Πατριωτικό μέτωπο για τη διάσωση του κοινωνικού συμβολαίου Πρωτομαγιά 2010

Είμαστε εικόνα από το μέλλον

Θυμός-λύπη, απάθεια-κατάπληξη, αγωνία-παραίτηση, μανία-κατάθλιψη, όλα τα δίπολα περιγράφουν την παρούσα Ελλάδα. Κυρίως κατάπληξη και παγωνιά, κατάπληκτος μετεωρισμός. Σαν να έχει πέσει βόμβα ψυχοτρονίων και ζούμε διεσταλμένα το απειροελάχιστο διάστημα ανάμεσα στη λάμψη και την έκρηξη: το βλέμμα μας συλλαμβάνει αισθητικά την ωραία λάμψη κλάσματα δευτερολέπτου πριν μας τυφλώσει, πριν ακούσουμε τον κρότο, πριν η έκρηξη μάς σαρώσει.

Σε αυτό το dt ξετυλίγεται ο πρότερος βίος, ο έκλυτος και αμέριμνος βίος ο δανεικός, και μαζί προεικονίζονται θραύσματα από τον βίο εφεξής, εικόνες παρόντος, εικόνες μέλλοντος. Παρελθόν, παρόν και μέλλον μαζί, κράμα: Γιατί το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα.

Είπαμε, λέμε από καιρό, ότι το πολιτικό σύστημα έχει γκρεμιστεί, ότι ο λαός το ανέχθηκε και το υπέμεινε, το ψήφιζε, και συχνά συναλλάχθηκε μαζί του σε αναδιανομές δανεικού ή κλοπιμαίου πλούτου, σε διαδικασία αμοιβαίας εξαχρείωσης. Από φούσκα σε φούσκα και από αναβολή σε αναβολή, φορτώνοντας τα βάρη στις μέλλουσες γενεές, ρημάζοντας τη γη, τα ποτάμια, τις θάλασσες και τους οικισμούς, το ήθος της κοινότητας και τις συλλογικές συμπεριφορές.

Το ‘χουμε πει από καιρό, σαν ψυχανέμισμα κραδασμών και φόβων, σαν σύλληψη της αγωνίας που διέτρεχε το κοινωνικό σώμα, ακόμη και σε στιγμές κραιπάλης. Τα λέγαμε τον καιρό της μέθης του εκσυγχρονισμού που έμεινε μισερός και μίζερος, ιδεοληπτικός και πτωχαλαζών, και βούλιαξε εντέλει στα θολόνερα του χρηματιστηρίου («οι αγορές μάς ψηφίζουν!») και της ολυμπιακής φενάκης. Το λέγαμε πάνω στα αποκαϊδια των πυρκαγιών του θέρους ’07: η δύσθυμη μεταδημοκρατία πρηζόταν και ξεχείλιζε με σκάνδαλα ηλίθιων και ανήθικων. Δεν σταματήσαμε λεπτό ν’ ακούμε την τρομερή βοή των πλησιαζόντων· δυστοπικά οράματα τρύπωναν στα πληκτρολόγια, μελαγχολία στοίχειωνε τις οθόνες. Ημασταν πληκτικοί, προβλέψιμες κασσάνδρες.

Ο σκοτεινός Δεκέμβρης ‘08 ήταν ο πιο φανερός σπασμός. Κι όμως ελάχιστοι έστερξαν να τον αφουγκραστούν, να ερμηνεύσουν τις φλόγες των δεκαεξάρηδων, την ηλεκτρική εκκένωση του “Νo Future”. Είπαν ότι δεν σημαίνει τίποτε, ότι καλά βαδίζουμε και χωρίς δεκαεξάρηδες, χωρίς ανυπάκουους εφήβους, ότι η λύση είναι περισσότερη τάξη, περισσότερα δάνεια, με άλλο υπουργό θα είμαστε καλύτερα.

Ηρθαν οι άλλοι υπουργοί. Οι παλιοί βυθίστηκαν στην καταφρόνια. (Και παρ’ όλ’ αυτά κυκλοφορούν αντρόπιαστοι, πάνε στην ταβέρνα, ίσως και να ΄χουν σιγουρέψει τις καταθέσεις τους έξω.) Οι καινούργιοι εξελέγησαν θριαμβευτικά από τον λαό, με σύνθημα “τα λεφτά υπάρχουν”: αυτό το τελευταίο ψέμα ο λαός ήθελε απεγνωσμένα να το πιστέψει. Ο πρωθυπουργός έφερε αμέσως αρχιτέκτονες, έταξε πράσινη αντάπτυξη, μοίρασε μπλάκμπερι. Δυο-τρεις μήνες αργότερα, μιλούσε για κερδοσκόπους και Τιτανικούς, για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Προχθές μίλησε για Ιθάκη, κάπου στο απώτερο μέλλον. Θα μιλάει κι αύριο και μεθαύριο, θα εκφωνεί κείμενα άδεια, άψαχνα λόγια. Κανείς δεν ακούει πια.

«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ. / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. / Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).

Τώρα τι λες… Τις λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: «ἄνδρες γὰρ πόλις, καὶ οὐ τείχη οὐδὲ νῆες ἀνδρῶν κεναί». Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες.

Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία. Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ‘φερε, δυο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08 και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.

no comments
  • γεράσιμος μπερεκέτης
    REPLY

    Είναι δυνατόν να γεννηθεί στον ίδιο εγκέφαλο το δίλλημα «Με τα 20€ μου τι να κάνω; Να πάω στο Θέατρο ή να αγοράσω το απαγορευμένο βίντεο;».

    Αγαπητέ μου nixoxy, είμαι τόσο άπελπις, που πιστεύω ότι οι καλύτεροι Έλληνες τους οποίους επικαλείσαι για να ελπίσεις, ίσως το μόνο που θα προλάβουν να αρθρώσουν θα είναι το «γιατί απολύετε εμένα;» αν ήδη δεν το έχουν πει κάποια φορά στο παρελθόν, ή αν δεν βρίσκονται στη θέση να λένε «γιατί δεν μου δίνετε εργασία» (κάτι που θα το επαναλαμβάνουν από δω και πέρα πολλές φορές – και προσοχή μίλησα για εργασία βάσει προσόντων, όχι για απασχόληση λόγω εξαθλίωσης). Διότι ποιοι θα αξιολογήσουν; Τυχαία προαλείφονται οι Τσιτσιολίνες που θα σπεύσουν να επισφραγίσουν την χρεωκοπία τής άδειας ρητορίας.

    • nikoxy
      REPLY

      Είμαι απαισιοδοξος όσο κι εσύ, Γεράσιμε συνομήλικε.
      Σκοτείνιασα.
      Προσπαθώ να κρατήσω μια χαραμάδα ανοιχτή, σαν να ναι μέρες Κατοχής ή Εμφυλίου: θα τελειώσει, πού θα πάει; Ετσι θα λέγανε και τότε.
      Μια χαραμάδα μόνο, γιατί έχω παιδιά, για να μην τους πω βουλιάξαμε και τέρμα.

  • ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ
    REPLY

    Τώρα που την ζωή θα την μετράμε αλλιώς μπορεί κοιτώντας στα μάτια τα μικρά παιδιά “ το πώς φτάσαμε ως εδώ;” να μας προβληματίσει περισσότερο. Καθώς θα γυρίζουμε τις πλάτες στην tv τους, αρνούμενοι να γίνουμε τα “χάμστερ” των αγορών τους, ίσως βρούμε τον τρόπο ζωής που χάσαμε και αφήσαμε να μας τον αλλάξουν. Τότε μετά το φόβο και τη σιωπή να μάθουμε ξανά να κάνουμε αυτό που αιώνες τώρα ξέραμε καλά και το ξεχάσαμε, να κουβεντιάζουμε.Ίσως τότε στους επόμενους Μάηδες η Δεκέμβρηδες, στον επόμενο κρότο και λάμψη, οι καλύτεροι Έλληνες ,μιλήσουν και βρουν τους φίλους τους και το στόχο τους.

    • nikoxy
      REPLY

      » Τότε μετά το φόβο και τη σιωπή…»
      Αυτό το ‘τότε», να το φέρουμε πιο κοντά στο τώρα.

  • provato
    REPLY

    Σήμερα το πρωί, πήγα να πάρω μία τυρόπιτα από το μαγαζί απέναντι από το σπίτι μου.

    Ο ιδιοκτήτης, νεαρός, έκοψε την απόδειξη κ την έβαλε διακριτικά στην άκρη, αντί να μου την δώσει… Άπλωσα το χέρι κ την πήρα, κάνοντας ότι δεν πρόσεξα την μικρή του ραδιουργία.

    Φαντάσου, με όλα όσα γίνονται, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θέλουν να φοροδιαφύγουν.

    …τέτοια μυαλά έχουμε. καλά παθαίνουμε ότι παθαίνουμε.

    κ σε όποιον πει ότι δεν είμαστε όλοι έτσι, θα του πω ότι ακόμα κ ένα εκατομμύριο συνειδητοποιημένοι να υπάρχουν, υπάρχουν ακόμα 8 εκατομμύρια ρεμάλια. (ναι, αυτά είναι τα καλά της «δημοκρατίας»)

  • Περαστικός
    REPLY

    Κρατηθείτε, άγνωστοι φίλοι, υπάρχει κι άλλο βάθος στο γκρεμό που βυθιζόμαστε … σε ελεύθερη πτώση …
    όλοι μέσα στο ίδιο εξαχρειωμένο κοινωνικό σώμα,
    πολίτες με λογική και σθένος
    μαζί με τα ανδράποδα και τους χαμερπείς δούλους.

    Γι’ αυτό και η εθνική κατήφεια … γι’ αυτό και το θολό αδιέξοδο.

    Έχω την αίσθηση ότι τώρα αναλαμβάνει το έργο της η Νέμεση και μας στέλνει όλους στην ανακύκλωση της ιστορίας. Εκεί που καταλήγουν συνήθως τα άχρηστα υλικά. Στο βάθος του γκρεμού, μας περιμένει το ανακυκλωτήριο (ως καθαρτήριο), όπου έχει εξουσία ο Ήφαιστος. Και όποιος από εμάς κατέχει ακόμη λίγο μέταλλο ανδρείας (ακεραιότητας), ίσως περάσει τη δοκιμασία διεκδικώντας συνάμα το δικαίωμα να λειτουργήσει ως έλλογος πολίτης.
    Φαίνεται, ωστόσο, ότι το να ακούγονται που και που ανησυχίες, προειδοποιήσεις και κασσάνδρειοι χρησμοί δεν είναι αρκετό …

    Μπορεί να έχουμε ξεμάθει τι πρέπει να κάνουμε, για να βρούμε το στόχο μας… Μήπως να αρχίζαμε από εκεί, χωρίς να μένουμε μόνο σε κουβέντες;

    Ένας περαστικός

  • contralegem
    REPLY

    «ἄνδρες γὰρ πόλις».

    Αν υπάρχουν ακόμα ἄνδρες (νομίζω ναι, νομίζω πολλοί), ο καιρός που έρχεται θα είναι μοναδικής σημασίας για την πατρίδα. Γιατί για πρώτη φορά θα είναι ἄνδρες με οργή που θα κληθούν να πάρουν τις αποφάσεις για το μέλλον. Ούτε σχολιαρόπαιδα με μολότωφ, ούτε τυχαίοι, ανίκανοι συντηρητές «κεκτημένων».

    Και αν όντως υπαρχουν, θα σημάνει το τέλος της επιείκιας προς τους τελευταίους. Προς τις φράξιες που έμαθαν να παρασιτούν σε βάρος της εργασίας και της γνώσης. Προς όλους αυτούς που με την ανοχή στη διάχυση της ασημαντότητας, με την αδράνεια και την αγκίστρωση στη τυχαιότητα, με εκείνο το καθημερινό – ανατριχιαστικό πια – «δε βαριέσαι», έφεραν σε τέτοιο σημειο διάλυσης την κοινότητα.

    Ίσως από εκεί θα ξεχωρίζουν τον επόμενο καιρό οι ἄνδρες. Οι πλούσιες συνηθείες και οι τίτλοι, δήθεν, εξουσιας δεν αρκούν πια σε κανένα.

  • Rodia
    REPLY

    Τουλαχιστον ξυπνησαμε… Κατι ειναι κι αυτο. Και δεν ειμαστε μονοι μας, ξυπνησαν κι αλλοι. Ολοι οσοι «εμεις».

    Εμεις αλλη Ευρωπη ποθήσαμε, την Ευρωπη των λαών, μια Ευρωπη πανηγυρι για ολους και οχι μοναχα για τους χαραμοφάηδες. Μια Ευρωπη των πολιτισμών και των ταξιδευτών και οχι μια Ευρωπη των μουσειων και των κρουαζιεροπλοιων υψηλων εισοδηματων. Μια Ευρώπη που φερνει χαρα στους λαους της και οχι μια Ευρωπη που φερνει μισος, φθονο, δυστυχια, πεινα και απαξιωση.

    • contralegem
      REPLY

      Ναι, ίσως κάποιοι από μας να ονειρευτηκαν μια τέτοια Ευρώπη…

      Όμως τι προσφέραμε «εμείς» σε αυτό το όραμα για την Ευρώπη – αυτό να κάτσουμε να αναλογιστούμε κάποια στιγμη… Τι; Γελοία διοίκηση; Ανάξιο συνδικαλισμό; Διαλυμένη παιδεία; Αποθεώση του μικρόνοου ατομικισμού;

      Και της ίδιας ποιότητας με την εξουσία ήταν και η «αντ-εξουσία» μας. Δεν θα ξεχάσω ποτε, ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν τους ασήμαντους, γελοίους αριστεριστές που διαφέντευαν στο πανεπιστήμιο που σπούδαζα στην Ελλάδα. Κραυγαλέα ασήμαντους. Όσο κραυγαλέα ήταν βέβαια και η ανοχή των υπολοίπων μας στην οπισθοδρόμηση που έφερνε κάθε λέξη τους.

  • ilias
    REPLY

    Ψυχραιμία .. Αφού συμφωνούμε πως πατώσαμε δεν υπάρχει κανένας αποχρών λόγος -που έλεγε και ο Leibnitz στη Monadologie- για να βάλουμε τα κλάματα.
    Μπορούμε αντίθετα να διοργανώσουμε a summer of love 2010 κατά τα παλιά πρότυπα του στυλ: summer of love 1967 ή 1987 (επί Ρηγκανισμού) κατά προτίμηση στα Μάταλα που είναι πάντα πολύ ωραία παραλία -αν αφαιρεθούν οι παράγκες. Άλλωστε, είναι πασίγνωστο: Poverty generates love …no?

  • Αγγελική Κοτταρίδη
    REPLY

    Τα Πιέρια λάμπουν, οι αγριοτριανταφυλλιές ολάνθιστες όπως τις είδε ο Ηρόδοτος. Οι τύμβοι μοσχοβολούν θυμάρι. Οι παπαρούνες είναι φέτος λιγοστές, μαζεύονται δίπλα στις αρχαίες πέτρες, αυτές που σε λίγες μέρες θα ανασκουμπωθούμε να σηκώσουμε…
    Ήμασταν έγκαιρα έτοιμοι. Πήραμε -χωρίς βοήθεια συμβούλων και λοιπών μεσαζόντων- 7.000.000 Ευρώ, (το χρέος της Ευρώπης στην κληρονομιά των λαών της). Για τα επόμενα 5 χρόνια 60-70 άνθρωποι, αρχαιολόγοι, συντηρητές, αναστηλωτές, σχεδιαστές, πετράδες, μαστόρια και εργάτες θα δουλέψουμε με το χέρι, το μάτι και την ψυχή, όπως κάναμε πάντα, με τον ελάχιστο μισθό και την ανεκτίμητη αμοιβή της συμμετοχής για το ακριβό προνόμιο της αφής…
    Με την αρχαία μέθοδο της αυτεπιστασίας… Έργο ΔΗΜΟΣΙΟ, χωρίς εργολάβους, μίζες και διαπλεκόμενους, χωρίς αγοραίο κέρδος και υπερκέρδος για κανέναν… με την υπεραξία του κόπου μας να γίνεται τόκος στην τράπεζα της μνήμης των πολλών…
    Για το μεράκι, για το όνειρο, για το φιλότιμο και για το κέφι μας….
    Θα ανασκουμπωθούμε να διαβάσουμε πόντο – πόντο το παλίμψηστο του χώματος, ψηφίδα – ψηφίδα να στρώσουμε τα ψηφιδωτά των βασιλικών δωμάτων, πέτρα- πέτρα να σηκώσουμε το παλάτι του Φιλίππου, το σπίτι του Μεγαλέξανδρου, να αναστήσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε από το συναρπαστικό κτήριο, όπου τίποτε δεν είναι αφημένο στην τύχη, τίποτε δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά με τον προφανή και απλοϊκό τύπο της συμμετρίας …
    Εκεί, στο αρχέτυπο ανάκτορο που σχεδιάστηκε για τον πεφωτισμένο ηγεμόνα και η παραμικρή λεπτομέρεια υπακούει στη μαγεία της αρμονίας που αναδύεται από τον κόσμο του Πυθαγόρα για να εμπνεύσει τον χρυσό κανόνα, το απείκασμα της παρουσίας του Θεού στο Πλατωνικό σύμπαν…
    Ο διάλογος με αυτό το μνημείο μας έχει ενθουσιάσει…
    Οι πέτρες που υπέμειναν τις καταστροφές των αιώνων κρατούν πολλά μυστικά…. μας μαθαίνουν να είμαστε δυνατοί, περήφανοι και απτόητοι… και πάντα απροσδόκητα αισιόδοξοι…
    Eχουμε ακόμη πολλά να προσφέρουμε και όχι μόνον στην Ευρώπη…

  • pavlosk
    REPLY

    Υπάρχει (υπήρχε σίγουρα στο παρελθόν) μια πάστα ανθρώπων που έχει αξιοπρέπεια, χαμόγελο και αποφασιστικότητα. Που δεν βολεύτηκε, δεν εξαργύρωσε, δεν διάλεξε τον σύντομο και εύκολο δρόμο. Και σε καιρούς απίστευτα δύσκολους έδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας, επιβίωσης και αγώνα. Από την αντίσταση μέχρι τη χούντα και τη μεταπολίτευση(που τελειώνει με τον πιο βίαιο τρόπο) υπήρξαν πολλοί σαν και αυτούς που περιγράφεις βλεμμα. Το βέβαιο είναι ότι σε σχέση με παλιότερα είναι αριθμητικά λιγότεροι.

    Αλλά, η φωνή τους και η ακτινοβολία τους θα διώξει το μαύρο σύννεφο. Ή τουλάχιστον θα το προσπαθήσει γιατί ακόμα και το να δώσεις τη μάχη αξίζει ανεξάρτητα από την έκβαση της. Επίσης αυτή η ανώτερη στάση ζωής θα παραμερίσει τη μιζέρια και την κλάψα.

    Και όλοι αυτοί οι κουτοπόνηροι, οι εξυπνάκηδες, οι ψευτόμαγκες ελληναράδες να κάνουν πίσω τώρα. Τα κομματόσκυλα και τα λαμόγια. Οι βυσματούχοι και οι γλείφτες της εξουσίας. Οι ρήτορες και οι λωποδύτες.

    Για να βγει μπροστά ο κόσμος της δουλειάς. Η ελπίδα της αξιοπρέπειας και του αγώνα.

    1η Μαη, παιδιά!

    Όλοι στους δρόμους!

    Ιστορία ερχόμαστε!

  • Λεωνίδας
    REPLY

    Κύριε Ξυδάκη όλα σωστά, μέσες άκρες. Εκφράζουν την εμπειρία πολλών.

    Άλλωστε εσείς είστε από εκείνους που έδειχναν προς μία τέτοια κατάσταση εδώ και χρόνια. Τη δείχνατε μέσα από ορισμένη οπτική. Αυτήν της πολιτισμικής κριτικής (αν βάλω μία «ταμπέλα» στον πιο βασικό τρόπο που εκδιπλώνετε τη σκέψη σας).

    Μία ένσταση για τον «σκοτεινό Δεκέμβρη». Το κάνατε στο παρελθόν, το κάνετε και τώρα. Ερμηνεύετε τις ταραχές του Δεκεμβρίου αποκλειστικά μέσα από τους πόθους σας. Γιατί δεν διερευνάτε, όσο αυτό είναι εφικτό, την αυτοκατανόηση όσων έλαβαν μέρος στις ταραχές και να την εντάξετε στην ερμηνεία σας; Αντί να τους προσδίδετε αιτήματα που προσιδιάζουν στην δική σας στάση απέναντι στα πράγματα προτιμότερο είναι να ακούσετε όντως τι έλεγαν κι όχι τι θα θέλατε εσείς να λένε.

    Με εκτίμηση

  • StormRider
    REPLY

    Ό,τι βλέπετε μέσα από το κείμενό σας, το είδα και εγώ -ήμουν εκεί: μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι, μετανάστες 1ης/2ης γενιάς -εικόνα απ’ το μέλλον.

  • aspasia
    REPLY

    οταν ενα συστημα ζεχει απο παντου δεν του ριχνει σουλφαμιδοσκονη αλλα το διεγειρεις μηπως και αντιδρασει αν οχι τοτε το κοβεις .αν παλι νομιζεις οτι θα το αλλαξουν τα προσωπα τοτε βρισκεσαι στην φαρμα των ζωων .

  • Ξωτικό
    REPLY

    Πήρα μεγάλη «χαρά » διαβάζοντας το κείμενο αυτό σήμερα στην εφημερίδα.
    Και τώρα μια δεύτερη χαρά που το βρήκα εδώ και μπορώ να σας πω ένα ευχαριστώ, γιατί είναι μεγάλη ανάσα μέσα στα χιλλιάδες κείμενα να βρίσκεις κάποιο που σε εκφράζει τόσο πολύ !!
    Επιτέλους ας σκεφτούμε και ας «δράσουμε » αντι να σιχτιρίζουμε ……

  • Alexandros Kainourgios
    REPLY

    Πιστεύω ότι τα γεγονότα οδηγούν κάθε άνθρωπο σε μια υποχρεωτική στάση στη ζωή του. Πρέπει να κάνει ταμείο για το πως πορεύτηκε τα προηγούμενα χρόνια. Πρώτα στην οικογένεια του, μετά στον εργασιακό του χώρο και τέλος στο κοινωνικό πεδίο, ως πολίτης. Μόνο με αυτή την προυπόθεση μπορεί να οδηγηθεί σε νέους δρόμους και νέες επιλογές. Δυστυχώς πιστεύω ότι οι καλύτεροι Έλληνες, που συμφωνώ ότι υπάρχουν και ότι μπορούν να αποτελέσουν μαγιά για το καινούργιο, εγκλωβισμένοι στην σκληρή καθημερινότητα επαναπαύτηκαν σε σχόλια, απόψεις, συζητήσεις σε παρέες. Έτσι οδηγηθήκαμε στο σημείο το αυτονόητο να γίνεται σημαία στα χέρια επιχειρηματιών και να φαντάζει ο λόγος τους ελκυστικός και με κοινωνικές ευαισθησίες.
    Το ερώτημα είναι πως αυτοί που νοιάζονται, που αγωνιούν, που είναι ετοιμοπόλεμοι μπορούν να συναντηθούν και να σχηματίσουν κάτι νέο;
    Ας ξεκινήσουμε όλοι με συμμετοχή σε όλες τις συλλογικές διαδικασίες που μας αφορούν και ας μην ξεχνάμε ότι σίγουρα η φουρτούνα στη θάλασσα ξεβράζει στη στεριά τη σαβούρα.
    Είμαι αισιόδοξος ότι κάτι καλό θα προκύψει

    • angeliki
      REPLY

      Δυστυχώς κι εγώ πιστεύω ότι οι περισσότεροι “καλύτεροι” Έλληνες, οδηγήθηκαν τελικά σε κατάθλιψη και πλήρη απογοήτευση.Όλα όσα πάλεψαν ν’αλλάξουν στέκουν εδώ μπροστά τους σα θηρία ανήμερα, και σαν τη Λερναία Ύδρα γέννησαν νέα κεφάλια. Κεφάλαια δεν υπάρχουν και όσοι έχουν φωνή έμειναν χωρίς στόμα.Κανένας από την κυβέρνηση δεν τους αντιπροσωπεύει και όλοι σε μέρες σαν κι αυτές κοιτούν να σώσουν το τομάρι τους χωρίς να συνειδητοποιούν πως το πλοίο βουλιάζει έτσι κι αλλιώς. Αν ξεσηκωθείς έχεις φύγει και από τη δουλειά σου και από το προσκήνιο. Δε μιλάς γιατί έχεις τα παιδιά σου από πίσω και αν ακόμα δεν έχεις σκέφτεσαι πώς πρέπει αποφύγεις να τ’ αποκτήσεις…
      Σαθρότητα, θλίψη και σκοτάδια παντού. Μείναμε με το φακό σβηστό και τα μόνα φώτα που βλέπουμε είναι του τρένου που έρχεται να μας ισοπεδώσει.
      Σε αυτό το τούνελ όλοι μας μπήκαμε γιατί μας έταξαν πολλά και θέλαμε να τα πιστέψουμε. Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη και δεν έχουμε άλλες ευκαιρίες για να το διαπιστώσουμε.
      Το θέμα είναι πως ακόμα και στα πιο απελπιστικά σημεία της ιστορίας ο χρόνος συνεχίζεται και το μέλλον,όποιο και να είναι πια, είναι μπροστά μας.
      Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να βρούμε μια κοινή λύση για να το φτιάξουμε λίγο καλύτερη τη ζωή μετά. Γιατί ζωή θα υπάρξει αν δεν παραιτηθούμε όλοι και ενωθούμε. Η δύναμη δεν έρχεται από πολλές μονάδες αλλά από ενωμένα σύνολα.
      Και αν αγωνιούσαμε τόσο καιρό για το που θα καταλήξουμε τώρα το ξέρουμε…. Πιο κάτω δεν πάει. Οι μάσκες έπεσαν και τα πρόσωπα φάνηκαν εξωφρενικά καθαρά. Χωρίς μακιγιάζ και ρετουσάρισμα όλοι ίδιοι δείχνουν….
      Φοβισμένοι, μικροί κι αδύναμοι….
      Όλοι τα ίδια ζούμε. Το “έτσι τα’ φερε η ζωή” δεν έχει πια θέση πουθενά.
      Το θέμα είναι τί κάνουμε για να τα φέρει σε όλους και όχι τι αποφεύγουμε για μας…
      Κι όπως είπες Αλέξανδρε, τα πρώτα σκουπίδια ήδη άρχισαν να γεμίζουν τις παραλίες….

  • angeliki
    REPLY

    Δυστυχώς κι εγώ πιστεύω ότι οι περισσότεροι «καλύτεροι» Έλληνες, οδηγήθηκαν τελικά σε κατάθλιψη και πλήρη απογοήτευση.Όλα όσα πάλεψαν ν’αλλάξουν στέκουν εδώ μπροστά τους σα θηρία ανήμερα, και σαν τη Λερναία Ύδρα γέννησαν νέα κεφάλια. Κεφάλαια δεν υπάρχουν και όσοι έχουν φωνή έμειναν χωρίς στόμα.Κανένας από την κυβέρνηση δεν τους αντιπροσωπεύει και όλοι σε μέρες σαν κι αυτές κοιτούν να σώσουν το τομάρι τους χωρίς να συνειδητοποιούν πως το πλοίο βουλιάζει έτσι κι αλλιώς. Αν ξεσηκωθείς έχεις φύγει και από τη δουλειά σου και από το προσκήνιο. Δε μιλάς γιατί έχεις τα παιδιά σου από πίσω και αν ακόμα δεν έχεις σκέφτεσαι πώς πρέπει αποφύγεις να τ’ αποκτήσεις…
    Σαθρότητα, θλίψη και σκοτάδια παντού. Μείναμε με το φακό σβηστό και τα μόνα φώτα που βλέπουμε είναι του τρένου που έρχεται να μας ισοπεδώσει.
    Σε αυτό το τούνελ όλοι μας μπήκαμε γιατί μας έταξαν πολλά και θέλαμε να τα πιστέψουμε. Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη και δεν έχουμε άλλες ευκαιρίες για να το διαπιστώσουμε.
    Το θέμα είναι πως ακόμα και στα πιο απελπιστικά σημεία της ιστορίας ο χρόνος συνεχίζεται και το μέλλον,όποιο και να είναι πια, είναι μπροστά μας.
    Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να βρούμε μια κοινή λύση για να το φτιάξουμε λίγο καλύτερη τη ζωή μετά. Γιατί ζωή θα υπάρξει αν δεν παραιτηθούμε όλοι και ενωθούμε. Η δύναμη δεν έρχεται από πολλές μονάδες αλλά από ενωμένα σύνολα.
    Και αν αγωνιούσαμε τόσο καιρό για το που θα καταλήξουμε τώρα το ξέρουμε…. Πιο κάτω δεν πάει. Οι μάσκες έπεσαν και τα πρόσωπα φάνηκαν εξωφρενικά καθαρά. Χωρίς μακιγιάζ και ρετουσάρισμα όλοι ίδιοι δείχνουν….
    Φοβισμένοι, μικροί κι αδύναμοι….
    Όλοι τα ίδια ζούμε. Το «έτσι τα’ φερε η ζωή» δεν έχει πια θέση πουθενά.
    Το θέμα είναι τί κάνουμε για να τα φέρει σε όλους και όχι τι αποφεύγουμε για μας…
    Κι όπως είπες Αλέξανδρε, τα πρώτα σκουπίδια ήδη άρχισαν να γεμίζουν τις παραλίες….

  • agnosti
    REPLY

    Μεγαλώνοντας θυμάμαι ένδοξες εποχές. Θυμάμαι τους Έλληνες να χαίρονται την ζωή με όλη τη σημασία της. Θυμάμαι ιστορίες από τον εμφύλιο και την δικτατορία, την επιβίωση, τον αγώνα, τη νίκη. Θυμάμαι να απογειώνουν ελληνικές προσωπικότητες αλλά και το αντίθετο. Θυμάμαι να κλαίνε στο θάνατο κάποιων ανθρώπων σημαντικών Ελλήνων. Θυμάμαι την γενναιοδωρία κυρίως ψυχής τότε. Θυμάμαι την εμπιστοσύνη και το πνεύμα της ελευθερίας που υπήρχε τότε. Θυμάμαι η πόρτα κλείδωνε μόνο την ώρα του ύπνου, κάποιοι μάλιστα δεν την κλείδωναν καθόλου. Θυμάμαι μια εμπιστοσύνη στον γείτονα, στον φίλο, στο συνάδελφο, στον πολιτικό, στον καλλιτέχνη μα πάνω απ’ όλα στον συνάνθρωπο, στον Άνθρωπο! Θυμάμαι ότι η πείνα ήταν σπάνια. Θυμάμαι οι μεγάλοι ναι μεν να δουλεύουν αλλά και να διασκεδάζουν πολλές φορές. Θυμάμαι ότι να βρει δουλειά, ν’ αγοράσει ένα σπίτι, να πάει το παιδί φροντιστήριο κι εκδρομές, να πάνε 15ήμερες διακοπές, όλα αυτά δεν ήταν απλές προσδοκίες μα πραγματοποιήσιμα. Θυμάμαι ελπίδα, αποφασιστικότητα, δυναμισμό, τόλμη και διεκδίκηση. Και τότε πάλεψαν, πολέμησαν και διεκδίκησαν και τα κατάφεραν. Δεν λέω ότι ήταν μια ιδανική εποχή. Το σήμερα όμως; Υπάρχουν αυτά σήμερα; Που σιγά σιγά παίρνουμε την θέση των μεγάλων του τότε; Πίσω στο σήμερα λοιπόν τι μας περιμένει; Υπάρχει εμπιστοσύνη; Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει αξιοπρέπεια κι ευγένεια; Προσπαθώ να καταλάβω τα ιδανικά της σημερινής νεολαίας και ακόμα δεν τα έχω καταλάβει. Όχι τα δικά μου, αυτά τα ξέρω, αλλά της νεολαίας. Διότι η παιδεία είναι η βάση όλων! Όλα αυτά που μας διαδέχονται στην εργασία, στην ασφάλιση, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνία και στην πολιτική μας γεμίζουν φόβο. Ναι σήμερα ο φόβος γεννάται με την κρίση. Κρίση πανωλεθρίας στην Ελλάδα. Υπάρχει αλήθεια και υποκρισία. Γεννήθηκα στην εποχή της μετάβασης στην χρονιά του 83. Τα νεότερα παιδιά γεννήθηκαν και γεννιούνται σε μια εποχή ευκολίας. Κρίση, κρίση, κρίση παντού! Εμείς εκεί που χωράμε; Τα δεχόμαστε και συμβιβαζόμαστε; Ή πατάμε πόδι και προσπαθούμε να διεκδικήσουμε; Φεύγουμε στο εξωτερικό για καλύτερες συνθήκες ή υπομένουμε τις συνέπειες της κρίσης, ανεχόμαστε τις κακές συνθήκες δουλειάς ή διαμαρτυρόμαστε κι αγωνιάμε; Ποια ομάδα νέων υπερτερεί; Αυτή που ελπίζει και θα σταθεί πάνω σ’ αυτό ή σε αυτήν που αδιαφορεί για τα σοβαρά ζητήματα κι ελπίζει σ’ έναν πλούσιο γάμο και στο lifestyle και στα gadgets τελευταία λέξη μόδα; Διότι υπάρχει κι αυτή η νεολαία! Αναρωτιέμαι αν μας δίνουν σημασία κι αν το μέλλον υπολογίζει σε μας… Αν χωράμε στα οράματα; Υπάρχουν οράματα; Ναι υπάρχουν αλλά εμείς υπάρχουμε σ’ αυτά; Και τα λάθη του λαού ποια είναι εκτός των κυβερνήσεων και των πολιτικών; Όχι, όχι πιστεύω στο καλύτερο αύριο και θα παλέψω γι’ αυτό. Δεν δέχομαι να μεγαλώσω με φόβο! Η Ελλάδα κάποτε αναστηλώθηκε κι αναπτύχθηκε μετά από ισχυρά χτυπήματα στην ιστορία της κι αυτό θέλω να ελπίζω και τώρα, ότι η Ελλάδα θα ξεπεράσει την κρίση της και οι καιροί θ’ αλλάξουν. Ρομαντισμός; Ίσως! Μα δεν θέλω να ζω σε μια εποχή αρνητισμού. Θα θυμάμαι την κακή περίοδο αλλά θέλω να έχω να θυμάμαι κάτι καλό να λέω στα παιδιά μου αργότερα.
    Ευχαριστούμε για το άρθρο και για τους προβληματισμούς που μας δημιουργείτε.

  • pierotos
    REPLY

    Σίγουρα θα αλλάξουν πράγματα μετά την επερχόμενη καταστροφή. Η Ελλάδα παραπαίει σε όλη της την ιστορία μεταξύ ύψους και βάθους. Και η ιστορία έχει ένα μαθηματικά αποδεδειγμένο κακό: επαναλαμβάνεται. Ως πότε οι λίγοι θα σώζουν τους πολλούς; Για να καταλήξουν (οι λίγοι) να τους ατενίζουν καρφωμένοι στο σταυρό του μαρτυρίου,μετά την σωτηρία,να αλαλάζουν και να τους γιουχαίζουν, με τις κοιλιές γεμάτες παϊδάκια και ντονέρ,και τα κεφάλια γεμάτα απολιθωμένα μυαλά-εκτρώματα,χαραγμένα με τα προαιώνια ελαττώματα αυτής της φυλής. Ελαττώματα που της στέρησαν για πάντα την δυνατότητα να αποτελεί τον λαό-πρότυπο για όλη την ανθρωπότητα. Οχι! Ως εδώ και μη παρέκει! Ηρθε η ώρα για την αναγέννηση! Οχι όμως για μια ανγέννηση όπως την φαντάζονται οι περισσότεροι… Το δέντρο έχει πλέον σαπίσει συθέμελα! Εδώ δεν έχει πονάει χέρι-κόψει χέρι! Το χέρι είναι σάπιο,και είναι μόνο ένα παρακλάδι ενός σάπιου σώματος που έχει αποσυντεθεί πρό πολλού!! Η Ελλάδα πρέπει να εξαγνιστεί! Τίποτ άλλο δεν είναι αρκετό!Το δάσος είναι βαριά άρρωστο και μόνο η πλήρης αποτέφρωση θα επιτρέψει να ξεπεταχτούν νέα,υγιή βλαστάρια. Δυστυχώς,θα πρέπει να καούμε,όσο κιαν πονέσει αυτό,για να ξεκινήσουμε όχι πάλι από την αρχή,αλλά μια καινούρια αρχή. Και εν έτει 2010,ο κάθε Ελληνας είναι πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ιστορίας του έτοιμος να το κάνει αυτό. Ολοι κουβαλάμε μέσα μας ένα νεαρό υγιές βλαστάρι,που το έχουμε όμως περιβάλλει με ένα τεράστιο κουκούλι φτιαγμένο από κόπρο,διαφθορά,ωχαδερφισμό.αδιαφορία,και άλλα πολλά ακόμα κακά της ελληνικής φυλής,που τώρα περισσότερο από ποτέ έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να αποτινάξουμε. Θα πονέσει όμως…θα πονέσει πολύ….και πρέπει να είμαστε όλοι εδώ,ενωμένοι,μια και αυτό είναι από τα λίγα καλά που διατρέχουν το DNA μας,να μένουμε ενωμένοι στα …πολύ δύσκολα!! Το σημείο 0 (μηδέν) θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από όσο περιμένουμε. Και για να κάνουμε κουράγιο,ας έχουμε στο μυαλό μας,ότι είναι και η τελευταία,στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας,ευκαιρία που θα έχουμε,να υφιστάμεθα,(αν το θέλουμε),ως έθνος και πατρίδα!

  • 29-26
    REPLY

    Ένα πιθανό σενάριο

    Όποιος διαβάσει τον προϋπολογισμό της Ελλάδας για το έτος 2010 θα καταλήξει μέσα σε 5 λεπτά στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή η χώρα.
    Εν ολίγης :
    Έξοδα μισθών και συντάξεων 26 δις.
    ασφάλεια και περίθαλψη 15 δις
    λειτουργικά έξοδα 9 δις.
    ΣΥΝΟΛΟ 50 ΔΙΣ

    Δηλαδή από τα 50 δις που χρειάζεται το κράτος για να λειτουργήσει δίνει σχεδόν τα μισά για αμοιβές καθώς το κομμάτι των συντάξεων είναι ελάχιστο (7 δις) μπροστά στο σύνολο.
    Η ολοκληρωτική νίκη της Αριστεράς και το μοιραίο λάθος της επιβολής χούντας στην χώρα μας.
    Όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε φίλους-γνωστούς που δουλεύουν σε φιλέτα της κρατικής μηχανής, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, ΗΣΑΠ με μισθό 3.000 μηνιαίως συν άλλα τόσα υπερωρίες.

    Αυτά θα ανήκουν πολύ σύντομα στο παρελθόν.
    Το κύριο ερώτημα είναι πως θα πορευτούμε. Ας πάρουμε δύο δεδομένα υπόψη.
    1ον Για να αντιστραφεί μόνιμα το έξοδο των μισθών και συντάξεων ο αριθμός των ανθρώπων που πρέπει ΆΜΕΣΑ να σταματήσουν να αμείβονται από το κράτος είναι 370.000. (Έτσι θα πάμε στον Ευρωπαικό μέσο όρο του 12% απασχολούμενων)
    2ον Για να μπούμε σε τροχιά αποπληρωμής του χρέους μας πρέπει τα επόμενα χρόνια μετά το 2013 (ή το 2016 όπου και θα ‘’μηδενιστεί’’ το έλλειμμα) και για σειρά ετών να υλοποιούμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Αστεία πράγματα. Αυτό δεν θα γίνει ούτε αν ισχύσει και το 1ο καθώς οι άνεργοι θα παραμένουν άνεργοι, αφού στην χώρα μας θα γίνουν μηδενικές επενδύσεις, λόγω γραφειοκρατίας και φόρων. (όχι μόνο μηδενικές, μεγάλα κεφάλαια θα φύγουν μαζί τους και οι άνεργοι)

    Το 2ο κομμάτι βέβαια ισχύει για το σύνολο των ανεπτυγμένων χωρών αλλά ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν, εξάλλου άλλη μια φορά θα είμαστε πρωτοπόροι ως αδύναμοι οικονομικά.

    Το μόνο υπαρκτό σενάριο : ………
    Ο Παπανδρέου σύντομα θα αφήσει το τιμόνι της χώρας. Όχι με εκλογές αλλά με εσωτερική αλλαγή αρχηγού καθώς εντός λίγων μηνών από όποιον δρόμο της χώρας και να περνάει θα τρώει γιαούρτια στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ότι είναι ανεπαρκής το αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος πολίτης της χώρας. Η ανεργία και η ανέχεια επί ημερών του θα ξεπεράσει και ημέρες Πολέμων.

    Επόμενος αρχηγός? Πέρα από το όνομα Βενιζέλος δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό..
    Ακολουθεί την γραμμή του και διαχωρίζει την στάση του προσεκτικά γιατί ξέρει ότι μέσα στο 2010 ο κόσμος θα τρέξει σε αυτόν και θα του ζητήσει να κυβερνήσει την χώρα.
    Οι επιλογές του Βενιζέλου? Μία και μόνη : Δραχμή.
    Με ή χωρίς δημοψήφισμα ο κόσμος θα εκφράσει την αγανάκτηση του για το ευρώ και θα επιστρέψουμε στο 1981 : μικρό δημόσιο, φτωχή χώρα.
    Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε όλοι εμείς είναι να σταθεί πιο σοβαρός από τον Ανδρέα και να βάλει την χώρα σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης διαγράφοντας όλον αυτόν τον τραγελαφικό συρφετό αντιαναπτυξιακών νόμων που παρέλασαν όλα αυτά τα χρόνια προς τέρψιν ψηφοφόρων και μη.

    Τι θα μας μείνει?
    30 χαμένα χρόνια για τους έξω του χορού και μπόλικα δις για τους εντός.
    Ας είναι…
    Με τα δικά τους λεφτά θα επενδύσουμε πάλι στον δρόμο της νέας λαμπρής ιστορίας που μας περιμένει.
    Θα είναι μακρύς ο δρόμος αλλά αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με….

    http://29-26.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Leave a Reply

Your email address will not be published.