν στο Μπάγκειον την θραυσματική πρισματική πολυπαράσταση «Αγάπη ― ή φαντάσματα ενός μη τόπου». Εικαστικές εγκαταστάσεις, περφόρμανς, μονόλογοι, κείμενα λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, θεατρικά, τραγούδια, μουσικές, τοπία θορύβων, φώτα και σκοτάδια, βηματισμοί, ένα πορτρέτο του Παζολίνι, ένα κείμενο του Πεντζίκη, ένα τραγούδι του Πάριου κι ένα του Κοέν, νερό, ψωμί, νερό, πάγος, νερό, κρασί, στάρι, αίμα, σώμα, αγγίγματα, φιλιά, αγκαλιές, χορός. Πόση Ελλάδα, πόση Μεσόγειος και πόση ανθρωπότητα μέσα σε 120 λεπτά.

Η Αγάπη στο Μπάγκειον δεν περιγράφεται εύκολα, περιέχει και μεταδίδει τόσα πολλά, στον καθένα θα πει αυτά που ΄χει ανάγκη ν’ ακούσει, αυτά που του λείπουν ― φτάνει να ‘χει ανοιχτά τα μάτια της ψυχής. [Μου λέει ότι η αγάπη είναι διαρκές σκάνδαλο, για το οποίο σήμερα δεν μιλάμε καν, μια φευγαλέα ουσία, ασύλληπτη, εντούτοις άνευ της οποίας ουδέν.]

Η Αγάπη στο Μπάγκειον είναι ένα πάμπλουτο φτωχό θέατρο, teatro povero, στο οποίο οι θεατές περπατούν μες στη φαντασμαγορία της πόλης και στις μικρές εκρήξεις αισθημάτων και υπάρξεων που σκάνε στις αίθουσες του τρίτου ορόφου, είναι υπερδραματικά ταμπλώ βιβάν στον μαγικό ακάλυπτο, ψίθυροι και τριγμοί μαρμάρων, είναι μια περικύκλωση της αγάπης: είναι δυνατόν να συμβεί; ποιον αγαπούμε; ποιος μας αγάπησε; μας χάιδεψε; μας θέλησε και μας συχώρεσε; Το poltergeist της αγάπης μάς στοιχειώνει, όπως το Μπάγκειον το στοιχειώνουν μποέμ, χορεύτριες, ηθοποιοί, πότες, χαμένες ψυχές, περαστικοί, πλάνητες και πλανεμένοι.

Η Αγάπη είναι αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή, χειροποίητη και κολεκτιβίστικη, οδηγημένη από το όραμα και το πείσμα της Ελένης Καλαρά· κι είναι καρπός μιας μυστικής Αθήνας που παράγει τέχνη: στις κολεκτίβες του Εμπρός και του Green Park, συγκεκριμένα, αλλά και στις ομάδες που τιτιβίζουν απελευθερωτικά σε δεκάδες-εκατοντάδες μικροσκηνές καφενεία στέκια, χωρίς χορηγούς, χωρίς δημοσιότητα, αλλά με μια έκκεντρη φλόγα, με γνώση, μελέτη, πάθος, ταλέντο.

Η Αγάπη είναι συνάντηση και σύμπραξη: ηθοποιοί, εικαστικοί, οι παρέες των επιμελητών τέχνης και των πρώην μπλόγκερ, καταληψίες και πλάνητες, άνθρωποι καλλιεργημένοι και δημιουργικοί, ό,τι βλάσταινε τα περασμένα χρόνια, χαμηλόφωνα και ουσιαστικά, και ανθίζει τώρα, ανθίζει διαρκώς, δίνει ωθήσεις αισιοδοξίας, κουράγιου και αυτογνωσίας. Είναι μάθημα ανάταξης της χώρας.

Η Αγάπη μού μετακένωσε αίσθημα συνανήκειν, ότι συμπορεύτηκα με άξιους ανθρώπους σε έναν ορίζοντα γεγονότων, και με έκανε περήφανο καθώς έβλεπα τα Ελληνόπουλα να τελετουργούν: η τέχνη, η ζωή, θάλλουν πάντα μες στα ερείπια.

Leave a Reply

Your email address will not be published.