image Το στερεότυπο της κανονικότητας image Ποιοι φοβούνται την πολιτική ανανέωση;

Αν η απάντηση σε μια κοινωνία που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς είναι η επιστροφή στον ιεροδιδάσκαλο… Τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα

Με τους Κώστα Γιαννακίδη και Άρη Ραβανό μίλησε στο Open TV ο Νίκος Ξυδάκης.

Για τον προγραμματικό λόγο Μητσοτάκη

Είναι φανερό ότι είχε κάνει προεργασία, εστιάζοντας σε κάποια ζητήματα. Κάποια άλλα όμως τα περνάει γρήγορα ή κάνει «εντυπωσιοθηρία», λ.χ. με τη μείωση του ΕΝΦΙΑ. Η κλιμακωτή μείωση του ΕΝΦΙΑ είχε ψηφιστεί από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει  ενδιαφέρον το γεγονός ότι επικαλείται την ομαλή συνέχεια του κράτους καλύπτοντας ή διαγράφοντας το γεγονός ότι η ομαλή αυτή συνέχεια υποδηλώνει ότι κάποιος άλλος είχε κάνει ήδη αυτό που τώρα «συνεχίζεται»

Είναι ενδιαφέρον, γιατί στα δημοσιονομικά τα περιθώρια είναι μάλλον στενά -έως ασφυκτικά- και αμφιβάλλω τελικά αν θα κάνει αυτά που είπε αρχικά. Ήδη προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πάρει πίσω τα περί φοροελαφρύνσεων και χαδιού στην μεσαία τάξη. Ο κ. Χατζιδάκης είχε πει ότι θα μειώσει τους φόρους και ξαφνικά ένα μήνα προ των εκλογών είπε ότι οι φόροι θα μειωθούν όταν φτάσουμε σε ανάπτυξη 4%. 

Πολλά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε στην υποτιθέμενη μεσαία τάξη που γονατίζει η κυβέρνηση δεν θα τα κάνει καν. Επιπλέον η ΝΔ όρισε διαφορετικά τη μεσαία τάξη, ως εκείνη που έχει από 40.000 ετήσιο εισόδημα και άνω. Συνεπώς, για τα δεδομένα της εποχής μας και τις μειώσεις των εισοδημάτων, ο ορισμός αφορά μια μικρή μειοψηφία εύπορων.  Έχω την εντύπωση επίσης ότι το «αναπτυξιακό» ρόλο του δημοσίου το φαντάζεται ως μία τεράστια σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα: οι κύριες δουλειές θα είναι μεταβιβάσεις εναπομεινάντων πόρων υπό κρατική ιδιοκτησία και κυρίως ανάπτυξη Real Estate. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς τον ακούσατε;

Ο πρόεδρος, ο οποίος έχει ένα χάρισμα, μια ευκολία στο Κοινοβούλιο ήταν μάλλον μαζεμένος. Πολύ κόσμιος και πολύ statesman με αυτή την έννοια. Είχε τις γωνίες του απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μίλησε για αντιπολίτευση δομικά εκεί που πρέπει, τονίζοντας ότι δεν έχει κανέναν λόγο να φερθεί όπως η ΝΔ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Βάζει μία πλατφόρμα ενός homme d’ etat, ενός ώριμου πρωθυπουργού και όχι ενός αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Τσίπρας επιμένει να έχει έναν λόγο πιο φορτισμένο ιδεολογικά σε σχέση με τον Μητσοτάκη Νομίζετε ότι αυτό θα καταστήσει στο τέλος τον πολιτικό του λόγο «ντεμοντέ»;  

Η Αριστερά παγκοσμίως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού στην Ανατολική Ευρώπη έχει πρόβλημα συγκρότησης ενός καθολικού και ενοποιητικού οράματος για τις χώρες του δυτικού κόσμου. Πρόβλημα όμως έχει και η Δεξιά και το διαπιστώνουμε στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Η Δεξιά -όπως και η δικιά μας- είχε έναν λαϊκό κοινωνικό χαρακτήρα, κάποιες αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού τις οποίες τις έχει απεμπολήσει πλήρως. Έχει βουτηχτεί μέσα στον οικονομικό φιλελευθερισμό, το νεοφιλελευθερισμό προτάσσοντας  την οικονομική ολοκλήρωση η οποία καθυποτάσσει το πολιτικό. Η εκτίμησή μου είναι ότι αυτό θα φανεί και στη ΝΔ πάρα πολύ σύντομα. Το σχέδιο Μητσοτάκη είναι η διακυβέρνηση με business plan. 

Αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα στο οποίο υπέπεσε και το μεγαλύτερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Δύσης από το 19ο αιώνα, το SPD με τον Σρέντερ και βρίσκεται τώρα στα γόνατα. Το ίδιο έχουν πάθει τα σοσιαλιστικά κόμματα στη Γαλλία και την Ιταλία. Η ίδια η δεξιά παράταξη στην Ελλάδα είχε έναν χαρακτήρα κοινωνικό και λαϊκό, μέσα φυσικά από τα πελατειακά δίκτυα. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη δεκαετία του ‘70 του κατηγορούσαν για σοσιαλμανία. 

Επομένως δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Οι βίαιες ιδιωτικοποιήσεις που επιχειρήθηκαν από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είχαν εκτοξεύσει τα ελλείμματα. Θα πρέπει να εξυπηρετηθεί η κοινωνική βάση την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε  ότι θα ανακουφίσει. δεν βλέπουμε όμως κάτι τέτοιο. Το να ανακουφίσει τη μεγάλη ακίνητη περιουσία, να μειώσει τον ΕΝΦΙΑ γενικά δεν ανακουφίζεται η μεσαία τάξη. Στην Ελλάδα θεωρεί  τον εαυτό του μεσαία τάξη ο Έλληνας ακόμα και με τις 20.000 και με τις 30.000, τις δηλωμένες εν πάση περιπτώσει. Έχει λοιπόν τέτοια προβλήματα και το μόνο στο οποίο θα θα επενδύσει πάρα πολύ -το έχει κάνει και προεκλογικά- είναι σε μία συντηρητική στροφή: Τάξη και ασφάλεια διαρκώς. Νυν εκλεγμένος όταν τον ρώτησαν σε εκπομπή την εβδομάδα των εκλογών ποια θα είναι τα κοινωνικά μέτρα ανακούφισης των μικρομεσαίων απάντησε ότι «θα καταργήσουν το άσυλο και θα επαναφέρουν τις ομάδες Δέλτα»!

Αυτή την μεγάλη επένδυση σε συντηρητικά χαρακτηριστικά εκδηλώνεται επίσης στα όσα ενδιαφέροντα λέει η κα Κεραμέως, η νέα Υπουργός Παιδείας: Να δώσει νέο χαρακτήρα στο μάθημα των Θρησκευτικών. Το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» δεν είναι αυτόχρημα κακό. Ωστόσο αν όλη σου η πολιτική και ιδεολογική απάντηση σε μία κοινωνία που μετασχηματίζεται με γοργούς ρυθμούς και βίαια λόγω της κρίσης και λόγω της παγκοσμιοποίησης είναι η επιστροφή στον θρησκευτικό διδάσκαλο τότε θα υπάρξει πρόβλημα με κάποια πιο προηγμένα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας τα οποία στράφηκαν προς το Μητσοτάκη. Νομίζω ήδη κάποιοι, ορισμένα πράγματα δεν τα «καταλαβαίνουν». Η εκλογική βάση της ΝΔ μπορεί να οδηγηθεί σε συντηρητικοποίηση, με υπερενίσχυση των σκληρών δεξιών χαρακτηριστικών. Μπορεί να κάνει ζημιά στη ΝΔ πρωτίστως όλο αυτό, καθώς της αφαιρεί τον κεντρώο χαρακτήρα. 

Το ζήτημα είναι βέβαια κατά πόσο η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να παρακολουθήσει όσα διαδραματίζονται σε κυβερνητικό επίπεδο, να αξιολογήσει κυβερνητικές αποφάσεις και να ακούσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται ο κόσμος να έχει κουραστεί.

Ίσως ο κόσμος έχει κουραστεί ενώ εκλογικά έχει συμπεριφερθεί πολύ ακραία: Δηλαδή πήρε ένα μικρό κόμμα του 4% το 2012 και το έβαλε στο προσκήνιο της ιστορίας. Από το ‘12 έως το ‘19, ακόμα και στην στιγμή της ήττας το διατήρησε στο 32%. Την άνοιξη του 2012 η Αλέκα Παπαρήγα είπε ότι δεν θα κάνει κάτι αν της δοθεί εντολή, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας με λίγο χαμηλότερο ποσοστό είπε ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση. Και ο κόσμος πήγε εκεί. Αυτό είναι μεγάλο τόλμημα πολιτικής συμπεριφοράς. Και τώρα βλέπουμε αντίστοιχη μεταστροφή: ο κόσμος επιλέγει να τον κυβερνήσει μία παράταξη που έχει κάψει τη χώρα και αυτό είναι τόλμημα. Ουσιαστικά δηλαδή ο κόσμος λέει «βρείτε τα».

Για το Άσυλο

Έγραψε ο καθηγητής Σωτηρέλης ένα καταπληκτικό άρθρο στα Νέα του Σαββάτου, που το εξηγεί. Ανά πάσα στιγμή οι πρυτανικές αρχές τηλεφωνικά -δεν χρειάζεται καν να γίνουν συμβούλια και συνεδριάσεις- μπορούν να καλέσουν την Αστυνομία. Επί ΠΑΣΟΚ μπήκε η αστυνομία στο Πολυτεχνείο με το άσυλο θεσπισμένο κανονικά. Με καταργημένο το άσυλο μια φορά έγινε έκκληση με πρύτανη τον κ. Φορτσάκη. Δεν έγινε χρήση, δεν είναι κανένα ταμπού.  Μέσα στον πολιτικό πολιτισμό της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας το άσυλο έχει ένα συμβολισμό. Η πρυτανική αρχή έχει τα εργαλεία να προστατεύσει αποφασιστικά το άσυλο εφόσον θέλει και εφόσον δεν παίζει τα δικά της παιχνίδια. Από εκεί και πέρα πρόκειται για μικροκινήσεις στο συμβολικό.  

Η συντηρητική παράταξη δεν θα μπορέσει να δώσει ουσιαστική ανακούφιση και κυρίως ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον και με ευρύτατη κοινωνική απεύθυνση στα 11 εκατομμύρια Έλληνες και όχι στο 8% των Ελλήνων. Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική πολιτική, δεν χρειάζεται μία αυστηρά ταξική πολιτική των ολίγων. Το λέω αυτό από την άποψη μιας βιώσιμης Δημοκρατίας που θα υπόσχεται αειφορική ανάπτυξη, θα λαμβάνει υπόψη τις μεγάλες διεθνείς μεταβολές.

Όλο το υπόλοιπο είναι business. Αν η Ελλάδα χρειάζεται δουλειές και ένα πειστικό παραγωγικό μοντέλο για να τοποθετηθεί μέσα στο ευρωπαϊκό σύστημα ή στο ενεργειακό και γεωοικονομικό σύστημα της Μεσογείου και αντί για αυτό του λες θα βάλουμε ιεροδιδάσκαλους και θα καταργήσουμε το Άσυλο, τότε υπάρχει ζήτημα. Το πρώτο είναι το σημαντικό: Οι ζωές των ανθρώπων που καταστράφηκαν. 

Θα ήταν καλό να υπήρχε μία κοινή στρατηγική στο ότι θέλουμε να κάνουμε ως χώρα;

Σε κάποια μινιμουμ.Η πολιτική έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Μπορεί αφενός όλη η κοινωνία να έχει τα ίδια συμφέροντα στον εξ’ ανατολών κίνδυνο, αλλά οι ταξικές διαφορές θα συνεχίσουν να υπάρχουν, η ιδεολογική μάχη θα συνεχίζει να υπάρχει. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς ιδεολογία. Έκανε ιδεολογία ο Ομπάμα όταν βγήκε, έκανε ιδεολογία ο Κλίντον όταν βγήκε, κάνει ιδεολογία με τον ρατσισμό του ο Τραμπ. Έκανε καριέρα βρίζοντας τους μαύρους. Έτσι έγινε πρόεδρος.

ΚΙΝΑΛ 

Η μεγάλη εικόνα για το ΚΙΝΑΛ νομίζω είναι ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα άλλων κομμάτων του κέντρου τα οποία αποσαθρώθηκαν. Είναι συντριπτική η αναλογία στην αντιπολίτευση υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και αριθμητικά αλλά και σε επενδυμένη προσδοκία από το εκλογικό σώμα.  Η ισορροπία που έπαιξε μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν το ωφέλησε παρά μόνο στο να συγκρατήσει κάποιες μικρές δυνάμεις. Πάρα πολύ δύσκολα θα φτάσει σε επόμενη κάλπη. Από ένα σημείο και έπειτα θα έχει διαρροές είτε προς την κυβερνητική παράταξη είτε προς το ΣΥΡΙΖΑ. 

Leave a Reply

Your email address will not be published.