Η ζωή κυλάει ντεγκραντέ Κάλαντα

Η χρονιά που φεύγει μάς αφήνει πιο αδύναμους, ζαρωμένους, τρομαγμένους. Αλλά και πιο πλούσιους. Η ανατροπή των στερεότυπων είναι κέρδος, η αφύπνιση είναι πλούτος, η ανανοηματοδότηση, κέρδος κι αυτή. Εφόσον ασφαλώς μπορέσουμε να αντιληφθούμε την κρίση ως ρήγμα στο παλαιό σώμα και ως τρόπο νέας συνέχισης, εφόσον αντιληφθούμε το ρήγμα ως ευκαιρία αναγέννησης. Και εφόσον νιώσουμε βαθιά μέσα μας την ανάγκη για ανανεωμένη επαναφορά σε βασικές αξίες: αλληλεγγύη, συλλογικότητα, προάσπιση του κοινού καλού.

Μια επανεκκίνηση της κοινωνίας, λοιπόν. Που θα είναι οδυνηρή όμως: η επανεκκίνηση θα τελεσθεί επί των ερειπίων του παλαιού. Ακριβώς αυτά τα ερείπια πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα: πώς θα είναι λιγότερα, αφενός, πώς θα τα αξιοποιήσουμε, αφετέρου. Πώς θα πάρουμε στα χέρια μας προσεκτικά τα όστρακα, τα θραύσματα, για να τα συντηρήσουμε, να τα συγκολλήσουμε, να ανατάξουμε ό,τι αξίζει να σωθεί: το σχήμα των προσώπων. Σαν αρχαιολόγοι του μέλλοντός μας, σαν ιστορικοί άνθρωποι, σαν κληρονόμοι βαριάς κληρονομιάς, σαν τυχεροί κάτοικοι τόπου ευλογημένου, ταγμένοι να συνομιλούμε με νεκρούς, με φαντάσματα εμφυλίων, ακούγοντας διαρκώς φωνές ποιητών και φιλοσόφων, πολεμιστών και ταξιδευτών, γνωρίζοντας διαρκώς ότι το ποτάμι δεν γυρνάει πίσω, μ’ εμάς ή χωρίς εμάς.

Ας πάρουμε απόφαση λοιπόν ότι το ποτάμι θα μας περιέχει, θα μας φέρει προς τους νέους καιρούς· κι ας επιπλεύσουμε, σώοι, ανάμεσα σε κορμούς και πτώματα. Επιπλέοντας, ας υφαίνουμε το μέλλον μες στο παρόν. Το σοκ του παρόντος δεν πρέπει να θολώνει την κρίση μας, να αμβλύνει την ιστορική όραση – είπαμε: είμαστε ιστορικοί άνθρωποι. Το ξαναδιάβασμα της Ιστορίας δεν υπαγορεύει τι να κάνουμε, αλλά τουλάχιστον μάς λέει ότι μια-δυο γενιές πριν από μας οι άνθρωποι επλήγησαν από τρομερές καταστροφές και παρ’ όλα αυτά σηκώθηκαν, ανασυγκολλήθηκαν, επανεκκίνησαν, δημιούργησαν.

Η παρούσα περιπέτεια του ελληνικού λαού δεν είναι η πιο τρομερή. Ο περασμένος αιώνας άλλαξε και εμπλούτισε τον πληθυσμό, τη συνείδησή του, έφερε καταστροφές και λιμούς, πολέμους και εμφυλίους, ηρωισμούς και υπερβάσεις, ταπεινώσεις. Ο παρών αιώνας μας ξαναβάζει επιτακτικό, επείγον, το ερώτημα: Ποιοι είμαστε; Πώς συνεχίζουμε;

Ας δούμε γύρω: βουνά και θάλασσα, ολίγος κάμπος. Μαρμάρινα μέλη, ελιές, ναΐσκοι, αμπέλια, κήποι, πολίσματα ― τέτοια πήραμε. Και πολιτείες αχόρταγες, αυτοκινητόδρομοι, μολ, τουριστική ανοχή, βενζίνες και καλώδια, κατάμεστα καφενεία ― τέτοια αφήνουμε. Είμαστε όλα. Το ολίγο και το υπερβολικό, το ωραίο και το άσχημο. Παλαιοί και μοντέρνοι, υπερήφανοι και υποτελείς, έτοιμοι για θάνατο και έτοιμοι για ντροπιασμένη επιβίωση. Αναγκασμένοι όμως κάθε τόσο να επιλέγουμε, και να υπερασπιζόμαστε την εκάστοτε επιλογή: το κάλλος ή την ασχήμια, τη δυνατότητα ελευθερίας ή την υποταγή;

Η ελευθερία και το κάλλος δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.

Ζωγραφική: Ξενοφών Μπήτσικας, 2010
4 Σχόλια
  • dianathenes
    REPLY

    Εχω πεισθεί ότι δεν πρόκειιται για «περιπέτεια του ελληνικού λαού¨» αλλά για την κατάρρευση του καπιταλισμού. Ολόκληρη η Δϋση έχει πρόβλημα γιατί να το περιορίζουμε σαν ελληνική υπόθεση ; Η λύση πρέπει να εμπεριέχει την ελληνικότητα > ποιοί είμαστε; πώς συνεχίζουμε; < αλλά μέχρι εκεί. Είναι άσκοπο, αφελές και επικίνδυνο να ομφαλοσκοπούμε τη στιγμή που συγκρούονται παγκόσμια συμφέροντα. Το ξαναδιάβασμα της ιστορίας μπορεί να μας δώσει σθένος να αντέξουμε τους καιρούς αλλά περισσότερο θα μας δίδασκε πώς να μην αποδεκατιστούμε μόνοι μας – όπως έγινε στο παρελθόν-επειδή δεν γνωρίζουμε πώς να τοποθετηθούμε σωστά μέσα στο παγκόσμιο πρόβλημα.
    Καλή χρόνιά.

  • maigret
    REPLY

    ξεχωρίζω αυτή ακριβώς τη φράση για το 2011, αλλά και τα χρόνια που θα το ακολουθήσουν

    «Η ελευθερία και το κάλλος δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.»

    τρομακτικά καίρια, ανείπωτα προκλητική (όπως κάθε συνειδητή επιλογή)

  • no frost
    REPLY

    Θα στο θέσω απλά:
    Γράφουμε για να ξορκίσουμε το κακό, να το εξωραίσουμε, να το αμβλύνουμε μέσα μας; Γράφουμε για την πλησμονή και την παραμυθία ή για να καθρεφτίσουμε την πραγματικότητα μέσα στις αντιφάσεις της και την σκληρότητά της; Κι αν ισχύει το δεύτερο, -πράγμα σπάνιο- πόσο διαυγής είναι ο καθρέφτης μας;
    Εμένα αυτά με απασχολούν πλέον πριν γράψω κι επίσης το πόσο είμαστε ικανοί κι επιδέξιοι στην μάθηση. Πόσο απομακρυνόμαστε απο την ευκολία της συνήθειας μας,αν αντλούμε ερωτηματικά και κίνητρα απο το πραγματικό βάθος μιας επώδυνης ειλικρίνειας, το πόσο έχουμε καλλιεργήσει τον «κήπο» μας μακριά απο τις αυταπάτες και τις παρηγοριές.

    Είναι τόσο βαθιά πνευματική η κρίση «μας» που απαιτεί μια καθαρότητα σε επείγοντες ρυθμούς για όσους νοιώθουν το αίσθημα της ευθύνης.
    Οσοι γράφουμε ή ασχολούμαστε με το πνευματικό, οφείλουμε να έχουμε αυτό το αίσθημα χρέους και ευθύνης απέναντι στην Αλήθεια και την αναζήτησή της. Πρέπει να παράγουμε πρωτογενή σκέψη, να τολμήσουμε να απαντήσουμε με ευθύνη, να προτείνουμε λύσεις και ιδρωμένες σκέψεις για την κατάσταση.
    Υπάρχει πολύ κόπρος του Αυγεία και χρειάζονται πολλοί Ηρακλειδείς να την καθαρίσουν.

    Η νοσταλγία και οι ενοχές είναι άχρηστα συναισθήματα. Εαν υπάρχουν αξίες απο το παρελθόν που μας αρέσουν είτε τις ξαναπροτείνουμε, ή τις αναβιώνουμε στο σήμερα.Δεν τις ανασκολοπίζουμε κυκλικά, όσο ταλέντο κι αν έχουμε στην παραγωγή ατμοσφαιρικών τοπίων!
    Δηλαδή η «επανεκκίνηση» θέλει πυγμή απο όλους μας ανεξαιρέτως!
    Θέλει «σβήσιμο» πριν την επανεκκίνηση.Τί ωραία που τα έλεγε ο Κρισναμούρτι κάποτε! Έλεγε ότι πρέπει να μάθουμε να «πεθαίνουμε κάθε μέρα ως προς ορισμένα θέματα». Να πεθαίνουν για μας, έτσι απλά, να δίνουμε ένα τέλος για να συνεχίζουμε δυναμικά.. Κανείς προσκολλημένος στο παρελθόν δεν έχει κουράγιο να προχωρήσει Ελεύθερος στο μέλλον. Αλλά είναι δύσκολο να συμφιλιωθεί κανείς με τον καθημερινό «θάνατο» των συνηθειών του ή των βολεμάτων του το παραδέχομαι.. Και δυστυχώς, οι μεγαλύτερες συνήθειές μας δεν είναι υλικές αλλά είναι ο τρόπος που συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε ή να αισθανόμαστε, ή να συνδέουμε τις προκάτ σκέψεις μας με τα συναισθήματα και κυρίως με τους φόβους μας.Μπορεί αυτό να αλλάξει; Υπάρχουν πολλοί τρόποι διάσπασης του μηχανικού εγώ και του «προσωπείου» ή της «persona» και τι σύμπτωση πολλούς απο αυτούς τους τρόπους, (συμπεριλαμβανομένου και του διαλογισμού) έψαξαν οι άνθρωποι την δεκαετία του ’60 και σ΄όλη την διάρκεια του Μοντερνισμού, την εποχή που άνθιζε το πνευματικό στοιχείο, κόντρα στις στάχτες του Πολέμου και την άνοδο του καπιταλισμού.

    Σήμερα λοιπόν, που γυρίσαμε έμπρακτα στην δεκαετία του ’50, οφείλουμε να παράξουμε έναν νέο Μοντερνισμό. Δηλαδή πολλές νέες ρήξεις σ’ αυτό το φαινομενικά συμπαγές σώμα του «εποικοδομήματος» του καπιταλισμού (τρόπος του λέγειν καπιταλισμού)..Και πιο πριν πρέπει να δούμε πως θα επιβιώσουμε κυρίως ψυχολογικά και πνευματικά για να επινοήσουμε κάτι υγιές.
    Πολύ χρήσιμο σ’ αυτό είναι μια νέα αποδόμηση των όρων, τι είναι πραγματικά τί, τι απάτες κρύβονται πίσω απο τις ποικίλες μόδες και προπαγάνδες, τους διαπλεκόμενους θεσμούς,τις πραγματικές ταξικές σχέσεις σήμερα, τις νέες δυνατότητες επικοινωνίας, την νέα ψυχολογική κατάσταση του ατόμου και τι μπορεί να αντέξει, την προστασία απο την μόλυνση της εικόνας και της πληροφορίας, τις στρατηγικές ατομικής και κοινωνικής άμυνας, τις εναλλακτικές ομαδοποιήσεις πέραν κομμάτων κλπ)
    Αυτή η Νέα Σκέψη, δεν θα έρθει στο αμφιθέατρο με την μορφή γλωσσίσκων επί τας κεφαλάς ημών, που θα μας επιφοιτήσουν το πνεύμα το Άγιο δια του αγιάσματος του συνεχώς ιδρωκοπούντος Ζίζεκ, ούτε δια των αρχηγών ξοφλημένων αριστερών κομμάτων. Η επιφοίτηση δυστυχώς επτώχευσε και αυτή. Γι’ αυτό καθήστε στον κώλο σας , μόνοι σας ή μαζί με άλλους και σκεφτείτε και μιλήστε να δούμε τι θα κάνουμε!

  • Ευάγγελος Βαρελίδης
    REPLY

    Όλες οι απαντήσεις στα ερωτήματα που οι αξιόλογοι συγγραφείς της Ιστοσελίδας σας θέτουν, εν όψει των φρικτών κινδύνων που απειλούν την Ανθρωπότητα, τις έχω στο βιβλίο μου με τον τίτλο «ΕΓΩ»,
    που θα βρείτε στην ιστοσελίδα μου και όχι μόνον αυτό.

    Η Ζωή, Υλική και Πνευματική, Είναι Αισθαντική και όχι λέξεις, μας υπενθυμίζει η έξω από το στόμα, κοροϊδευτική γλώσσα της Αρχαίας Ελληνίδας Μέδουσας. Και τα φίδια στην κεφαλή της, αλλά και του υπολοίπου μισού της σώματος, σύμβολα της αντανακλαστικής λειτουργίας του εγκεφαλονευρικού μας συστήματος, βεβαιώνουν την Ισχύ της αισθαντικότητας και του συναισθήματος, έναντι της Λέξης, της Φιλοσοφίας και της ιδεολογίας..
    (Πρώτο μέλημα του Κοσμικού Λόγου είναι η διαιώνιση της Σάρκας και μετά όλα τα άλλα, όταν η Σάρκα δυσλειτουργεί, τότε εμφανίζεται ο Συνειδητοποιημένος Λόγος «Σκέψη, Βούληση, Ενόραση» για να κτίσει φιλοσοφίες, θρησκείες, επιστήμες και ιδεολογίες, προσπαθώντας να θεραπεύσει τη Σάρκα).
    Η εδραίωση αυτού του αισθητοσυναισθηματικού προγραμματισμού, που καθορίζει την έλλογη συμπεριφορά του ενήλικα, διότι περί αυτού πρόκειται, εγκαθίσταται στην ηλικία των 5 με 10 ετών, όταν ο νέος άνθρωπος, μέσω της Ταύτισης και όχι του Λόγου, προσπαθεί να ενταχθεί και εντάσσεται συναισθηματικά, μέσα στον βρόμικο, βίαιο, απάνθρωπο, ψεύτικο, χυδαίο και φθονερό κόσμο των Μεγάλων.
    Αυτό είναι το περίφημο Υποσυνείδητο, το οποίο ουσιαστικά καθορίζει τα επίπεδα της ευτυχίας ή δυστυχίας μας, μέσω της ποιότητος των συναισθημάτων που εδραιώθηκαν εκείνη την εποχή.
    Αυτός είναι ο Λόγος που τα παιδιά αυτής της ηλικίας γνωρίζουν την αλήθεια, πριν από εμάς για εμάς. Και Αυτός είναι ο Λόγος, για τον οποίο οι Εκκλησίες και η Δημόσια δήθεν πρωτοβάθμια εκπαίδευση, επιμένουν λυσσωδώς να εποπτεύουν και να επιβάλουν στα παιδιά μας, τον πολιτισμό των άβουλων αμαθών δούλων, των δεσμοφυλάκων, των ρουφιάνων και των ενοχών, στον οποίο να μπορούν να κυριαρχούν εκ’ του ασφαλούς.
    Αυτός είναι ο Λόγος για τον οποίο η Ψυχιατρικές Σχολές, στο όνομα του δήθεν καθαρού Λόγου, από τις αρχές του 20ου αιώνα, απέρριψαν κάθε έρευνα επί του υποσυνειδήτου, με το αιτιολογικό ότι τα περιεχόμενά του δεν έχουν Λογική ακολουθία.
    Και ασφαλώς δεν έχουν, αφού η λειτουργία τους είναι άλογη και αντανακλαστική, είναι πανίσχυρη καθορίζοντας την έλλογη συμπεριφορά μας και βέβαια ως τέτοια, δύναται να προγραμματισθεί βάση του Νόμου των εξηρτημένων αντανακλαστικών και προγραμματίζεται από αυτούς που γνωρίζουν καλά την διαχείριση αυτών των Παγκόσμιων Σταθερών Νόμων!!.

Leave a Reply to dianathenes Cancel Reply

Your email address will not be published.