image Γιατί η μεγάλη αριστερά μάς αφορά όλους – -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ. image Δεμένοι στην ταράτσα της μεσαίας τάξης -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ.

Ραπ σε δρόμους με φώτα -Ένα βλέμμα στο Έθνος της Κ.


[intro: Que sera sera]

Πριν από καμιά δεκαπενταετία αναρωτιόμουν ποιες χαρές και ποιους καημούς κρύβουν οι φωτεινές γιρλάντες στα μπαλκόνια των Αθηνών. Ποιοι άνθρωποι τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους ή κοιτούν τα τηλερεβεγιόν μόνοι με μια καρρώ κουβέρτα. Ήταν η εποχή του ευδαίμονος ατομικισμού, τα κινέζικα LED στόλιζαν κορμούς δέντρων, φανοστάτες, στέγαστρα καφέ-μπαρ, κάθε μπαλκόνι και κάθε γλάστρα από τη Γλυφάδα έως τα Λιόσια.

Κι είναι η εποχή της μακράς μακρότατης μετα-κρίσης, της διαρκούς συνθήκης επισφαλούς βίου. Τα φώτα πρώτα λιγόστεψαν, τρεμόπαιξαν, αναβόσβησαν, και τώρα ανάβουν πάλι, τεράστια, παμφάγα, διαφορετικά. Περπατώ στις κεντρικές οδούς της Αθήνας, κοιτώ το φετινό στερέωμα των χορηγών: πολύχρωμο κορεσμένο, ντιζαϊνάτο, μοδέρνο, ε, και λιγάκι προπετές.

[beat: Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία!]

Ακούω το στερέωμα των corporations και των καραμουρτζούνηδων να λέει: κοίτα με, άφησε το σμάρτφον, τα τσατ και τα ίνμποξ, άσε την κοινωνία των emoticons, εν ανάγκη άσε και το τιμόνι, μην κοιτάς τ’ αυτοκίνητα, κοίτα εμένα, νιώσε το θάμβος, δώσου στη μοντερνιά, δέξου με μεγαλειώδες και επιβλητικό, νιώσε την άλωση και αυτού ακόμη του τελευταίου δημόσιου, θαμβώσου, παραδώσου, κοιμήσου, άσε το soma να κυλήσει χαυνωτικά στο κυκλοφορικό του Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου, η εταιρεία επιλέγει, σχεδιάζει, επεμβαίνει, φροντίζει και μορφοποιεί, ο δήμος είναι μοναχά ένας τροχονόμος επαίτης πτωχευμένος κατάχρεος, ένας χατζηαβάτης που υποκλίνεται στην πολυχρονεμένη corporation, και ζητιανεύει φαντασμαγορία για μια πόλη βιαστική μελαγχολική προσπερνώντας άστεγους και πρεζάκια, μητρόπολη που μπαινοβγαίνει στους συρμούς με σφιγμένα χείλη, προσθαφαιρεί μονόευρα και σεντς, και δεν διψά για φαντασμαγορία. Άλλα ποθεί η καρδιά της, άλλα έχει χρεία. Μα φαντασμαγορία και λοιδορία λαμβάνει.

[beat: Πόση καλωσύνη γύρω μου κι εντός!]

Πόση τέχνη και πόση εκτροπή της, πόση ιδιοποίηση πόθων και συμβόλων, πόση επικυριαρχία και υποβολή, χωράνε αυτές οι μέρες του 2019! Πόση αισθητικοποίηση και πόση επιβολή…

Η Βουλή φουσκώνει μορφισμένη 3D, ο γερο-έλατος γέρνει, η μπανάνα του Κατελάν φαγώθηκε σαρδόνια επιτόπου και μηντιο-καταναλώθηκε πλανητικά, οι φυσιογνωμιστές και οι τροβαδούροι υμνούν το brand Kyriakos, οι αρχαιολόγοι του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου επικυρώνουν σαν χατζηαβάτες και ζαφτιέδες προειλημμένη απόφαση για καταστροφή αρχαιοτήτων, ένα ρομαντικό κράτος ένδοξων ερειπίων καταχώνει τη μνήμη και την ταυτότητά του, τα ζωγραφισμένα μαρτύρια του Καραβάτζιο ξαναζωγραφίζονται λάιβ κιαροσκούρο στους κακόφημους δρόμους, η λούμπεν ελίτ γυμνώνει τ’ αγόρια και τα κορίτσια της κρίσης, ταπεινώνει τη χαμένη γενιά, αφού πρώτα της αφαίρεσε το φως, το ψωμί, το όνειρο.

[beat: Η φτώχεια είναι φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει]

Οι πράξεις των επικυρίαρχων ποτίζονται αυτάρεσκα απ’ την αισθητική τους: αισθητική ξιπασμένου νεόπλουτου, αισθητική μισανθρωπίας και επιβολής, μονοδιάστατη και βίαιη, ναρκωτική. Πράξεις και αισθητική που επικουρούνται από την παθητικότητα, τη σιωπή, το προσπέρασμα, την αποδοχή, την υποταγή.

Πάνω απ’ το στερέωμα της χορηγικής φαντασμαγορίας, ακούω τα ολόπικρα λόγια του Καντ: «Από το στραβό ξύλο που είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, τίποτε ίσιο δεν κατασκευάστηκε ποτέ».

Leave a Reply

Your email address will not be published.