image Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ; – «Ένα Βλέμμα» στο Έθνος της Κ. image Δεν υπάρχει δωράκι αλλά επιστροφή μέρους όσων αφαιρέθηκαν- στην ΕΡΤ

Το πρόγραμμα του κ. Μητσοτάκη είναι μη κοστολογημένες ευχές- στο Twoday

Στο Twoday και τον Αντώνη Λιάρο μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης. Ρωτήθηκε:

Για τις δηλώσεις Μαρινάκη για τις συναντήσεις του με τον Ν. Παππά και την πληρωμή α’ δόσης της πρώτης τηλεοπτική άδειας Καλογρίτσα που διαμορφώνουν πολωτικό κλίμα για τις εκλογές:

Διαμορφώνεται ένα πολύ αδρό δίπολο το οποίο πάει πέρα της δεξιάς – αριστεράς και πέραν του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Φαίνεται ότι κάποιες δυνάμεις του πλούτου βγαίνουν μπροστά και κάνουν ευθέως «πολιτική» απέναντι σε εκλεγμένους πολιτικούς, σε κόμματα, στους αιρετούς. Αυτούς που ψηφίζει ο κόσμος. Αν ένας άνθρωπος του πλούτου επιθυμεί να κάνει πολιτική ας εκτεθεί στην ψήφο του ελληνικού λαού και ας το κάνει ευθέως.

Εξάλλου το βάρος της καταγγελίας το φέρει ο καταγγέλων όχι ο καταγγελλόμενος. Οποιοσδήποτε μπορεί να πει κάτι για κάποιον.

Για το ότι δεν υπήρξε διάψευση των συναντήσεων από το Μαξίμου:

Έχουν γίνει πολλές διαψεύσεις αλλά έχει σημασία να το δούμε γενικότερα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου συναντούσαν επιχειρηματίες. Και ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει επιχειρηματίες. Ένας πρωθυπουργός θα ακούσει τους πάντες. Είναι υποχρεωμένος να δει τον πρόεδρο των βιομηχάνων, να δει τον τραπεζίτη, να τους δει όλους. Είναι άλλο αυτό και άλλο να αποδεικνύεται ότι οι συναντήσεις επηρεάζουν το σύνολο της πολιτικής του εναντίον των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Για το αν η κυβέρνηση ή κάποια από τα πρόσωπα της κυβέρνησης επιχείρησαν να παίξουν πολιτικά παιχνίδια με τα μέσα ενημέρωσης:

Πάντα υπάρχει ένα παιχνίδι με τα μέσα ενημέρωσης. Υπάρχει μια επιθυμία επηρεασμού της κοινής γνώμης, μια επιθυμία να περάσει η θέση, η γραμμή και η εικόνα σου. Αντίστοιχα τα Μέσα κάνουν κι αυτά το παιχνίδι τους. Γνωρίζουμε πολύ καλά πώς μοιραζόταν η πίτα στη διαφήμιση, ακόμα και το 2006 το 2008, τον καιρό που υπήρχαν χρήματα στο ελληνικό δημόσιο. Πακτωλοί σε λαθρόβια έντυπα. Θυμάμαι ένα free press που έπαιρνε όσα το Βήμα και η Καθημερινή μαζί, χρεοκόπησε και τον εκδότη τον κυνηγάνε για χρέη. Εκ των πραγμάτων τώρα: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το «darling» των μέσων ενημέρωσης-των εξασθενημένων μάλιστα μέσων ενημέρωσης. Έχει μια – δύο εφημερίδες που είναι φιλικές και πέραν τούτου ουδέν. Π.χ. κανένα από τα site με υψηλή επισκεψιμότητα δεν τον υποστηρίζει. Ως δημοσιογράφος έγραφα 23 χρόνια άρθρο σε βαριά εφημερίδα, δεν έγραψα ποτέ για πρωθυπουργό ότι είναι λαμόγιο, κλέφτης κλπ. Αυτά είναι αισχρότητες. Έχουμε ροκανίσει τον πυρήνα της δημοκρατίας.

Για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ στάθηκε απέναντι στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και αν αυτό οδήγησε σε «πόλεμο μεταξύ κάποιων ΜΜΕ και κυβέρνησης σε επίπεδο πεζοδρομίου»:

Αυτό δεν συνέβαινε ποτέ πριν; Θυμάστε τι έλεγε ο Σωτήρης Κωστόπουλος ως εκπρόσωπος Τύπου; Θυμάστε τι έλεγε η Αυριανή για τον Μάνο Χατζιδάκι; Ή άλλους πολιτικούς ή για τον φίλο Ανδρέα Χριστοδουλίδη; Καλύτερα να μη θυμηθούμε γιατί θα στενοχωρηθούμε ως δημοσιογράφοι και πρωτίστως ως Έλληνες πολίτες. Έχουν γίνει αγριότητες, φρικαλεότητες, έχουν κατασπαραχθεί άνθρωποι. Έχουν οδηγηθεί στην αυτοκτονία. Ο πατέρας της κοπέλας που την είχαν πιάσει για τρομοκράτισα και αθωώθηκε πανηγυρικά αυτοκτόνησε γιατί την είχαν στην πρώτη σελίδα. Πτώματα διαμελισμένα στην πρώτη σελίδα, στα ταμπλόιντς. Έχουν γίνει αγριότητες στη δεκαετία του ΄80 και όσον αφορά την πολιτική αγριότητα έχουν κατασπαραχθεί πρωθυπουργοί. Έχει κατασπαραχθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου το ’89. Ο Κώστας Καραμανλής χλευάστηκε στην πρώτη σελίδα μεγάλης κυριακάτικης εφημερίδας. Με βαρύτατους υπαινιγμούς χλευάστηκε και διασύρθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα 4 χρόνια έκανε κάτι για να φτιάξει τα «πράγματα» στα ΜΜΕ:

Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να φτιάξει το τοπίο των media και καλώς δεν μπορεί, δεν έχει τη δυνατότητα. Ίσως να μπορεί να βοηθήσει σ’ ένα επιχειρηματικό περιβάλλον. Σε περιόδους βαθιάς ύφεσης και καταστροφής είναι και αυτό δύσκολο. Έχει ταπεινωθεί η διαφημιστική δαπάνη. Περισσότερο από το 1/3 πηγαίνει και τιμολογείται κατ’ ευθείαν στο εξωτερικό. Ευτυχώς όμως που μία κυβέρνηση δεν μπορεί να χειραγωγήσει τα media. Δεν μπορεί η εκτελεστική εξουσία να τους πει τι θα κάνουν.

Για το αν οι Έλληνες φορολογούμενοι μπορούν να περιμένουν κι άλλα «προεκλογικά δωράκια»:

Είναι λάθος έκφραση. Δεν είναι «δωράκια». Είναι μέτρα ανακούφισης και ανασυγκρότησης. Ανακούφισης για ένα λαό που έχει δοκιμαστεί και έχει συντριβεί. Ας δούμε τους κοινωνικούς δείκτες. Που ήταν ο μισθός το 2008 και που το 2019. Ας δούμε που είναι οι συντάξεις. Ας δούμε πόσα μαγαζιά έκλεισαν. Χάθηκε το 25% του ΑΕΠ. Δηλαδή το να καταργήσεις τον υποκατώτατο μισθό ή να αυξήσεις τον κατώτατο είναι «δωράκι»; Είναι «δωράκι» σε αυτόν τον άνθρωπο που καταστράφηκε η ζωή του και δεν είναι «δωράκι» να επιτρέψεις στις ξένες τράπεζες να εξαργυρώσουν τα δικά τους ομόλογα μέσω της ΕΚΤ;

Για το αν πέρα από τα μνημόνια είναι δυνατό να περάσουμε στην εφαρμογή συγκεκριμένου σχεδίου:

Γι’ αυτό χρειάζεται η κυβέρνηση μια δεύτερη τετραετία.  Για να βάλει αυτόν τον ενάρετο κύκλο οικονομίας στον οποίο εισέρχεται τώρα η χώρα, με τα καλά δημοσιονομικά, στη ζωή των ανθρώπων και την «πραγματική» οικονομία και κοινωνία.

Αντίθετα όλο το πρόγραμμα του κ. Μητσοτάκη είναι ευχές μη κοστολογημένες. Είναι σχεδόν στα όρια της ανοησίας. Έχουν ένα ευχολόγιο ότι θα έρθουν άμεσα 100 δις ξένες επενδύσεις. Αυτά δεν μπορεί να τα πιστέψει κανείς.  Οι άμεσες ξένες επενδύσεις έκαναν ιστορικό υψηλό από το 2001 με 4 δις, περίπου το 4% του ΑΕΠ. Στόχος είναι το 10% του ΑΕΠ δηλαδή άλλα 6-7 δις. Ούτε οι μάγοι δεν τα αυτά που υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η μείωση της φορολογίας είναι αναπτυξιακό  μέτρο αλλά εξαρτάται πως γίνεται. Και ο Τράμπ έκανε μείωση της φορολογίας και ωφελήθηκαν οι ζάπλουτοι, το 1%. Οι υπόλοιποι είναι ακόμη στον Καιάδα. Δεν είναι τόσο γραμμικό το θέμα. Αυτά είναι για τους μπακάληδες του νεοφιλελευθερισμού. Η πραγματική οικονομία βρίσκεται στον Πικετί, στον Μπράνκο Μιλάνοβιτς, σε αυτούς που κάνουν ουσιαστική κριτική βασιζόμενοι σε χρονοσειρές, σε στοιχεία σε πραγματικά μεγέθη. Ένα παράδειγμα: ο Αρνώ, ο πολυεκατομμυριούχος που έδωσε 200 εκ για την Notre Dame ήθελε να φύγει από τη Γαλλία και να πάει να πολιτογραφηθεί στο Βέλγιο όταν ο Ολάντ έβαλε φόρο 75% και τωρα κάνει τον… large. Η μείωση της φορολογίας οριζόντια είναι ένα ψέμα το οποίο θα ωφελήσει πάλι τους πλούσιους. Έχει γινει στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στη Γαλλία.

Για τον αν η ευημερία της οικονομίας σημαίνει φορολογικά υπερ- πλεονάσματα:

Δεν είναι μόνο για τα υπερπλεονάσματα. Ο φόρος είναι ένα εργαλείο στα χέρια του δημοκρατικού κράτους, των κυβερνήσεων για να κάνουν δίκαιη αναδιανομή και να κρατήσουν κοινωνική συνοχή. Μία δυτική κοινωνία η οποία στηρίχτηκε κυρίως στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα  στη δημιουργία μιας μεσαίας τάξης, ενός κοινωνικού συμβολαίου, με ειρήνη και ευημερία, δεν μπορεί να πέσει στο φάντασμα του δήθεν άριστου, του λυσσαλέου ανταγωνισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού.

Γι’ αυτό στρέφεται ο κόσμος στην άκρα δεξιά και στον ακραίο λαϊκισμό και σε όλους αυτούς που επιτίθενται σε αυτό που ονομάζουμε σύστημα. Ακόμη και οι προοδευτικές δυνάμεις λύγισαν. Έκαναν πίσω και από αυτή τη δίκαιη αναδιανομή. Αυτό ήταν το κοινωνικό συμβόλαιο της σοσιαλδημοκρατίας και σ’ ένα βαθμό της χριστιανοδημοκρατίας πριν από τα κοράκια του θατσερισμού και των Reagan nomics. Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα το οποίο συζητείται αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Το SPD και ο Σρεντερ έφερε τους νόμους Χαρτς εναντίον της εργασίας. Εφηύρε τα mini jobs. Τώρα στην κορυφή του SPD που συγκυβερνά συζητείται πως θα αποδομηθούν οι νόμοι Χαρτς οι οποίοι δεν απέδωσαν μεγαλύτερη παραγωγικότητα και φτωχοποίησαν μια μεσαία τάξη στέλνοντας τη στις αγκαλιές της ακροδεξιάς.

Για το αν θα ψηφίσουμε στις ευρωεκλογές για να μην κυριαρχήσει η ακροδεξιά:

Αν οι πολίτες, αν ο ελληνικός λαός, αν οι νέοι άνθρωποι, δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς συνέβη στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα στην Ευρώπη, τι έγινε ανάμεσα στα δύο σφαγεία ευρωπαϊκών και παγκοσμίων πολέμων και ποια ιδεολογία ήρθε και φυτεύτηκε μέσα στο ευρωπαϊκό DNA, η εχθρότητα, το μίσος, το Ολοκαύτωμα και η ολοσχερής εξόντωση. Αν αυτό έχει υποχωρήσει και νομίζουμε ότι τέλειωσε κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.

Όταν ο χρυσαυγίτης δεν ψηφίζει για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων, ακόμα και το δισέγγονο ενός ανθρώπου που έπεσε είτε στην κατοχή, ή στον πόλεμο, ή στην αντίσταση ξέρει ότι αυτός ο χιτλερόψυχος δεν έχει σχέση με κανέναν Έλληνα. Κανένα χώρο ελευθερίας, κανένα χώρο αξιοπρέπειας, κανένα χώρο ελληνικότητας. Είναι ο απόγονος του κουκουλοφόρου, του δοσίλογου, του καταδότη, του φονιά. Αυτού που πήγε μαζί με τη Γκεστάπο και σφαγίασε Έλληνες.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter