Στο φως του Διαδικτύου Φταίνε οι ξένοι ή η εληνικότητα;

Ποιος υπερασπίζεται την αξιοκρατία;

Οι δηλώσεις του υφυπουργού Παιδείας Γιάννη Πανάρετου για οικογενειοκρατία και διαβλητές εκλογές καθηγητών στα πανεπιστήμια προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών. Καταγγελίες υπάρχουν και όχι αποδείξεις, ο υφυπουργός να πάψει να λασπολογεί – υποστήριξε η επικεφαλής της ομοσπονδίας, Ευγενία Μπουρνόβα.

Πράγματι, οι καταγγελίες δεν συνιστούν αποδείξεις και καταδίκες. Ωστόσο, είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι η αναξιοκρατία, ο νεποτισμός και οι υστερόβουλοι συμβιβασμοί πολύ συχνά παίζουν καθοριστικό ρόλο κατά τις εκλογές διδασκόντων στα ΑΕΙ. Προσφάτως, λ.χ., απεκαλύφθη ότι θεολογική καθηγητική οικογένεια χορηγούσε στα μέλη της διδακτορικά και θέσεις ΔΕΠ. Στις σχολές κύρους και οικονομικής ισχύος, όπως η Ιατρική και η Νομική, η οικογενειοκρατία και η ευνοιοκρατία αναπαράγονται ευσχήμως, ενίοτε και απροσχηματίστως. Σε πολλές σχολές, σε πολλές εκλογές παρατηρούνται συχνά η «άγονη ψηφοφορία» όταν οι υποψήφιοι δεν είναι αρεστοί σε κάποιο λόμπι εκλεκτόρων, η μειοψήφιση του πλέον προσοντούχου υποψηφίου, η εκλογή βάσει επετηρίδος και όχι προσόντων, η μη προσέλευση εκλεκτόρων και η αναβολή ή και απώλεια της θέσης ΔΕΠ κ.λπ.

Η ευθύνη γι’ αυτές τις διαδικασίες εξαχρείωσης του κατά το Σύνταγμα αυτοτελούς πανεπιστημίου ανήκει ασφαλώς στους διδάσκοντες και όχι στον πολιτικό που τις επισημαίνει. Δεν θυμόμαστε, εντούτοις, κάποια δημόσια παρέμβαση της μαχητικής ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών, που να καυτηριάζει παρόμοια φαινόμενα και να εγκαλεί εκλεκτορικά σώματα ολιγωρούντα ή παρανομούντα. Είτε μια πρόταση για μόνιμη συμμετοχή στα εκλεκτορικά επιφανών επιστημόνων της διασποράς, ιδίως σε σχολές ιατρικής, φυσικών επιστημών, μηχανικών. Ακόμη και ο θεσμός των επισκεπτών καθηγητών αδρανεί ή υπονομεύεται από εγχώριους πανεπιστημιακούς.

Οι άξιοι Ελληνες πανεπιστημιακοί επιθυμούν ειλικρινά αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό. Η διαρκής παρέμβασή τους υπέρ της αξιοκρατίας θα συνιστούσε την καλύτερη υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου.

no comments
  • Ανώνυμος
    REPLY

    Ποιος υπερασπίζεται την αξιοκρατία;

    Μα, στην Ελλάδα, που κατά τα δύο τρίτα της τελευταίας εκατονταετηρίδας, τη δημοκρατία τη νοούμε και τη βιώνουμε ως το απόλυτο καθεστώς της οικογενειοκρατίας (όπου ως «οικογένειά» μας αναγνωρίζουμε α) την εξ αίματος συγγένεια, β) την πολιτική/ιδεολογική/μεταφυσική συγγένεια και γ) την συγγένεια όλων μας με την κερδοσκοπία/αισχροκέρδεια) και όπου το απόλυτο αυτό καθεστώς διέπει τόσο την όποια κοινωνική διάρθρωση όσο αποτελεί και αντικείμενο καταγγελιών (πολιτικό εργαλείο που σμιλεύει την πολιτική πραγματικότητα) μεταξύ των πάσης φύσεως «οικογενειακών» δομών/συμφερόντων, ακόμα και αν συστήναμε μια ανεξάρτητη αρχή που θα υπερασπιζόταν και θα αξιολογούσε την αξιοκρατία του κάθε επιμέρους τομέα του κοινωνικού ιστού μας (και αν, επίσης, υποθέσουμε πως μια τέτοια αναγνώριση/αξιολόγηση/υπεράσπιση της «αξιοκρατίας» είναι λογικώς εφικτή), η ίδια αυτή η αρχή, θα μπορούσε να συστηθεί, μόνο ως προϊόν του κραταιού καθεστώτος της οικογενειοκρατίας (αξιακής πάγιο-κρατίας) δια του οποίου δυνάμεθα τόσο να αντιλαμβανόμαστε συλλογικά τη ζωή και τον κόσμο, όσο και να συστήνουμε το αυτοδιοίκητο της πολιτείας μας.

    Είναι δυνατόν, ενώ όλες τις εκφάνσεις μας να τις διέπει η «οικογενειοκρατία», την έκφανση της ανεξάρτητης αρχής μας, να τη διέπει κάτι διαφορετικό;

    Τα μέλη αυτής της αρχής δεν θα έχουν οικογένεια, πολιτικές, αισθητικές και μεταφυσικές πεποιθήσεις; Δεν θα κάνουν μια δουλειά επειδή θα πληρώνονται είτε ως δημόσιοι είτε ως ιδιωτικοί υπάλληλοι και δεν θα υπόκεινται, όπως όλοι μας, στις ίδιες δομές που εννοείται πως καλούνται να αναμορφώσουν;
    Και αν υποθέσουμε πως όλα αυτά δύνανται τα μέλη μιας τέτοιας αρχής να τα υπερβούν, είναι δυνατόν να νομίζουμε πως θα υπερβούν και το φαινόμενο της διαπλοκής, όταν δεν δύναται να το υπερβεί η ίδια η πολιτεία που έχει όλα τα όπλα, τα μέσα, τη δύναμη και την εξουσία για να το πράξει, αφού ακριβώς επειδή δεν μπορεί να το πράξει, συστήνει «ανεξάρτητες αρχές»; (Και αυτά τα μέλη, επίσης, δεν θα αποτελούν αυτομάτως μια «οικογένεια», μια ελίτ, που φυσικά θα αναπτύξει τις άμυνές της, προς ό,τι έξω από την «οικογένεια», προκειμένου να μένει στο απυρόβλητο;).

    Αυτή η φαυλότητα που διέπει τους πάντες και τα πάντα, είναι δυνατόν να ανακοπεί από μια ανεξάρτητη αρχή που οι ίδιοι οι φαύλοι θα συστήσουν, μέσα στις τόσες ανεξάρτητες αρχές που έχουν ήδη συστήσει;

    Αυτό, δηλαδή, που δεν μπορεί να ανατρέψει η πολιτική εξουσία και η βουλή στο σύνολό της, αυτό που δεν μπορεί να ανατρέψει η δικαιοσύνη, η αστυνομία και ο στρατός, θα μπορέσει να το ανατρέψει μια ανεξάρτητη αρχή δημοσίων υπαλλήλων;

    Το σχήμα είναι αυτό-ομοιωτικό. Είναι φράκταλ. Η όποια διακλάδωση θα επέφερε την δομική αλλαγή του φράκταλ, προκειμένου το αυτό-ομοιωτικό σχήμα της κοινωνικής δομής να λειτουργεί αυτό-αξιολογικά, θα ήταν η διακλάδωση που ως «αξιολόγηση» θα εννοούσε/βίωνε την ελεύθερη, κριτική/φιλοσοφική συζήτηση επί της «αξίας» και όχι την επαλήθευση πάγιων και δεδομένων «αξιών» που επιβάλλονται δια των ίδιων νόμων που γεννούν τη διαφθορά.

Leave a Reply

Your email address will not be published.