Από τον Παπ και τον Πάπα, στη στενότητα του κρατιδίου Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ (Greek Tabloid)

Διηνεκώς ημιαυθαίρετοι, καθολικά ημινόμιμοι

Διηνεκώς ημιαυθαίρετοι, καθολικά ημινόμιμοι
― Ασε, εμείς θα κάνουμε άλλη μαγκιά, ε… ―Γι’ αυτό σου λέω, ειναι ηλίθιοι οι άνθρωποι, δεν ξέρουν να κάνουνε δουλειές… ―Εμένα θα μου πεις; Γά…σέ τα. Αβγοτάραχο τελείως. ―Το ξέρω… Εμείς Αγιο Μαυρίκιο, ακούς; Εκεί… ―Ναι,ναι, ναι. ―Αιώρα, αιώρα, ξέρεις τι είναι η αιώρα; ―Οffshore ναυτιλιακή…
Οι υποκλαπείσες συνδιαλέξεις του κατάδικου Βλαστού με τους συνεργάτες του στο συνδικάτο εγκλήματος, αποσπασματικές, σπασμένες, ακατάληπτες κατά διαστήματα, με επαναλήψεις και εμμονές, λόγια ανάκατα με ρεκασμούς, κομματάκια μιας ομιλίας καρτοκινητής, αυτές οι συνομιλίες καθρεφτίζουν παρ’ όλ’ αυτά έναν διάχυτο λόγο, διάχυτο παντού, ένα discours ριζωμένο στο συλλογικό φαντασιακό, διάσπαρτο σε καφετέριες, μπαράκια, ταβέρνες, έναν λόγο δημόσιο. Είναι τα θραυσματικά λόγια μιας θρυμματισμένης συνείδησης, ανδρών και γυναικών μοιραίων, ματαιωμένων, λυσσασμένων για μια νίκη με τα χρώματα της Φεράρι Τεσταρόσα, τόσο ματαιωμένων και λυσσασμένων, που μιλάνε για φέρετρα κλειστά και κεφάλια ανοιγμένα όπως μιλάνε για μεζονέτες και τζιπ.
Είναι θρυμματισμένα λόγια από μια ραγισμένη κοινωνία, γκρίζα απ’ άκρη σ’ άκρη, διηνεκώς ημιαυθαίρετη, καθολικά ημινόμιμη, που ξεπλένει χρήμα και μακιγιάρει περσόνες μεγάλων, αρχηγών και γιγαντοτεράστιων. Και είναι λόγος των κυρίαρχων, των άνετων, των ισχυρών.
Είναι λόγια που ακούμε παντού γύρω, αυθάδη και άπληστα, κυνικά. Σπασμένα λόγια στο μετρό, στα πεζοδρόμια, τερατώδης αφασία πληθωρισμένη με εκατομμύρια κινητά. Και απελπισμένα ομογενοποιητικά: τα λένε οι έχοντες, τα λένε και οι φτωχοδιάβολοι, φενακισμένα ανθρωπάκια, ανεπίληπτοι μάνατζερ, γκάνγκστερ, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, όλοι μαζί στη στρατόσφαιρα της αιώρας, του Αγιου Μαυρίκιου, της offshore, όλοι με την ίδια αγωνία: πώς θα μαζέψουν και πώς θα ξεπλύνουν το χρήμα.
Τα λόγια του κατάδικου και του χωματουργού είναι διάλογοι από παρωδία του Ταραντίνο, είναι όμως και λόγια που μοιάζουν ανατριχιαστικά με λόγια του 1989, με υποκλαπέντες διαλόγους κορυφαίου υπουργού και κορυφαίου εκδότη για τα λεφτά του Κωσκοτά και την τιμή του πολιτικού κόσμου: «Aρ…ια μοιραλέικα!» Ιδιο discours, ίδιο θέμα: ο βούρκος της καθολικής ημινομιμότητας.

― Ασε, εμείς θα κάνουμε άλλη μαγκιά, ε… ―Γι’ αυτό σου λέω, ειναι ηλίθιοι οι άνθρωποι, δεν ξέρουν να κάνουνε δουλειές… ―Εμένα θα μου πεις; Γά…σέ τα. Αβγοτάραχο τελείως. ―Το ξέρω… Εμείς Αγιο Μαυρίκιο, ακούς; Εκεί… ―Ναι,ναι, ναι. ―Αιώρα, αιώρα, ξέρεις τι είναι η αιώρα; ―Οffshore ναυτιλιακή…

Οι υποκλαπείσες συνδιαλέξεις του κατάδικου Βλαστού με τους συνεργάτες του στο συνδικάτο εγκλήματος, αποσπασματικές, σπασμένες, ακατάληπτες κατά διαστήματα, με επαναλήψεις και εμμονές, λόγια ανάκατα με ρεκασμούς, κομματάκια μιας ομιλίας καρτοκινητής, αυτές οι συνομιλίες καθρεφτίζουν παρ’ όλ’ αυτά έναν διάχυτο λόγο, διάχυτο παντού, ένα discours ριζωμένο στο συλλογικό φαντασιακό, διάσπαρτο σε καφετέριες, μπαράκια, ταβέρνες, έναν λόγο δημόσιο. Είναι τα θραυσματικά λόγια μιας θρυμματισμένης συνείδησης, ανδρών και γυναικών μοιραίων, ματαιωμένων, λυσσασμένων για μια νίκη με τα χρώματα της Φεράρι Τεσταρόσα, τόσο ματαιωμένων και λυσσασμένων, που μιλάνε για φέρετρα κλειστά και κεφάλια ανοιγμένα όπως μιλάνε για μεζονέτες και τζιπ.

Είναι θρυμματισμένα λόγια από μια ραγισμένη κοινωνία, γκρίζα απ’ άκρη σ’ άκρη, διηνεκώς ημιαυθαίρετη, καθολικά ημινόμιμη, που ξεπλένει χρήμα και μακιγιάρει περσόνες μεγάλων, αρχηγών και γιγαντοτεράστιων. Και είναι λόγος των κυρίαρχων, των άνετων, των ισχυρών.

Είναι λόγια που ακούμε παντού γύρω, αυθάδη και άπληστα, κυνικά. Σπασμένα λόγια στο μετρό, στα πεζοδρόμια, τερατώδης αφασία πληθωρισμένη με εκατομμύρια κινητά. Και απελπισμένα ομογενοποιητικά: τα λένε οι έχοντες, τα λένε και οι φτωχοδιάβολοι, φενακισμένα ανθρωπάκια, ανεπίληπτοι μάνατζερ, γκάνγκστερ, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, όλοι μαζί στη στρατόσφαιρα της αιώρας, του Αγιου Μαυρίκιου, της offshore, όλοι με την ίδια αγωνία: πώς θα μαζέψουν και πώς θα ξεπλύνουν το χρήμα.

Τα λόγια του κατάδικου και του χωματουργού είναι διάλογοι από παρωδία του Ταραντίνο, είναι όμως και λόγια που μοιάζουν ανατριχιαστικά με λόγια του 1989, με υποκλαπέντες διαλόγους κορυφαίου υπουργού και κορυφαίου εκδότη για τα λεφτά του Κωσκοτά και την τιμή του πολιτικού κόσμου: «Aρχ..ια μοιραλέικα!» Ιδιο discours, ίδιο θέμα: ο βούρκος της καθολικής ημινομιμότητας.

no comments
  • skoug
    REPLY

    Τι τα θες! μια γλώσσα συνθηματική παραπέμπει στα ντόρτικα, τα ζητιάνικα, τη γλώσσα των καποραφτάδων, τα κουδαρίτικα… Οι γλώσσες των συναφιών μας χάρισαν αρχιτεκτονικά κοσμήματα τα υπέροχα γεφύρια και σπίτια, από Ήπειρο σε Πελοπόννησο, το ίδιο τα μεταλλικά χρηστικά, high tec της εποχής τους, κομψοτεχνήματα για μας τους μεταγενέστερους, κάπες και φορέματα που στολίζουν πια Μουσεία, γιορντάνια και χρυσαφικά. Κάθε συνάφι με τους νόμους του, αγωνιούσε για την τέχνη του. Η συνθηματική τους γλώσσα κιβωτός της εμπειρίας και της γνώσης, δεκαετιών ίσως και αιώνων.

    nikoxy είσαι μέρος αυτού του παιχνιδιού:

    Γιατί, φευ, αυτό το επίκαιρο “Διηνεκώς ημιαυθαίρετοι, καθολικά ημινόμιμοι”, από τη διατύπωσή του ανάγεται σε πυρηνικό στοιχείο του κώδικα του συναφιού των πολιτών εκείνων ―ίσως πιο λίγοι από ο,τι φαντζόμαστε― που αγωνιούν για τη διαφύλαξη της τέχνης της αξιοπρέπειας, της κρίσης, του δικαίου· για να μην ξεχαστεί η “τέχνη” του πολίτη να κρίνει, να ονοματίζει, να παρεμβαίνει, βρε αδερφέ! Και χρειαζόμαστε μια κιβωτό μνήμης κι εμπειρίας για να μπορούμε ν’ αντιλαμβανόμαστε, εμείς και τα παιδιά μας, τι γίνεται γύρω μας!

    Καλή σας μέρα!

  • Στέφανος
    REPLY

    για κοίτα να δεις . . .
    πως το είπες;
    «ο βούρκος της καθολικής ημινομιμότητας»

    πσσσς!!
    ωραίο!
    χεχεχε (που έλεγε και ο mitsakos)

  • skoug
    REPLY

    «Είτε ανακαλύπτουμε το μήλο, όπως ο Αδάμ, (sic!) είτε φέρνουμε τη δύναμη της φωτιάς στην κοινωνία, όπως ο Προμηθέας, είτε ανακαλύπτουμε τη δύναμη του ατόμου, όπως ο Αϊνστάϊν, είτε το Facebook και το Google, πρέπει να μάθουμε πώς να μοιραζόμαστε, πώς να χρησιμοποιούμε αυτή τη δύναμη και να ενδυναμώσουμε τις κοινωνίες μας προς όφελος του δημόσιου καλού, των πολιτών και του περιβάλλοντος», τόνισε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου,

    Ο μικρούλης θέλει να μάθει πώς να μοιραζόμαστε! Φαίνεται, όμως ότι ο Τσουκάτος και τα άλλα καλά παιδιά της παρέας του δεν έμαθαν να μοιράζονται, πώς δεν χρησιμοποίησαν τη δύναμη για το καλό της κοινωνίας, προς όφελος του κοινού καλού των πολιτών, του περιβάλλοντος, εν τέλει του κόμματος, καθώς αυτό είναι πολίτες και περιβάλλον μαζί.
    Λέτε λοιπόν να αποτελεί αυτή η αποστροφή του Γιωργάκη στην ομιλία του στο Διεθνές Συνέδριο για τις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας στην Εκπαίδευση, που συνδιοργανώνουν το «University of Fraser Valley» και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στην Κέρκυρα, έμμεση προς κάθε ενδιαφερόμενο πρόταση του τύπου “δώσε και σε μένα μπάρμπα”;

    Θα μπορούσε να διαβαστεί και διαφορετικά η είδηση τΚ9: είμεθα πρωτόπλαστοι, οι πρώτοι, οι αγνοί! και το μήλο της πονηρίας ―ευτυχώς― το ανακαλύψαμε και γίναμε και ημείς πονηροί! και ως Προμηθείς βρήκαμε τη φωτιά και κάψαμε ό,τι βρήκαμε γύρω μας, και ως Αϊνστάιν βρήκαμε και τη δύναμη του ατόμου να ξεκαθαρίσουμε όπως, όπως το τοπίο·
    και να! το Facebook και το Google, δική τους ανακάλυψη κι αυτή, για να μοιραζόμαστε ―τι; ίσως τις ευθύνες για ό,τι ημείς ―αυτοί― πράξαμε!

    Μοιραστείτε λοιπόν, κ. Πρόεδρε μαζί μας έστω κι αυτή την πρώτη και αρχέγονη δύναμη που σας χάρισε η ανακάλυψη του καρπού της πονηρίας!

  • gritz
    REPLY

    Ξεχάσαμε όμως και κάποιον ευτραφή κύριο με το αλλοτινό του, το προ της εξουσίας απόφθεγμα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» (εννοούσε πέτρες σε ζυγαρια αντί πεπονίων και κάποιους «κουτόφραγκους» που πληρώνουν). Και μετά αφηγήσεις για «μαστρωπούς» κάτω από γύρους και σπληνάντερα.
    Κάτι δεν θυμίζει η διάλεκτος;
    Παμπάλαιη και απέθαντη ιστορία αυτού του είδους η «μαγκιά» στη χώρα ετούτη, είμαστε φαίνεται μια τεράστια offshore

Leave a Reply

Your email address will not be published.