Μετακενώσεις ψήφων πελατών Ο πατέρας ακούει τον γιο του

Στη δημοκρατία υπάρχουν αδιέξοδα. Και στενωποί. Και κλεισούρες επικίνδυνες. Δεν είναι αιώνια και δεν είναι οριστικά, αλλά μπορεί να διαρκέσουν πολύ και να σκορπίσουν σύγχυση και πόνο όσο διαρκούν. Από τέτοια στενά περνάει αυτό τον καιρό η ελληνική κοινωνία και η δημοκρατία μαζί της: από τα στενά πολλαπλών δοκιμασιών και βασάνων.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές, την περασμένη Κυριακή και την αυριανή, κατέγραψαν και θα καταγράψουν το θραυσμένο, κερματισμένο, ρευστό τοπίο: πολιτικές συμπεριφορές απρόβλεπτες, συμμαχίες ανήκουστες, προ πάντων πηχτή αδιαφορία για την πολιτική, τουλάχιστον έτσι όπως τελείται η πολιτική σήμερα.

Τη δεύτερη Κυριακή η ψήφος είναι πιεσμένη. Ο εκλογέας δεν έχει πια την πολυτέλεια των πολλών επιλογών, συχνότατα βρίσκεται ενώπιον διλήμματος εκβιαστικού, καλείται να ψηφίσει άρχοντες που δεν τους επέλεξε στον πρώτο γύρο. Καλείται να ψηφίσει το λιγότερο κακό, αυτό που βρίσκεται λιγότερο μακριά από τις προτιμήσεις του. Αυτό το στρίμωγμα του μη χείρονος συχνά καταλήγει στην αποχή, όπως συνέβη την περασμένη Κυριακή.

Τούτη την Κυριακή όμως, σε πολλές πόλεις, και ιδίως στην Αθήνα της προσωπικής μας εμπειρίας, το δίλημμα πρέπει να απαντηθεί όχι με όρους ιδεολογικής συγγένειας ή αισθητικής, αλλά με όρους επιβίωσης της ίδιας της πόλης, της γειτονιάς, της πολυκατοικίας, του σπιτικού. Η Αθήνα, ας πούμε, ποτέ δεν είχε φτάσει σε τέτοια άθλια κατάσταση, ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε ότι το κέντρο θα πάρει χαρακτήρα γκέτο και slum.

Οι απογοητευμένοι ή και απεγνωσμένοι κάτοικοι του Δήμου Αθηναίων οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί και να δράσουν. Να απαιτήσουν από τη δημοτική αρχή, να βοηθήσουν τη δημοτική αρχή, να συνεργαστούν, να υποδείξουν, να εμπνεύσουν και να εμπνευστούν. Και να τιμωρήσουν: τους δημοτικούς άρχοντες που τους αγνόησαν και τους περιφρόνησαν, που άφησαν την πόλη βρώμικη και ανυπεράσπιστη, ανοίκεια. Και ίσως να δοκιμάσουν κάτι άλλο, μια άλλη αρχή, όχι ιδιαίτερα υποσχόμενη, ασθενή, μπορεί και καιροσκοπική, αλλά τουλάχιστον άλλη· να αφήσουν ανοιχτό το ενδεχόμενο, τη δυνατότητα. Και βλέπουμε.

no comments
  • no frost
    REPLY

    Εγω θα μιλήσω συγκεκριμένα.Πολλοί ασχολήθηκαν σε αυτές τις εκλογές με το τρίγωνο μνημονιακή-αντιμνημονιακή ψήφος-αποχή.Εγω σιχαίνομαι γενικά τα εκβιαστικά διλλήματα ασπρο-μαύρο, τα οποία κρίνω ως ηλίθια και ως πλασματικά επίδικα μιας «συγκινησιακής πανούκλας» που έλεγε ο Ράιχ κάποτε, (όρο που ενστερνίστηκε μετέπειτα ο Ραούλ Βανεγκέμ).
    Όποιος δεν μπορεί να συνυπολογίσει ψύχραιμα το επίκαιρο διακύβευμα των δημοτικών εκλογών μέσα στο πλαίσιο και τις στοχεύσεις της «μνημονιακής κατάστασης», αλλά κι όποιος δεν μπορεί να διαχωρίσει τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης απο τις ντιρεκτίβες του ΔΝΤ έχει πρόβλημα.

    Εν γένει, η συγκινησιακή πανούκλα που οδηγεί στα γνωστά και χιλιοακουσμένα «όλοι το ίδιο είναι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που μας οδήγησαν στο μνημόνιο άρα απέχω» ή «Ψηφίζω Παφίλη και Αλαβάνο για να ανατρέψω το ..μνημόνιο»(με το 2% την έχουμε στο χέρι την Επανάσταση!) είναι αδιέξοδη.
    Αν είναι να θέσουμε διλλήματα (που πάντα είναι χαζό, επιμένω) ας ακολουθήσουμε έστω, διλλήματα πιο πραγματικά, όπως αυτά:
    Θέλετε Ψινάκη ή Αλέξανδρο Τομπάζη; Θέλετε Τριφύλλη ή κόρη του Δοξιάδη;Θέλετε Κακλαμάνη ή Καμίνη;
    Επίσης για φανταστείτε να βγεί-λέμε ..- ο Κακλαμάνης και κάτι να του συμβεί και να γίνει αυτομάτως δήμαρχος ο Ψινάκης που έρχεται πρώτος σε ψήφους.. Τότε θα βάλει στην θέση του πολιτιστικού του δήμου τον Μαρτάκη η την φίλη του την Τζούλια Αλεξανδράτου;
    Δεν λαικίζω αγαπητοί μου . Αυτη είναι η πραγματικότητα των ψήφων Ψινάκη.Σε αυτό το χάλι φτάσαμε.

    Στην καθημερινή μας ζωή συνεχώς αποφασίζουμε και μάλιστα χωρίς ενδοιασμούς ανάμεσα στο καλύτερο και το μετριότερο. Πως ξαφνικά μπροστά στην εύλογη απόφαση αν θα αποδυναμώσουμε τις δεξιές και συντηρητικές δυνάμεις που έβλαψαν την πόλη και τον τόπο μένουμε αδρανείς;
    Και τέλος: Με αποδυναμωμένες ή ενισχυμένες τις δεξιές δυνάμεις (με την απάθειά μας και την αποχή) θα διαπραγματευτούμε το όποιο μνημόνιο η την κατάργησή του;

  • Iriasu
    REPLY

    Όταν πρέπει να διαλέξω μεταξύ 2 πραγμάτων που είναι ότι χειρότερο προφανώς και δεν διαλέγω κανέναν. Όταν έχω να διαλέξω μεταξύ 2 ακριβώς ιδίων πραγμάτων προφανώς και δεν μπαίνω καν στον κόπο. Όταν τα τελευταία 30 χρόνια ακούω ψέματα και τώρα με εκβιάζουν με διλλήματα ανύπαρκτα, αδιαφορώ.
    ΑΥΤΟΙ είναι το πρόβλημα, δεν θα τους κρατήσω στην ζωή με την ψήφο μου.

Leave a Reply

Your email address will not be published.