Ο πατέρας ακούει τον γιο του Η ανάγκη της υπέρβασης

Επιθετική αποχή

Η δεύτερη Κυριακή των εκλογών επεξέτεινε την εικόνα της πρώτης: η αποχή, ηχηρή και επιθετική, άγγιξε ιστορικά υψηλά. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορθώς επέκρινε τον απέχοντα πολίτη του καναπέ, αλλά δεν περιέγραψε όλη την εικόνα: οι απέχοντες δεν είναι όλοι πολίτες του καναπέ. Η αποχή είναι μια από τις πολλές ενδείξεις για την βαριά κόπωση, σχεδόν νοσηρή, του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος, το οποίο δίνει περιορισμένες ευκαιρίες ουσιαστικής συμμετοχής στα κοινά. Πολλοί πολίτες αισθάνονται χωρίς φωνή, χωρίς πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων, εκτός και εάν υποδυθούν τους πελάτες. Δεν έχει τόση σημασία ότι υπάρχουν οι τυπικές δυνατότητες συμμετοχής, σημασία έχει τι αισθάνονται οι πολίτες: αισθάνονται υποβαθμισμένοι σε παθητικούς τηλεθεατές άγονων κοκκορομαχιών, ή σε ταπεινούς ιδιοτελείς πελάτες. Αυτή είναι η πραγματικότητα, και εξ αυτής της πραγματικότητας πηγάζει το ισοπεδωτικό “όλοι ίδιοι είναι”.

Γι’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση κυρίως υπεύθυνο είναι το πολιτικό σύστημα, με βαθιές ιστορικές ρίζες στο νεοελληνικό κράτος από ιδρύσεώς του, το οποίο επιθυμεί πολίτες πελάτες, εξαρτημένους και δουλόφρονες, πελάτες κινούμενους πάντα επικινδύνως στα διεσταλμένα κατά το δοκούν όρια της νομιμότητας, πελάτες εξαρτώμενους οικονομικά και πολιτικά. Γι’ αυτό το σύστημα, στο οποίο απευθύνθηκαν η ηχηρή, επιθετική αποχή, τα λευκά και τα άκυρα, δεν μίλησε ο Πρόεδρος, εύστοχος κατά τα άλλα.

Είναι ασφαλώς αδύνατον να διακρίνεις αποχρώσεις βουλήσεως στο λευκό ή στην αποχή, αλλά θα ήταν σφάλμα με οδυνηρές επιπτώσεις να θεωρήσουμε ότι όλοι οι απέχοντες είναι παθητικοί και αδιάφοροι κατά τη δημόσια συμπεριφορά τους. Αδιάφοροι και εχθρικοί προς το σύστημα που τους στερεί άλλους τρόπους συμμετοχής, πλην της κομματικά χρωματισμένης ψήφου, ναι, είναι. Αλλά μπορούμε να εικάσουμε βάσιμα ότι αρκετοί από τους απέχοντες των εκλογών δρουν στον δημόσιο χώρο με πολιτικούς όρους: μετέχουν σε συλλόγους, σε ΜΚΟ, σε συνεταιρισμούς, σε social media, δημιουργούν ή αφομοιώνουν έργα τέχνης με κοινωνικό ή πολιτικό περιεχόμενο, συζητούν πολιτικά, διαβάζουν κ.λπ. Το πολιτικό δεν ταυτίζεται με την πολιτική, ιδίως με την τρέχουσα πολιτική νοοτροπία και πρακτική του συστήματος, που έφερε τη χώρα στο σημερινό οδυνηρό αδιέξοδο.

Μια ένδειξη της μαζικά αντικομματικής ή και αντισυστημικής συμπεριφοράς είναι η υπερψήφιση των ανεξάρτητων συνδυασμών, γνήσιων ή οιονεί ανεξαρτήτων· περίπου στους μισούς δήμους εξελέγησαν άρχοντες που αυτοπροσδιορίστηκαν ανεξάρτητοι ή, έστω, χωρίς αμιγές κομματικό χρώμα.

Μια άλλη ένδειξη, διαρκής τα τελευταία χρόνια, είναι η στάση της νεολαίας, πρωταθλήτριας καθώς φαίνεται στην αποχή. Μέγα μέρος της νεολαίας εχθρεύεται ή και περιφρονεί την τρέχουσα πολιτική διαχείριση, ωστόσο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απολιτίκ. Το αντίθετο. Απλώς, το πολιτικό για τους ανήσυχους πολιτικά και στριμωγμένους κοινωνικοοικονομικά νέους, είναι ριζικά διαφορετικό, άλλου γένους, από ό,τι εννοούν και απ’ ό,τι εκπέμπουν οι κουρασμένοι εκπρόσωποι του φθαρμένου συστήματος που κορδώνονται στις τηλεοράσεις.

9 Σχόλια
  • PlatisYialos
    REPLY

    Προσφέρεται η δυνατότητα στον πολίτη να ρίξει λευκό ή άκυρο ψηφοδέλτιο. Αν πενήντα τις εκατό των συμπολιτών μας πήγαιναν στις κάλπες και έριχναν λευκό, τότε η άποψη του ανωτέρου άρθρου θα ήταν πιστευτή. Μέχρι τότε, προτιμώ να πιστεύω πως ο Ελληνικός λαός, καλώς ή κακώς, απλά δεν νομίζει πως οι τοπικές εκλογές έχουν μεγάλη επιρροή στην καθημερινή του ζωή˙ ιδιαίτερα στην Αθήνα.

  • tilt
    REPLY

    Οργή ,αγανάκτηση,θυμός, απελπισία,μίσος,απόρριψη του πολιτικού συστήματος και των εκπροσώπων του.Ένα μεγαλοπρεπές άι σιχτίρ στα μούτρα τους ήταν η μεγάλη αποχή και τα άκυρα- λευκά. Αλλά βουτηγμένοι όπως είναι στα σκατά δεν είδαν τίποτα απ’ όλα αυτά. Θάρθει η ώρα όμως να τα νοιώσουν, αλλά τότε θα είναι αργά γι΄αυτούς.

  • the Rat
    REPLY

    Ένα άλλο βλέμμα

    Αντιδιαμετρικά αντίθετο το τελευταίο σας post για την ερμηνεία της αποχής σε σχέση με το προηγούμενο «Η ακηδία της πλειοψηφίας». Πριν μιλήσατε για «ψυχική και πνευματική νωθρότητα, οκνηρία, ολιγωρία, απουσία εγρήγορσης, αδιαφορία, αθυμία, ανορεξία», τώρα μιλάτε για «επιθετική αποχή». Γιατί αλλάξατε γνώμη; Έχει διαφορά η αποχή του πρώτου γύρου από το δεύτερο, πέρα του γεγονότος ότι στο δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι ήταν μόνο δυο και ως εκ τούτου η επιλογή ήταν ακόμα πιο περιοριστική και σε πολλές περιπτώσεις ανώφελη; Η μήπως εν όψη της 17ης Νοέμβρη υποψιάζεστε κάτι που δεν σκέφτονται οι υπόλοιποι; Αυτό απλώς το καταθέτω ως απορία διαβάζοντας τα δυο άρθρα μαζί.

    Όσον αφορά την αποχή, υπάρχει μια πτυχή της που φαίνεται να μην έχουμε το κουράγιο να ονομάσουμε με τόλμη, πτυχή που έχει να κάνει κυρίως με την αριστερά.

    Μια σημαντική αιτία της αποχής είναι η απουσία λύσεων ακόμα και εξ’ αριστερών. Η αριστερά, φλύαρη, ανούσια, ψυχροπολεμικά εσωστρεφής, έχει καταντήσει το ίδιο επικίνδυνη με τους υπόλοιπους. Επικίνδυνη, γιατί εμποδίζει με την ανικανότητα της, με τη στείρα παλαιοκομμουνιστική νοοτροπία της, με την απαρχαιωμένη αντίληψη της περί πολιτικής, με την σοκαριστική έλλειψη φαντασίας και τόλμης να εξελιχθεί σε κάτι πιο ριζοσπαστικό όλος αυτός ο συσσωρευμένος θυμός. Καλύτερα να απαλλαγούμε από του «Αλαβάνους» και ας υπάρχει η Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ που φαινομενικά καραδοκούν. Μήπως το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή έβγαλε δημοτικό σύμβουλο δεν έχει να κάνει με τα κρυφο-φασιστικά αισθήματα του Αθηναίου αλλά με την ηλίθια στάση της αριστεράς στο πρόβλημα των μεταναστών; Πρέπει να είσαι δηλαδή φασίστας για να τολμήσεις να πεις πως αυτό που συμβαίνει στο κέντρο είναι ντροπή; Διπλά επικίνδυνη λοιπόν η αριστερά, όχι μόνο γιατί εμποδίζει αλλά και γιατί ωθεί το κόσμο σε λύσεις επικίνδυνες. Αλλά τι να περιμένει κανείς από δαύτους, εγκλωβισμένοι σε ένα απαρχαιωμένο ορισμό του αριστερού προσπαθούν να πάρουν κανένα ψηφάκι απευθυνόμενοι στους επίσης απαρχαιωμένους αριστερούς.

    Καλύτερα λοιπόν η υπάρχουσα κοινοβουλευτική αριστερά να μηδενιστεί εντελώς, μπας και προκύψει κάτι. Τι νόημα έχει επιτέλους να συντηρείται κάτι που ξέρουμε ότι το πολύ θα φτάσει μέχρι το 10%. Τι νόημα έχει να συντηρείτε ένα σώμα που αποδεδειγμένα καταγγέλλει με το ένα χέρι και με το άλλο επιδίδεται σε χειραψίες; Το μήνυμα της αποχής απευθύνεται πρώτα στην κοινοβουλευτική αριστερά και μετά στο σύστημα. Διότι δεν έγιναν ξαφνικά όλοι αναρχικοί που απορρίπτουν την ιδέα της αντιπροσώπευσης. Όχι, ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που απέχουν, δεν είναι ούτε απαθείς, ούτε αναρχοαυτόνομοι, είναι πολύ απλά θύματα του αδιεξόδου της επιλογής που προτάσσει το τρίπτυχου της συμφοράς: ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ.

    Μετά τις εκλογές λοιπόν όλο αυτό έγινε ακόμα πιο εξόφθαλμο. Το τρίπτυχο συνέχισε το χαβά του, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, κέρδισαν και αυτοί! Καμία αυτοκριτική. Ο κόσμος δεν πήγε να ψηφίσει γιατί είναι απογοητευμένος αλλά κατά βάθος εμάς θέλει, ο κόσμος καταδίκασε το δικομματισμό άλλα όχι εμάς, ο Μαρξ θα δικαιωθεί αλλά δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες και αλλά τέτοια. Έλεος! Αν αυτό δεν είναι ένδειξη ότι έχουν διαβρωθεί από την ίδια νοοτροπία που καταγγέλλουν, τότε τι είναι;

    Όσο για τη νεολαία, «την πρωταθλήτρια της αποχής», ένα είναι σίγουρο. Ποτέ αυτή η αριστερά δεν θα μπορέσει να κινητοποιήσει τους νέους. Ποτέ. Και ο λόγος που δεν θα μπορέσει απογυμνώθηκε στα γεγονότα του Δεκέμβρη. Τα κουμουνιστικά αντανακλαστικά τους έκαναν την εμφάνιση τους και έχασαν την τελευταία ευκαιρία που δεν θα τους ξαναπαρουσιαστεί.

    Ας θάψουμε αυτό το κουφάρι επιτέλους, μπας και…μπας και…

  • Σπίθας
    REPLY

    Αν θεωρήσουμε ότι ,
    1) «ενεργός πολίτης» :είναι αυτός που ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια,
    τότε
    2)μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι όσοι δεν ψήφισαν είναι αδιάφοροι πολίτες ή απολιτικ.

    όσο λάθος είναι να πιστεύουμε το πρώτο, άλλο τόσο λάθος είναι και το δεύτερο.

    Πέραν, αυτού.
    Επί 24 χρόνια είχαμε σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη, τα συντηρητικά κατεστημένα να κερδίζουν τους δήμους. Τα ποσοστά αποχής ήταν πολύ μικρά, όπως ξέρουμε καλά.

    Με τους «κομματάρχες» του δικομματισμού στο περιθώριο και με δύο ανέξαρτητες υποψηφιότητες, ( καθ»όλα άξιες και αποδεκτές, από την κοινωνία.) είδαμε- επιτέλους- στους δύο μεγάλους δήμους να επιτυγχάνεται η ανατροπή σττις κομματικές πολτικές.
    Τυχαίο;
    Όχι, δεν είναι τυχαίο, γιατί είχαμε την υπέρβαση, όπως πολύ σωστά αναφέρεται στο άρθρο. Συμφωνώ, nikoxy.

    Η ανάλυση του ποσοστού της αποχής, πρέπει να γίνει με όρους πολιτικής και όχι με το γνωστό τρόπο του » δογματικού αριστερόμετρου» ( υπάρχει και αυτό, βέβαια)

  • no frost
    REPLY

    @rat
    Tι κόλλημα είναι αυτό που έφαγες με την Αριστερά και της χρεώνεις κάθε νόσο και μαλ…ία; Δεν λέει κανείς οτι δεν είναι κατακερματισμένη, ανήμπορη να απεγκλωβιστεί απο αδιέξοδα την κρίσιμη ώρα, αλλά όχι και να αντιδράς σαν το παιδάκι που κλαίει ζητώντας να του λύσει όλα τα προβλήματα η..μαμά του.
    Και τί είναι η Αριστερά ρε φίλε; Πανάκεια; Ο πανταχού παρων κα τα πάντα πληρών; Και απο μια άποψη γιατί να απολογείται η Αριστερά για το διεφθαρμένο πελατειακό πλήθος του δικομματισμού που γουστάρει ακόμα Ψινάκη, Καρατζαφέρη, Άνθιμο κι έβγαλε τον Καμίνη με 1% διαφορά απο το όρθιο ζώοον,τον Μπουτάρη με 300 ψήφους απο τον άλλονε, και ψηφίζει εν ολίγοις ΑΚΟΜΑ μαζικά εκείνους που έπεσαν σαν αρπαχτικά και κατασπάραξαν το δημόσιο χρήμα χωρις να αφήσουν κολυμπηθρόξυλο;Η Αριστερά σου φταίει και γιαυτό;
    Πας καλά χριστιανέ μου; Και τι να σου κάνει-εντέλει -η Αριστερά που έχει μπετοναρισμένο δίπλα το ΚΚΕ να διασπά κάθε απόπειρα ενότητας επι χρόνια και να μην ανανεώνει απόψεις;Και σε τελική: Γιατί δεν συντάσσεσαι κι εσύ στην Αριστερά αφού θέλεις τόσο πολύ να την σώσεις η να σε σώσει;
    Εντάξει. Μπορεί η Αριστερά σήμερα να βρίσκεται κάτω των γενικών προσδοκιών μας αλλά σίγουρα δεν συγκρίνεται με τα λαμόγια της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ που άφησαν στάχτες και κόκκαλα πίσω τους και ένα αίσθημα απόγνωσης και μαύρου ορίζοντα.
    Όσο για την αποχή..Το σχέδιο είναι απλό.όταν εξανδραποδίσεις τον λαό, όταν κάνεις τον πολίτη,πελάτη, δηλαδή εξαγορασμένο και ραγιά θέλεις μετά και να ψηφίσει; Ψηφίζουν οι ζουλού;
    Κόσμος, λαός,κοσμάκης, μάζα,όχλος,οχετός.

  • gritz
    REPLY

    Grau, teurer Freund, ist alle Theorie.
    Und grün des Lebens goldner Baum

    (Goethe, Faust I, 2038 f.)

    Γκρίζα είναι, φίλε, όλη η θεωρία.
    Πράσινο το χρυσό δέντρο της ζωής.

Leave a Reply

Your email address will not be published.