Μετανάστευση φτώχειας Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων

Προπύλαια και Νομική


Η εγκατάσταση των 250 μεταναστών εργατών στο κτίριο της Νομικής Σχολής, η απεργία πείνας, και ή άρση του πανεπιστημιακού ασύλου πυροδοτούν αλυσιδωτά φαινόμενα, τα οποία επί μακρόν ελάνθαναν και σιγόκαιγαν. Το μεταναστευτικό είναι ο καταλύτης, αλλά και το καυτό υπόστρωμα της σοβούσας κρίσης.

Η υποβοήθηση και η έμμεση καθοδήγηση των μεταναστών απεργών πείνας στη Νομική Σχολή, από μέρος του αριστερίστικου χώρου, παρά τις όποιες εναρκτήριες προθέσεις και τα ανθρωπιστικά κίνητρα, είναι οπορτουνισμός και παιχνίδι με τη φωτιά. Σε περιβάλλον βαριάς οικονομικής ύφεσης και ψυχικής αναδίπλωσης του πληθυσμού, οι μετανάστες οδηγούνται σε μετωπική σύγκρουση όχι με το κράτος και τους μηχανισμούς του, αλλά σε σύγκρουση με την ανήσυχη, έμφοβη και αναδιπλωμένη κοινωνία, η οποία, ακριβώς επειδή τελεί υπό πίεση και απειλή, μπορεί εύκολα να στραφεί εναντίον αποδιοπομπαίων τράγων. Και οι μετανάστες, οι ξένοι, οι αδύναμοι, οι άλλοι, εύκολα στοχοποιούνται ως συναυτουργοί της ύφεσης, εφόσον τα αντανακλαστικά φόβου ερεθιστούν κατάλληλα από κραυγές δημαγωγών.

Το άσυλο και η χρήση του, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, δεν είναι το πρωτεύον ζήτημα. Το άσυλο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου χρησιμοποιούν, μήνες τώρα, Ιρανοί και Αφγανοί πρόσφυγες που ζητούν πολιτικό άσυλο. Ουδείς τους ενόχλησε. Ακόμη περισσότερο, τα Προπύλαια κατελήφθησαν προ ημερών από πλήθος Μουσουλμάνων μεταναστών για την ετήσια δημόσια προσευχή τους, καθοδηγούμενη από επιφανή ιμάμη εξ Αιγύπτου. Η δημόσια προσευχή ήταν ειρηνική πράξη και είχε ζητηθεί άδεια, όπως πληροφορηθήκαμε. Από δημοσιεύματα μάθαμε επίσης ότι οι Μουσουλμάνοι της Αθήνας δεν είχαν αρκετά χρήματα για να νοικιάσουν ένα στάδιο για την προσευχή τους, κι έτσι κατέληξαν στη λύση των παναπιστημιακών Προπυλαίων· αυτό δύσκολα γίνεται πιστευτό, πιο πειστική ακούγεται η εκδοχή να επελέγησαν τα Προπύλαια ακριβώς λόγω της δεσπόζουσας θέσης τους στο ελλαδικό συμβολικό σύμπαν.

Καμία πανεπιστημιακή ή κρατική αρχή δεν διαμαρτυρήθηκε για τη δημόσια προσευχή στα Προπύλαια, στην κλασικιστική Αθηναϊκή Τριλογία, συμβολικό κέντρο του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η πολιτεία και η κοινωνία επέδειξαν αξιοθαύμαστη ανοχή· μάλιστα αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για την ανέγερση μητροπολιτικού τεμένους στην περιφέρεια των Αθηνών. Η μουσουλμανική πολυεθνική παροικία των Αθηνών, κατ’ αυτό τον τρόπο, επέβαλε δυναμικά την παρουσία της και προέβαλε το αίτημά της.
Η συμβολική και πολιτική σημασία της μαζικής προσευχής στα Προπύλαια είναι ανάλογη τουλάχιστον της ομαδικής απεργίας πείνας των μεταναστών εργατών στη Νομική. Διαφέρουν οι συνδηλώσεις και το περίβλημα: οι μεν προβάλλουν ως αιχμή το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία, οι δε προβάλλουν ως αιχμή το δικαίωμα στην παραμονή και την εργασία· οι μεν επιβάλλονται δια της προσευχής, οι δε πιέζουν με τη σωματική τους παρουσία· οι μεν συνδηλώνουν το πλήθος και την οικουμενικότητά τους, οι δε μπαίνουν στο παιχνίδι ατομικά, με τα σώματά τους.

Σε κάθε περίπτωση, το μεταναστευτικό πλημμυρίζει πάνω σε μια ήδη ξέχειλη κοινωνία.

no comments
  • gazakas
    REPLY

    Ένα μεγάλο μέρος της κριτικής στάσης απέναντι στην εγκατάσταση των απεργών πείνας στη Νομική βασίζεται στην παραδοχή/υπόθεση ότι οι μετανάστες καθοδηγήθηκαν άμεσα ή έμμεσα -νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε πως υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στην υποβοήθηση και την καθοδήγηση, με την πρώτη να μην προϋποθέτει αναγκαστικά τη δεύτερη- από ελληνικές «αριστερίστικες» οργανώσεις. Από πού προκύπτει αυτή η βεβαιότητα; Τα πραγματικά γεγονότα μάλλον απέχουν από αυτή την ανάλυση, χώρια που το να αντιλαμβανόμαστε με τόση συγκατάβαση τους μετανάστες τους αποστερεί την ελεύθερη ποιτική τους βούληση…

  • leo
    REPLY

    συμφωνώ απόλυτα, αν και είστε πολύ επιεικής με την αριστερίστικη βαρβαρότητα που πηγάζει από βαθιά πολιτική καθυστέρηση. Θα σας αναδημοσιεύσω με την άδειά σας.

  • gritz
    REPLY

    Τελικά, υπάρχουν ορισμένα επιχειρήματα με τα οποία μπορεί να υποστηρίξει κανείς την υπόθεση, ότι το πολιτικό φάσμα είναι στην πραγματικότητα κυκλικό και όχι γραμμικό.
    Άλλο πράγμα οι προθέσεις των υποκειμένων και άλλο το αποτέλεσμα της πράξης τους. Και άλλο πράγμα η ηθική της πεποίθησης, άλλο πράγμα η ηθική της ευθύνης.

    • no frost
      REPLY

      Γιατί νοιώθεις την ανάγκη να εμπλέκεσαι σε νοητικά σχήματα που μόνος σου δημιουργείς; Γιατί διαχωρίζεις προθέσεις απο αποτελέσματα μιας πολιτικής; Μόνο ένας βλάκας δεν μπορεί να συνδέσει τις προθέσεις του με την αποτελεσματικότητα των πράξεών του. Ή ένας δημαγωγός που αδιαφορεί για τις συνέπειες.
      Επομένως υπάρχει η κοντόθωρη πολιτική, η διαχειριστική λογική, με την έννοια του μερεμετιού ή του bricollage, που χαρακτηρίζεται απο ανευθυνότητα και συχνά επιδεινώνει τα προβλήματα, και η υπεύθυνη στάση ενός πολιτικού που διακρίνεται απο ωριμότητα, προβλεψιμότητα, ακόμη και όραμα.
      Σε κάθε περίπτωση η πολιτική είναι επικίνδυνο παιχνίδι, όπως κάθε παιχνίδι με την εξουσία, συχνά τρώει τα παιδιά της ενω είναι υπεύθυνη και για εγκλήματα.
      Την μόνη κυκλικότητα που είδα εγω ξεκάθαρα αυτην την φορά, ήταν το πως ο αριστερισμός κι η ανευθυνότητα τύπων σαν τον Γιαννόπουλο γίνεται a posteriori συνοδοιπόρος των άκρων του ΛΑΟΣ.
      Θα έπρεπε λοιπον η ηθική της ευθύνης να είναι προυπόθεση για την όποια πεποίθηση. Αν και οι πλέον πνευματικοί άνθρωποι αποφεύγουν τις πεποιθήσεις αρκούμενοι στις ιδέες και την λειτουργικότητά τους, όχι στο σώμα ιδεών, στις κλειστές θεωρίες..

    • gritz
      REPLY

      Θα έπρεπε η ηθική της ευθύνης να είναι προυπόθεση για την όποια πεποίθηση. Θα έπρεπε.
      Αλλά η διακήρυξη πεποιθήσεων είναι από τα πιό εύκολα πράγματα στον κόσμο. Και άντε να βρείς τι κρύβεται πίσω τους: Βλακεία, ανευθυνότητα, υστεροβουλία…

Leave a Reply

Your email address will not be published.