image Ο κόσμος ζητά δουλειές και αξιοπρέπεια και η κυβέρνηση αντιπροσφέρει το θέαμα της βίας image Drone της αποδιοργάνωσης -«Ένα βλέμμα» στο Έθνος της Κ.

Οι φίλοι μου είναι νέα παιδιά ― Ένα Βλέμμα στο Έθνος της Κ.


Οι περισσότεροι φίλοι μου τα τελευταία χρόνια είναι κατά πολύ νεότεροι μου. Κάποιοι είναι κοντά στην ηλικία των γιων μου… Επιζητώ τη συντροφιά τους, τις γνώσεις τους, την πυκνή εμπειρία τους, τη ζωτικότητά τους τη γαλβανισμένη στην Κρίση, πλουτίζω από το αμφίδρομο mentoring. Είναι η γενιά της Κρίσης· δεν τους ζηλεύω, αλλά τους θαυμάζω για το κουράγιο, τη διαύγεια, την αυτονομία, την εγκράτεια απέναντι στον καταναλωτισμό.

Ενα πράγμα με στενοχωρεί: Οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να φύγουν απ΄ την Ελλάδα. Με πονάει. Είναι το άλας της κοινωνίας μας, ο ανθός, και δεν τους χωράει ο τόπος. Μάλλον, δεν τους σηκώνει, τους φτύνει. Οι δουλειές, λιγοστές και άθλιες, ο ορίζοντας προσδοκιών μαύρος κι άραχλος, το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να εκκρίνει ακαταπαύστως κομματικά κοθώνια, νεποτισμό και αναξιοκρατία, αφού εν τω μεταξύ χρεοκόπησε τη χώρα. 

Είναι η γενιά της Κρίσης, τα παιδιά των παιδιών της μεταπολίτευσης. Οι γονείς τους είναι οι πιο τυχεροί και ιστορικά ευνοημένοι, τα παιδιά της δημοκρατίας και της ευημερίας. Τα παιδιά της Κρίσης είναι οι άτυχοι της ιστορίας. Κι όμως ζυμώθηκαν με την ιστορία, μάλιστα τη μεγάλη και απρόοπτη ιστορία: το δικό τους rite de passage είναι ο Δεκέμβρης του 2008, η πιο ανερμήνευτη και πολυδύναμη ιστορική στιγμή μετά το Πολυτεχνείο 1973, το τρομερό πρελούδιο της Μεγάλης Υφεσης.

Οσο κι αν στενοχωριέμαι απ’ την τάση φυγής των νέων φίλων μου, όσο κι αν με πονάει το ξερίζωμα των παιδιών μας δηλαδή, δεν μπορώ να μη συμμεριστώ τη δική τους οργή για τη μοίρα που τους επιφυλάσσει η πικρή πατρίδα. Σκέφτομαι ότι από πολύ νωρίς, εδώ και μια δεκαετία, είχα διαβλέψει, σχεδόν κασανδρικά, αυτή τη φυγή, αυτό τον ξεριζωμό που τώρα πασχίζω μάταια να αποτρέψω με ξόρκια, όταν συζητώ με τους νεαρούς φίλους. Αφουγκραζόμενος τη μακρά περίοδο αθυμίας μετά το 2004, εντυπωσιασμένος από το μεγάλο συμβάν του Δεκέμβρη, σοκαρισμένος από τη σφοδρότητα της κρίσης, κοίταξα μέσα στο πηχτό αδιαφοροποίητο μέλλον, μες στις ζυμώσεις της ενδόρρηξης. Και είδα τότε ό,τι μου λένε τώρα οι καλύτεροι Ελληνες του καιρού μας, τα παιδιά της κρίσης.  

Ιανουάριος 2009: «Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ‘50 και το ‘60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού.»

Ιανουάριος 2010: «Θα αφεθούμε να μας παρασύρει η άβυσσος, αυτή που κατασκευάσαμε; Θα βουλιάξουμε στην ήττα και τη μοιρολατρία; Ή θα βαδίσουμε με θάρρος και παρρησία προς μια καινούργια αρχή; (Plan B: μια Ελλάδα μπατίρηδων και ηττημένων· γέροντες, χωροφύλακες και φοροεισπράκτορες καπνίζουν σε καφενεία μελαγχολικά.)»

Μάρτιος 2010: «Η επερχόμενη ύφεση, χωρίς σαφές σχέδιο ανάκαμψης και ανάπτυξης, η σαστισμάρα και η ηττοπάθεια που επικρατούν αυτή τη στιγμή, μπορεί να οδηγήσουν στη θυσία μιας γενιάς. Οι σημερινοί 15άρηδες έως 30ρηδες θα βρουν τα επόμενα χρόνια όλες τις πόρτες κλειστές, θα προσπαθήσουν να εκδιπλώσουν τις δυνάμεις τους σε μια αγορά παγωμένη, σε μια κοινωνία απεγνωσμένη. Θα φύγουν. Ενας νέος ελληνισμός της διασποράς θα εμφανιστεί. Και μια νέα Ελλάδα χωρίς νέους.»

Ιανουάριος 2020: Οι φίλοι μου, τα παιδιά μου, οι σημερινοί 20ρηδες, οι 30ρηδες, οι 35ρηδες, έχουν δίκιο ό,τι κι αν πουν, ό,τι κι αν πράξουν. Κι είναι ακόμη η ελπίδα μας.

1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.