Η ανάγκη της υπέρβασης Πέραν των διλημμάτων και του διχασμού

Η κοινοτοπία της βίας

Την ειρηνική προσευχή των Μουσουλμάνων της Αθήνας σε δημόσιους χώρους, στις αρχές της εβδομάδος, διαδέχτηκαν αμέσως μετά βιαιοπραγίες κατά Μουσουλμάνων, συμπλοκές ημεδαπών και αλλοδαπών, ενδομουσουλμανικές συρράξεις και διαδηλώσεις.

Στην περιοχή Αχαρνών συνεχίζονται οι επιθέσεις εναντίον των αυτοσχέδιων τζαμιών και εναντίον των προσερχόμενων σε αυτά για προσευχή. Αναλόγως ανησυχητικό είναι αυτό που συνέβη στην Πλατεία Κοτζιά, όταν Αιγύπτιος παράνομος μικροπωλητής, ελεγχόμενος από άνδρες της δημοτικής αστυνομίας, κατήγγειλε με φωνές ότι του προσβάλλουν σύμβολα του Ισλάμ. Ακολούθησε αυθόρμητη συγκέντρωση τριακοσίων περίπου Μουσουλμάνων από τις παρακείμενες οδούς, εξαγριωμένων για την προσβολή του Κορανίου. Η οποία προσβολή ουδέποτε συνέβη, αφού τα κατασχεθέντα αντικείμενα δεν ήσαν ιερά, όπως εξακριβώθηκε από ομοθρήσκους του μικροπωλητή.

Και στα δύο περιστατικά κοινός παρονομαστής είναι η διαφαινόμενη αδυναμία της πολιτείας να τηρήσει τους νόμους και να προστατεύσει τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα αλλοδαπών και ημεδαπών. Και στα δύο είδη περιστατικών, η διαφανείσα αδυναμία ή ολιγωρία έγινε αντιληπτή ως απουσία έννομης τάξης, ως απουσία του κράτους δικαίου, ως κενό νόμου, και αμέσως το κενό καλύφθηκε από όχλο που αυτοδικεί.

Η διακριτική απόσυρση του κράτους και η ταυτόχρονη ανάδυση της αυτοδικίας, η όλο και συχνότερη, είναι ένα από τα πιο δυσοίωνα σημάδια αυτής της δυσχερέστατης ιστορικής περιόδου, κατά την οποία δοκιμάζονται πολλαπλά η πολιτική κοινωνία και το δημοκρατικό κράτος.

Στις γκρίζες συνοικίες της αναγκαστικής συμβίωσης, οι φτωχοί ημεδαποί ζουν υποβαθμισμένα μαζί με χιλιάδες πενόμενους και εξαθλιωμένους αλλοδαπούς, λαθρομετανάστες ως επί το πλείστον. Η εντεινόμενη ύφεση συνδαυλίζει την καχυποψία και τη δυσανεξία, όλοι απειλούν να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Η αυτοδικία και η βία απειλούν να γίνουν κοινότοπο μέρος της καθημερινότητας, όπως ακριβώς συνέβη με τις ένοπλες ληστείες μετά φόνου. Αυτή η απειλή εναντίον του ηθικού και νομικού θεμελίου της κοινωνίας, είναι ίσως πιο τρομακτική και από την απειλή της οικονομικής χρεοκοπίας.

no comments
  • Ανώνυμος
    REPLY

    «Αυτή η απειλή εναντίον του ηθικού και νομικού θεμελίου της κοινωνίας, είναι ίσως πιο τρομακτική και από την απειλή της οικονομικής χρεοκοπίας».

    Εμείς έχουμε την εντύπωση πως το «ηθικό και νομικό θεμέλιο της κοινωνίας» αποτελεί τη μόνιμη και διαρκή απειλή, την όντως τρομακτικότερη από την απειλή της οικονομικής χρεοκοπίας, η οποία και επινοείται/χρησιμοποιείται ως εργαλείο του «ηθικού και νόμιμου θεμελίου της κοινωνίας» μας. Διότι, ως ανταποκρινόμενοι στο «ηθικό και νομικό θεμέλιο της κοινωνίας» μας, οφείλουμε να ζούμε όπως ζούμε προκειμένου να αποπληρώνουμε με όρους «ηθικούς και νομικούς» τις εθνικές, συλλογικές οφειλές μας. Ως ανταποκρινόμενοι στο «ηθικό και νομικό θεμέλιο της κοινωνίας» μας, ανοίξαμε τις παχύσαρκες (άλλοτε) αγκάλες μας προκειμένου να υποδεχτούμε τα λιπόσαρκα σώματα των φευγάτων από τις χώρες τους μεταναστών, εξ αιτίας του «εκδημοκρατισμού» που επιχειρούμε στις χώρες τους, μαζί με τους συμμάχους μας.

    Όταν το «ηθικό και νόμιμο θεμέλιο της κοινωνίας» μας, είναι αυτό που μας απειλεί και είναι αυτό που χρειάζεται άμεση αναμόρφωση, το να διαλογιζόμαστε πάνω στο «τι απειλεί, αυτό που αντί να μας προστατεύει, μας απειλεί» είναι σαν να προσπαθούμε να αρμέξουμε τον τράγο, κρατώντας από κάτω του σουρωτήρι, για να μαζέψουμε μέσα του το γάλα.

    Το «ελευθερία ή θάνατος» και «το πολυτεχνείο ζει», θα πρέπει να υποθέσουμε πως μάλλον δεν ανταποκρίνονται ως συνθήματα σε κανένα πραγματικό ιστορικό γεγονός.
    Είναι σαν να ξέρουμε όλοι, πως ούτε το «ελευθερία ή θάνατος» αρθρώθηκε ποτέ, ούτε το «πολυτεχνείο» συνέβη κάπως αλλιώς απ όπως συμβαίνουν και οι όποιες άλλες «ταραχές» των ημερών μας. Ή το ότι πετάξαμε τους Ιταλούς στη θάλασσα το ’40, αλλά τη φάγαμε μετά από τους Γερμανούς (από τους οποίους την ξανατρώμε) το φέρουμε μέσα μας, προφανώς, όπως το ό,τι αποκλείσαμε μεν την μια υπερδύναμη στον ημιτελικό του μουντομπάσκετ, αλλά μετά τη φάγαμε στον τελικό από άλλη υπερδύναμη. Μάγκας ο Λεωνίδας με τους τριακοσίους του, αλλά πιο μάγκας ο Εφιάλτης που επέζησε και τα οικονόμησε. Έλληνας ο ένας, Έλληνας κι ο άλλος. Το ζήτημα για μας είναι το «σε ποιον επιλέγουμε να μοιάζουμε» κάνοντας το ό,τι κάνουμε. Η πραγματικότητα του ρεαλισμού, αποκλείει από τη συλλογική συνείδηση την επικοινωνία των ελληνικών ποιητικών/ιστορικών συνθημάτων και την άρθρωση του ανάλογου τρόπου ζωής που τους δίνει σάρκα και οστά.

    Αλλά τίποτα δεν είναι βεβαιότερο σε αυτόν τον κόσμο, πέραν της ποιητικής αλλαγής των πάντων.

  • gritz
    REPLY

    To ηθικό και το νομικό!
    Πολύτιμες λέξεις, που γίνονται όμως επικίνδυνες, όταν μπαίνει η μιά δίπλα στην άλλη: Επειδή γίνονται συγχύσεις, τί είναι το ένα, τί το άλλο, τι ανάμεσά τους. Και ποιά η ιεραρχία τους.
    Ίσως όπως οι συγχύσεις γίνονται, επειδή στην “παρέα” των εννοιών “ηθικό” και “νομικό”, χρειάζονται για την σαφήνεια και μερικά άλλα ουσιαστικοποιημένα επίθετα: Το “ορθολογικό” και το “φιλεύσπλαχνο”, άς πούμε. Ή και το “δίκαιο”, για να ορίζεται καλύτερα το δίκαιο.
    Δυστυχώς, στον τόπο τούτο, αυτά δεν είναι δημοφιλή: Το μέν ορθολογικό από πολλούς θεωρείται “ευρωλιγουρική” παρεκτροπή, το δε φιλεύσπλαχνο “καθυστερημένος” παλαιοχριστιανισμός. Όσο για το δίκαιο, έ αυτό πιά έχει φάει τελευταία τόσο ξύλο από το εφαρμοσμένο νομικό, που ντρέπεται να εμφανισθεί στην αγορά με τόσους μώλωπες.

  • gritz
    REPLY

    Ή και το “δίκαιο”, για να ορίζεται καλύτερα το νομικό.
    Αυτό ήθελα βα γράψω, συγγνώμη.

Leave a Reply

Your email address will not be published.