Το αίμα των κοινωνιών Απεργία

Τα PIGS ενώπιον του σφαγείου

Οι αγορές ζητάνε αίμα, το αίμα των σπάταλων, διεφθαρμένων Ελλήνων. Οι Βρετανοί αναγνώστες εφημερίδων σχολιάζουν στα διαδικτυακά φόρα· ειρωνεύονται, σαρκάζουν, εύχονται να χρεοκοπήσει η Ελλάδα για να κάνουν φτηνές διακοπές. Σωστά, οι φλεγματικοί Βρετανοί, μαδημένοι κληρονόμοι μαδημένης αυτοκρατορίας, με τη λίρα γονατισμένη έναντι του μισητού ηπειρωτικού ευρώ, μόνο σε φτωχότερες τους χώρες μπορούν πια να ελπίζουν για διακοπές. Οι φιλελεύθεροι διδάχοι της ανοχής, αμερόληπτοι αναλυτές και αρθρογράφοι, πολιτικοί, μικροαστοί και λαουτζίκος, όλοι μαζί βουλιάζουν στα ρατσιστικά, οριενταλιστικά και αποικιοκρατικά τους στερεότυπα.

Ανάλογες στερεοτυπικές ανοησίες γράφονται καθημερινά και σε ελληνόφωνους ιστότοπους, σε ελληνικά καφενεία. Κατά τούτο, είμαστε πράγματι συμπολίτες στον κοινό στερεοτυπικό χώρο της Μεγάλης Ευρώπης, έμπλεοι μίσους και προκατάληψης, κοινωνοί της ελληνορωμαιοϊουδαϊκής κληρονομιάς α λα καρτ.

Τη στιγμή της κρίσης φαίνεται η αντοχή του οικοδομήματος· εν προκειμένω, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εγχειρήματος μείζονος ιστορικής σημασίας. Τη στιγμή της κρίσης εκλείπει η πολιτική βούληση, η αίσθηση των ιστορικών μεγεθών, η πρόνοια για συνοχή ― δηλαδή, ακριβώς τα θεμέλια επί των οποίων οικοδομήθηκε η ενωμένη Ευρώπη μετά το πέρας του ολέθριου Β’ Πολέμου. Πενήντα τρία χρόνια από την ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης, οι οραματιστές ευρωπαϊστές πολιτικοί εξέλιπαν· δεν υπάρχουν πια Ντε Γκωλ, Αντενάουερ, Βιλυ Μπραντ, Μιτεράν, Σμιντ, Ντελόρ. Τη θέση τους έχουν πάρει αδύναμοι ή καιροσκόποι πολιτικοί, ασήμαντοι διαχειριστές, τραπεζίτες, τεχνοκράτες. Η οικονομική κρίση των πιο αδύναμων χωρών-μελών, των PIIGS, από την Ιρλανδία έως τις μεσογειακές χώρες και την Ελλάδα βέβαια, αντιμετωπίζεται με όρους χρηματοπιστωτικούς και όχι όρους πολιτικούς· διάτρητοι οίκοι αξιολόγησης και κερδοσκοπικά funds, επικουρούμενα από μονομερή μήντια, επηρεάζουν, αν δεν ορίζουν ολοκληρωτικά, τη συμπεριφορά των Βρυξελών έναντι των εταίρων που τελούν εν αδυναμία.

Οι αγορές ορίζουν την πολιτική. Και μάλιστα σε μια ιστορική φάση κατά την οποία ακριβώς η αποχαλίνωση των αρύθμιστων αγορών, η ανεξέλεγκτη κυκλοφορία κερδοσκοπικών κεφαλαίων βύθισε την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση και ανάγκασε τα κράτη να διοχετεύσουν ζεστό δημόσιο χρήμα για να στηρίξουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αυτό που γέννησε την κρίση. Σε αυτή την ιστορική φάση, η ελλειματική και υπερχρεωμένη Ελλάδα, μέλος της Ε.Ε., της μεγαλύτερης ενιαίας αγοράς διεθνώς, μέλος της ζώνης του ευρώ, ωθείται από τις αγορές να αναζητήσει οικονομική βοήθεια εκτός Ευρώπης, εκτός της ιστορικής και πολιτικής της οικογένειας. Τη στιγμή της κρίσης, η Ε.Ε. νίπτει τας χείρας της, και σπρώχνει μια χώρα-μέλος στα κεφάλαια της Κίνας και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Πού είναι η περίφημη Συνοχή, ακρογωνιαίος λίθος της Ε.Ε.; ΟΙ αμαρτίες της Ελλάδας ασφαλώς είναι πολλές, αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο και αποκλειστικά ελληνικό ή ιρλανδικό ή πορτογαλικό, καθώς εξηγούν όλο και περισσότεροι ανεξάρτητοι οικονομολόγοι, ανάμεσά τους και νομπελίστες. Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, και είναι δομικό· έχει να κάνει με τη διαφορά ταχύτητος των οικονομιών εντός της ζώνης του ευρώ, έχει να κάνει με την πιεστική ανάγκη για δημοσιονομική επέκταση και διεύρυνση των κοινωνικών δικτύων προστασίας, για αντιμετώπιση της κρίσης, μεταξύ άλλων.

Κι όμως, οι νηφάλιες αναλύσεις των αιτίων της κρίσης και οι νηφάλιες προτάσεις για έξοδο από την κρίση χωρίς να συντριβούν οι κοινωνίες, νεοκεϋνσιανής χροιάς κυρίως, δεν εισακούονται από τους πολιτικούς ηγέτες. Οι ηγέτες ακούνε τις αγορές, τα αιμοβόρα κελεύσματα των παραγωγών της κρίσης, τους αναξιόπιστους αξιολογητές, αυτούς που όχι μόνο δεν πρόβλεψαν την κρίση των τοξικών αλλά επιβράβευαν και πριμοδοτούσαν τους απατεώνες.

Η Ελλάδα και τα PIIGS είναι πεδίο πειραματισμού και εκβιασμού για το διεθνές σύστημα κερδοσκοπίας. Μετά την ολοσχερή ηθική και ιστορική ήττα της επαγγελθείσας Διαρκούς Ανάπτυξης των Αρύθμιστων Αγορών, οι αγορές αντεπιτίθενται. Χτυπούν τα μικρά κράτη, τους αδύναμους κρίκους, εκβιάζουν τις κοινωνίες· ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητούν να ξαναγραφτεί το κοινωνικό συμβόλαιο, να επανοριστεί η σχέση κεφαλαίου-εργασίας, να επανεξεταστεί από το μηδέν το κράτος πρόνοιας και κοινωνικής δικαιοσύνης που οικοδόμησε την Ευρώπη από τις στάχτες του πολέμου. Οι πολιτικοί, αυτοί οι αδύναμοι και καιροσκόποι που είπαμε, μπορεί να πεισθούν, να συμμορφωθούν. Οι κοινωνίες όμως είναι πολύ παράξενα πλάσματα, δύστροπα, σύνθετα, χαοτικά. Τα PIGS δεν συμπεριφέρονται προβλέψιμα στο σφαγείο.

no comments
  • skoug
    REPLY

    Ειδήσεις που έλαβα σήμερα και ίσως δε δούμε στις εφημερίδες: χτες 50000 δημόσιοι υπάλληλοι διαδήλωσαν στη Λισαβώνα, το Πορτογαλικό κοινοβούλιο καταψήφισε το αντίστοιχο πρόγραμμα σταθερότητας και υπερψηφίστηκε η πρόταση του Bloco για την αύξηση των προϋπολογισμών αρκετών περιφερειών. Η αντίδραση στη δικτατορία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ξεκίνησε… και το Bloco δείχνει ποια είναι η ευρωπαϊκή του σήμερα!

  • margi
    REPLY

    Κύριε Ξυδάκη, πάντα γράφετε καταπληκτικά. Και το τελευταίο αυτό άρθρο σας είναι περιεκτικό, νηφάλιο, εξαιρετικό! Η ανάλυσή σας, όπως πάντα ξεχωριστή, και ως προς το περιεχόμενο και ως προς το ύφος.

  • Κωνσταντίνος Κωστούρος
    REPLY

    Νίκο μπράβο, πράγματι είναι ένα άρθρο όπως το περιγράφει η margi. Αν κάτι έχω βαρεθεί τελευταία, είναι η κατηγορία ότι όποιος στηλιτεύει τον τρόπο που λειτουργεί ο διεθνής καπιταλισμός σήμερα, προσπαθεί να αποσιωπήσει της δικές μας ευθύνες για την κατάντια των οικονομικών μας.
    Δεν είναι έτσι, προφανώς έχουμε ευθύνη, όμως το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

  • margi
    REPLY

    Προφανώς, ένα καλό κείμενο απαιτεί και καλούς αναγνώστες. Δεν θυμάμαι ποιος λέει ότι σημασία έχει τελικά το μήνυμα που λαμβάνεται παρά το μήνυμα που αποστέλλεται, όσον αφορά την επικοινωνία. Δεν θεωρώ φυσικά τον εαυτό μου ειδικό στο θέμα και βέβαια υπάρχουν πάντοτε οι προσωπικές γνώσεις/προτιμήσεις/απόψεις, άκόμα και στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία κάθε αναγνώστης θα προσλάβει ένα κείμενο. Τη δική μου προσοχή πάντως προσέλκυσε περισσότερο το γεγονός ότι ο συγγραφέας (όπως το αντιλήφθηκα εγώ) δεν υποκύπτει σε μυρηκασμούς των ευθυνών της Ελλάδας και των PIGS (όπως έχουμε πήξει να διαβάζουμε σε προχειρογραμμένες, συμβατικές και εν τέλει αμφίβολες ως προς τα κίνητρά τους αναλύσεις) αλλά επιζητά να μιλήσει πρωτίστως για τους άπληστους, αέναους δημιουργούς αέναων οικονομικών κρίσεων παγκοσμίως, που αενάως επίσης ζητούν και τα ρέστα. Αυτά, IMHO και με τις περιορισμένες μου γνώσεις για τη διεθνή οικονομία.

  • Mut
    REPLY

    Εξαιρετικό άρθρο και συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα αναφέρετε.
    Σαφώς συμφωνώ μαζί σας ότι το θεμελιώδες πρόβλημα της Ε.Ε. είναι ότι οι αγορές καθορίζουν την πολιτική και όχι η πολιτική τις αγορές. Αυτό είναι πρόβλημα όλης της Ε.Ε., άρα και δικό μας στο βαθμό που συμμετέχουμε και μπορούμε να επηρεάσουμε τις απόψεις και κατά τη γνώμη μου πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε για τις αλλαγές που απαιτούνται.

    Το γεγονός όμως ότι αυτή τη στιγμή σαν Ελλάδα είμαστε έρμαιο των αγορών είναι ευθύνη δική μας. Τους ξέραμε εδώ και πολλά χρόνια τους κανόνες του παιχνιδιού (συμφωνία Μάστριχ) όσον αναφορά τη νομισματική ένωση και την Ε.Ε.. Και σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού κατά κύριο λόγο οι αγορές καθορίζουν τα πράγματα και δευτερευόντως η πολιτική. Αφού συμφωνήσαμε (καλώς/κακώς δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή) να παίξουμε το παιχνίδι με τους κανόνες του δε μπορούμε να κατηγορούμε μόνο αυτούς που όρισαν κακούς κανόνες. Δεν πρέπει να καταλογίσουμε και σε εμάς ευθύνες στο ότι δεν παίξαμε καλά και υπεύθυνα στο παιχνίδι αυτό;

Leave a Reply to skoug Cancel Reply

Your email address will not be published.