image Αν η απάντηση σε μια κοινωνία που αλλάζει με γοργούς ρυθμούς είναι η επιστροφή στον ιεροδιδάσκαλο… Τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα image Η κανονικότητα της Νέας Δεξιάς -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος

Ποιοι φοβούνται την πολιτική ανανέωση;

Γιατί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και της απλής αναλογικής παρουσιάζονται ως κορυφαίες πολιτικές προτεραιότητες της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη; Επειδή σε αυτά τα πεδία επιδιώκει γρήγορες ιδεολογικές και πολιτικές νίκες, μεσούντος του θέρους, χωρίς ουσιαστική αντιπαράθεση και με το ελάχιστο δυνατόν κοινωνικό κόστος. Η ΝΔ επιδιώκει καταρχάς να μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση από τα επείγοντα και καυτά, στα ακίνδυνα και συμβολικά: από το πώς και για ποιους θα ανασυγκροτηθεί η χώρα μετά την πολυτετή κρίση, από την ανεργία, τη φτωχοποίηση και την ανάταξη του κοινωνικού κράτους, προς τη διασκέδαση των φόβων, υπαρκτών ή καλλιεργούμενων, για τάξη και ασφάλεια. Χρειάζεσαι αξιοπρεπή εργασία; Περίμενε την ανάπτυξη, πρώτα θα καταργήσουμε το άσυλο. Χρειάζεσαι ασφάλιση; Περίμενε, πρώτα θα αλλάξουμε την απλή αναλογική στους δήμους. Χρειάζεσαι εύρωστο δημόσιο σχολείο; Περίμενε, για τους πληβείους πρώτα θα φτιάξουμε ιεροδιδασκάλους, μουφτήδες και μεντρεσέδες, και για τους άριστους ιδιωτικά κολέγια. Και ούτε καθεξής.

Από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης διαφαίνεται φτώχεια ή και ανυπαρξία ενός φιλόδοξου σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης, συμπεριληπτικού της κοινωνικής πλειοψηφίας, και κυρίως ενώπιον εθνικού ακροατηρίου. Οι fast track ιδιωτικοποιήσεις δικτύων και υποδομών, της κοινωνικής ασφάλισης συμπεριλαμβανομένης, το outsourcing λειτουργιών του Δημοσίου, δεν συνιστούν εθνικό σχέδιο μετά τη δεκαετή Μεγάλη Ύφεση· συνιστούν business plan νομής και διευθετήσεων με χορηγούς.

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι ήδη δαιμονοποιημένο, είναι το απόλυτο κακό, ταυτισμένο μάλιστα με το δημόσιο πανεπιστήμιο, το άντρο της ανομίας. Το κραδαίνουν μπροστά στη μύτη του ανίδεου κατοίκου της περιφέρειας και των προαστίων, μαζί με τα υπερμυθολογημένα Εξάρχεια, σαν σκιάχτρα, για να μη δουν πέρα από τη μύτη τους, ή για να φοβούνται ό,τι συμβαίνει μακριά τους, πολύ μακριά, πέρα από την εμπειρία τους. Παροξύνουν το, υπαρκτό και θεμιτό, αίσθημα ανασφάλειας σε κάποιες μητροπολιτικές περιοχές, υπερμεγεθύνοντας συμβολικές πολιτικές εστίες: το άσυλο και το πανεπιστήμιο είναι μια τέτοια συμβολική εστία. 

Δευτερογενώς, ικανοποιείται η δίψα της σκληρής Δεξιάς για αναθεώρηση της ανιστασιακής δημοκρατικής Μεταπολίτευσης· το άσυλο είναι ιστορικά συνυφασμένο με τη Νομική και το Πολυτεχνείο του ‘73, με την αντιδικτατορική αντίσταση. Η αντιφιλελεύθερη Δεξιά επιθυμεί  διακαώς την αναθεώρηση και αποϊδεολογικοποίηση αυτής της ιστορικής περιόδου: αυτό υποστηρίζουν με κάθε ευκαιρία τα ορφανά του ΛΑΟΣ.

Παρομοίως, η λύσσα κατά της απλής αναλογικής. Επιχειρείται αλλοίωση και κατάργησή της, όταν στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει καν εφαρμοσθεί! Άρα ουδείς γνωρίζει ποια θα ήταν τα αναμενόμενα διορθωτέα. Πολύ περισσότερο, η εσπευσμένη μεταφορά εξουσίας από τους συμβούλους στην παράταξη του δημάρχου περιφρονεί τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αντίληψη ότι το δημοτικό συμβούλιο είναι σώμα αιρετών και  ελευθέρως βουλευομένων προσώπων, και όχι έπαθλο παραταξιακών φυλάρχων. Στους δήμους οι δημότες ψηφίζουν πρωτίστως πρόσωπα, όχι κομματικές παρατάξεις. 

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση σκοπεύει στην άρση της απλής αναλογικής στις βουλευτικές εκλογές, με φόβητρο την ακυβερνησία. Επ’ αυτού μια παρατήρηση μόνο: στη χρεοκοπία οδηγηθήκαμε με μονοκομματικές κυβερνήσεις με ισχυρές πλειοψηφίες. Και όλη την κρίση την περάσαμε με κυβερνήσεις συνεργασιώνκαι επισφαλών πλειοψηφιών ― και βγήκαμε εντέλει, όπως βγήκαμε. Ποιοι φοβούνται τις δεσμεύσεις και τη συνεννόηση; Κυρίως, ποιοι φοβούνται την ανανέωση του πολιτικού συστήματος;

Leave a Reply

Your email address will not be published.