Εντός ιστορίας, χωρίς θαύμα Από τη Γαληνοτάτη στην ανησυχία

Οι συνεχιζόμενες συγκεντρώσεις του πλήθους των Αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος, ιδίως μετά και την παλλαϊκή συγκέντρωση της Κυριακής, μάς αναγκάζουν να τις σκεφτούμε ως καινοφανές συμβάν με απρόσμενες επιπτώσεις στη ρευστή πολιτική σκηνή. Το πρώτο: Τι είναι αυτό το πλήθος; Ποιοι το συνιστούν, τι ζητάει, ποια η δυναμική του; Από τις αυτοψίες και τις συζητήσεις των πρώτων καυτών ημερών,  διακινδεύουμε ορισμένες αδρές παρατηρήσεις.

Το πλήθος είναι ανομοιογενές, ετερόκλητο, ποικίλο, ακριβώς όπως και η ελληνική «μικρομεσαία» κοινωνία. Ηλικιακά, ταξικά, μορφωτικά, πολιτιστικά, εκπροσωπούνται όλες σχεδόν οι πληθυσμιακές ομάδες. Ωστόσο, βάσει της εκδηλούμενης δραστηριότητας και της συμπεριφοράς, αλλά και της τοποθέτησης στο χώρο, μπορούμε να διακρίνουμε το Ανω και το Κάτω Σύνταγμα. Μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, άνω· και στο κλειστότερο πεδίο της πλατείας, κάτω. Τα δυο πεδία συνδέονται χωρικά με κλίμακα, σταδιακά.

Στο Ανω Συνταγμα εκδηλώνεται το πλήθος διονυσιακά, με εκτόνωση του φόβου υπό τη μορφή θυμού και χλεύης κατέναντι στο συμβολικό πύκνωμα του Κοινοβουλίου·  οργισμένος εξορκισμός προς ό,τι μας φοβίζει. Κάποτε με συμπεριφορές όχλου (κατά Gustave Le Bon), αλλά συχνότερα υπό τη μορφή του καρναβαλιού (κατά Μπαχτίν), που γελοιοποιεί την ιεραρχία και τις εγκαθιδρυμένες αξίες, και προβάλλει στη θέση τους θαμμένες όψεις ζωής, αδιαμεσολάβητα. Το γέλιο, η διακωμώδηση και η εκτροπή των παραδεδεγμένων εννοιών, η επανοικειοποίηση και η ανανοηματοδότηση, όλα τούτα συμβαίνουν στον ανακτημένο δημόσιο χώρο, που γίνεται χώρος παλλαϊκού πανηγυριού ― όχι κατ΄ανάγκην συνειδητά, αλλά συμβαίνουν. Επιπλέον, συμβαίνει μια αποτροπαϊκή τελετουργία, ανακουφιστική και αναγκαία, εκτονωτική του φόβου. Η τέτοια ανατρεπτική-εξορκιστική ενέργεια του καρναβαλιού πιθανότατα θα μείνει αλυσιτελής αν δεν μετασχηματιστεί.

Στο Κάτω Σύνταγμα επιχειρείται να δοθεί μορφή και λόγος στην αντίδραση-διαμαρτυρία-ξεσηκωμό. Τρόπον τινά εδώ δρα το απολλώνιο στοιχείο, το έλλογο, το αριστοτελικό, αλλά και το ρομαντικό. Εδώ βαφτίστηκε η “Αμεση Δημοκρατία” και ψηφίστηκε το πρώτο μανιφέστο, με καταλύτη την χίπστερ νεολαία και τους μορφωμένους πρεκάριους. Η μακρόσυρτη, επώδυνη αμεσοδημοκρατική Συνέλευση και η αυτοοργάνωση είναι το σχολείο για να ανακτηθεί όχι μόνο ο δημόσιος χώρος, αλλά και η δημοκρατία ως πράξη και λόγος. Για τους νέους ιδίως, πρόκειται για συνταρακτική μυητήρια τελετή.

Αναμφίβολα ηγεμονεύουσες δυνάμεις θα τείνουν να επικρατήσουν, όχι πάντα εμπρόθετα, μέσα στο Ανω και το Κάτω, στα ποικίλα ρεύματα εντός του πλήθους. Ποιος θα δώσει σχήμα και πρόσημο σε αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας; Το Ανω Σύνταγμα του πλήθους-όχλου βάζει την ενέργεια, τον θόρυβο, την αγανάκτηση, την ακατέργαστη πρώτη ύλη, τη μαζικότητα· είναι ασπίδα και δεξαμενή. Το Κάτω Σύνταγμα του πλήθους-λαού βάζει τη σκέψη, το λόγο, την επεξεργασία, το σχήμα, τη μορφή· είναι το δόρυ και το πυρ.

Ολα είναι δυνατά. Το άμορφο χάος τείνει να μετασχηματιστεί σε έμμορφο έργο. Αλλά δεν θα συμβεί από μόνο του: Το μετασχηματίζουν οι άνθρωποι-πολίτες, και ταυτοχρόνως μετασχηματίζονται. Ποιος επικρατεί σε αυτή την άτυπη, πλην υπαρκτή, κούρσα ηγεμονίας; Ο άμορφος όχλος; Ο έμμορφος λαός; Το μετανεωτερικό πλήθος. Ανω βρίσκεται ο όχλος, κάτω ο λαός, το παρόν μας όμως ρυμουλκείται από το πλήθος, από το ενοποιητικό υπερσύνολο, το ρεμίξ του παλιού μες στο νέο.

φωτ.: Ελισάβετ Μωράκη
28 Σχόλια
  • vassilip
    REPLY

    ο τιτλος σας ειναι ακριβης, ή τουλαχιστον ήταν, μεχρι προσφατα
    σημερα, ομως, θα πρεπε να αναρωτηθουμε για το νοημα των παληων εμπειρικων αληθειων, οταν πλεον τα συστατικα αυτων των κοινων εμπειριων εχουν υποστει βαθειες μεταλλαξεις.
    για παραδειγμα:
    το πληθος σας κυριε Νικο δεν ειναι μονο ετεροκλητο καθεαυτο, αλλα μεγα μερος του αποτελειται απο υποκειμενα με πολλαπλα ετεροκλητα προσωπεια (το καθενα του)…
    φοβαμαι λοιπον οτι η πιθανοτερη μορφωση που μπορει να μας προκυψει θα ειναι αυτη ενος τερατος
    (το φοβαμαι δεν σημαινει εδω ουτε προβλεψη ουτε περιφρονηση του πληθους)

  • Lostdot
    REPLY

    Νίκο με όλο τον σεβασμό και την αγάπη που σου εχω, παίρνω το θάρρος να σου πω πως είσαι αθεράπευτα ρομαντικός. Αυτο το πλήθος εχει πάψει να ειναι αυθόρμητο και αγνό απο την Κυριακή. Δεν ξέρω γιατί.το καταγράφω με όλη μου την αλήθεια. Ειμαι εκει κάθε μέρα. Έχουν χωριστεί σε δύο πάλι και πίστεψέ με..τους αρέσει.

  • dianathenes
    REPLY

    Και το πλήθος στην Ισπανία τι είναι? Λαός και όχλος και εκεί? Ας μην περιορίοζουμε την ανάλυση ενός πανευρωπαικού φαινομένου σε ελληνικό.

  • no frost
    REPLY

    Eνα απόσπασμα γλαφυρό απο τον «Συριζίτη» που αναφέρεται στην προσπάθεια των αριστερών να καπελλώσουν την λαοσυνέλευση του Κάτω Συντάγματος:
    «Η Συνέλευση της πλατείας έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους: Πρώτον ότι μιλά κόσμος που δεν είθισται να μιλά σε ξενοδοχεία και αμφιθέατρα και λέει τον πόνο του κι αυτό είναι καλύτερο από το να λέει την αλήθεια του. Δεύτερον γιατί έφερε μια άλλη κουλτούρα: Δεν χειροκροτάμε ούτε γιουχάρουμε. Κουνάμε χεράκια ή κάνουμε ντισλάικ. Ο ομιλητής δεν ουρλιάζει, δεν κάνει ειρωνεία και δεν χρησιμοποιεί τα κλισέ των φοιτητικών συνελεύσεων.

    Η Συνέλευση σταματάει να έχει ενδιαφέρον όταν βλέπεις τον αριστερό στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με το μάτι να γυαλίζει, να θέλει να πει όλη του την άποψη. Εκεί ξεκινάει ο παραλογισμός. Άλλος θέλει να φτιάξει αντιφασιστική περιφρούρηση που να κυνηγιέται με τους Χρυσαυγίτες στην Ηπείρου, άλλος θέλει τα σωματεία διότι είναι το σχολείο του κομμουνισμού, άλλος θέλει Γενική Απεργία Διαρκείας (χωρίς τις ηγεσίες), άλλος θέλει το «δεν πληρώνω», άλλος θέλει να φέρει τις φοιτητικές παρατάξεις να ρίξουν το σωστό πλαίσιο. Οσονούπω θα έχουμε την τιμή να δούμε επιστήμονες της αριστεράς να ερίζουν επί πολυσέλιδων κειμένων μέσα στο ντουμάνι της τσίκνας απ’ τα λουκάνικα.

    Προσωπικά θα ήθελα όλοι αυτοί αντί να πολιτικοποιήσουν την κάτω Συνέλευση, να πολιτικοποιήσουν την πάνω διαδήλωση. Πράγμα δύσκολο διότι ημείς οι αριστεροί είμεθα άνθρωποι ως επί το πλείστον των λόγων και μας εξιτάρει η διαδικασία. Ο συνελευσιασμός είναι σαν την πρέζα, ξέρεις ότι κάνει κακό αλλά δεν την κόβεις με τίποτα.

    Η Συνέλευση παλεύει ανάμεσα στην ενδο-αριστερο-αναρχο-πολιτική ζύμωση και σε αυτό που είναι: Ανοικτή στον κόσμο, με δικά της βήματα και ρυθμούς, με δικιά της συνείδηση που δεν βιάζεται, ούτε εισάγεται απ’ έξω. Ο λενινισμός είναι σωστός άμα έχεις λενινιστές. Όχι άμα έχεις σκερβελέδες που νομίζουν ότι είναι λενινιστές.

    Κοντολογίς η ελπίδα της Συνέλευσης είναι όσοι ξεκίνησαν αυτήν την ιστορία να περιφρουρήσουν το χαρακτήρα της. Και όσοι από την αριστερά και τον χώρο το καταλαβαίνουν, ας τους υποστηρίξουν. Οι λοιποί ας κάνουν γιουρούσι να πολιτικοποιήσουν τις μάζες.

    Η πλατεία ήδη έχει και ταυτότητα και φυσιογνωμία και απόψεις και ιδέες. Μόνο που αυτά προκύψανε από την ανάγκη και όχι από την επιθυμία. Δηλαδή είναι πιο πραγματικό το «εεε οοο», παρά το «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Το πρώτο έχει καμπόσο από πολιτική, το δεύτερο έχει ολίγη από την προλεταριακή νοσταλγία της καπιταλιστικής μανιφακτούρας. Δεν ξέρω αν λιποτακτώ από το μετερίζι του σοσιαλισμού, αλλά σήμερα έχουμε ανάγκη το πρώτο και όχι το δεύτερο.

    Το πρόβλημα με την αριστερά είναι ότι έχει μια διαφορά φάσης. Γύρω γύρω κάτι αλλάζει, αλλά η αριστερά εκεί, αμετακίνητη. Δεν είναι κακό που «ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές». Κακό είναι ποτέ να μην μαθαίνουν, ποτέ να μην επηρεάζονται και αμέτι μουχαμέτι να θέλουν μόνο να επηρεάζουν.»

  • no frost
    REPLY

    Σαν συμπλήρωμα του δικού σου και πάλι εύστοχου κειμένου, έβαλα το παραπάνω. Όμως ξέρεις τι σκέφτομαι;
    Κανείς δεν έχει αναλογιστεί τι μέλλει γενέσθαι. Αν φουντώσει κι άλλο αυτή η ιστορία, τί θα γίνει εαν π.χ 15.000 κόσμος ξεχυθεί μέσα στην Βουλή; Θα υπάρξει ή όχι αιματοχυσία; Πιό θα είναι τότε το πλάνο Β για την διακυβέρνηση; Υπάρχει περίπτωση να εκμεταλλευτούν κάποιο κενό εξουσίας τα σταγονίδια που υπαινίχθηκε ο Παπανδρέου;
    Οι περισσότεροι απο μας, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης κοιτάμε τις συγκεντρώσεις παθητικά.Κάποιοι ωστόσο ενδέχεται να οργανώνουν μεθοδικά μια πολιτική έξοδο ή μια πολιτική εκμετάλευση του γεγονότος..

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Όταν ακούμε να λένε τη φράση «πρέπει να προστατέψουμε τη Δημοκρατία μας για την οποία έχει χυθεί αίμα» το λένε συνήθως σαν η αναπόδραστη λογική συνεπαγωγή να είναι «και γι’ αυτό δεν πρέπει να ξαναχυθεί αίμα, άρα ας κάτσουμε στ’ αυγά μας, για να μη μαγαριστεί η δημοκρατία μας και μαζί και το αίμα που χύθηκε γι’ αυτήν». Έτσι όμως, το αίμα των νεκρών και οι θυσίες τους για την ελευθερία, μεταβάλλονται από ζώσες, ενεργές, δημιουργικές ιστορικές μνήμες (στοιχεία αιώνιας ζωής που φέρουμε όλοι μέσα μας) σε μνημεία/φέρετρα/χρηστικά εργαλεία τα οποία και λειτουργούν ως η μπότα του γερμανού (της αγοράς δηλαδή) κατακτητή. Καλούμαστε να σεβαστούμε το αίμα που έχυσαν οι φίλοι, συγγενείς, γονείς και παππούδες μας, στον αγώνα τους εναντίον των γερμανών, υπακούοντας (πενήντα χρόνια μετά τις θυσίες του λαού μας) στους απογόνους και στις τακτικές πλουτισμού… των γερμανών. Μέχρι και η φράου Ντόρα μιλάει γι’ αυτό το αίμα ως πωλήτρια τηλεμάρκετιγκ στα τηλεοπτικά παράθυρα.

    Το λογικό συνεπακόλουθο της αρχικής φράσης, ωστόσο, νομίζουμε πως είναι «και θα συνεχίσουμε με περισσότερο πάθος να χύνουμε άφθονο το αίμα μας», με την υποσημείωση πως το αίμα μας το χύνουμε για την ελευθερία και την ανθρωπότητα (και όχι βέβαια για –ισμούς, κοινωνικές δικαιώσεις, πολιτεύματα, βουλευτιλίκια, βραβεία και φράγκα).

    Οι παλαιότεροι βάρβαροι (χουντικοί, βασιλείς, φεουδάρχες, λήσταρχοι, συμμορίτες και πάει λέγοντας) ήταν ίσως κατά τούτο ειλικρινέστεροι: επέβαλλαν με βάρβαρη αλλά σαφή γλώσσα το «έτσι θέλω» τους. Οι νεοβάρβαροι πολιτισμένοι δημοκράτες επιβάλλουν τη θέλησή τους ως «έτσι επιτάσσει η δημοκρατία της ελεύθερης αγοράς, το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον» και άλλες τέτοιες επικοινωνιακές αρλούμπες. Έτσι η δημοκρατία, σε σχέση με τα άλλα πολιτεύματα, αποτελεί απλώς έναν πιο απατηλό τρόπο άσκησης της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς μια και είναι η ίδια η διαχρονική βαρβαρότητα και η απανθρωπιά που θέλουν να επιβάλλονται πλέον ως επιστημονική αγιοσύνη. Η ίδια η γλώσσα είναι ανύπαρκτη, μια και ως γλώσσα νοείται πλέον αυτό που επιβάλουν οι ασκημένοι στη βλακεία «ειρηνοδίκες/δημοσιογράφοι». Το να μεταβαίναμε από την κατάστασή μας, σε κατάσταση φεουδαρχικής βασιλείας, θα μπορούσε να λογίζεται ακόμα και ως δείγμα ανθρωπολογικής εξέλιξης. Αν καταλάμβανε την εξουσία ο Άδωνις, ηγούμενος ορδών στρουθοκαμήλων, θα ήταν όντως «μια κάποια λύση». Την Ευγενία εξάλλου την νιώθουμε ήδη σαν τη βασίλισσα/μούσα μας άπαντες οι δημοκράτες.

    Η δημοκρατία πάλι, ενώ λογίζεται στην πιο επιεική (αν όχι και αφελή) κριτική της, ως εργαλείο ελευθερίας και όχι βέβαια ως η ίδια η ελευθερία, «επικρατεί» πλέον ως μοναδική λύση ανάγκης έναντι στη βαρβαρότητα. Οι δε δημοκράτες πολιτικοί και πολίτες την αναγνωρίζουν και τη σέβονται ως το αποκλειστικό και εκ θεού παραχωρημένο μονοπώλιο αυτής της ίδιας της βαρβαρότητας που εννοείται πως αγωνίζονται να αποφύγουν. Η δημοκρατία τέλος, θεωρείται εντελώς ακατάλληλη για ανθρώπους, μια και αποτελεί βάρβαρη δεσποτεία ακόμα και στην πιο έντιμη εκδοχή της, σύμφωνα τουλάχιστον με τον γερμανό αριστοτελικό πλατωνιστή Καντ, στις ιδέες του οποίου στηρίζεται και το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

    Αν και τα όποια πρόβλημά μας δεν απορρέουν από τη δημοκρατία ή από το όποιο άλλο πολίτευμα, αλλά από τους κρετίνους που δίνουν κοινωνική σάρκα και οστά στο όποιο πολίτευμα δια μέσου των αιώνων (στον αντίποδα, ως άνθρωποι και όχι ως κρετίνοι, θα μπορούσαμε να ήμασταν ευτυχείς με το όποιο πολίτευμα ή και δίχως πολίτευμα), συμμεριζόμαστε αμέριστα την «άποψη» του πολυγαμικού (που έκανε πολλούς ταυτόχρονους γάμους) γέροντα συζύγου της μέγαιρας (και εραστή του Αλκιβιάδη) για τη δημοκρατία ως μορφή δουλείας (ενώ ταυτοχρόνως δεν είχε άποψη για την ίδια τη δουλεία, τα «οφέλη» της οποίας απολάμβαναν τόσο οι δημοκράτες όσο και οι αριστοκράτες συμποσιαζόμενοι και φιλοσοφούντες πολίτες). Ο τρόπος βέβαια με τον οποίο φέρθηκαν οι δημοκράτες συμπολίτες του, στον άνδρα της μέγαιρας, δίνει κάλλιστα το διαχρονικό δικαίωμα στον Μέλητο να μας λέει αιωνίως από εκεί που βρίσκεται: «μαζί του δώσαμε το κώνειο, ω Άνδρες, Αθηναίοι, Δημοκράτες» κατά το παγκαλικό «μαζί τα φάγαμε». Δηλαδή, «μαζί φάγαμε την ελευθερία ω Άνδρες Αθηναίοι. Και επειδή (ανα)γνωριζόμαστε αναμεταξύ μας ως γουρούνια που είμαστε, εγώ σας τη λέω και σας κουνώ και το μεσαίο δάχτυλο μέσα από τον κοινό μας βούρκο, με όση εξουσία εσείς μου δίνετε από συστάσεως βούρκου και θα μου δίνετε μέχρι την συντέλειά του μια και η εναλλακτική σας θα είναι πάντα οι ασθενικοί ντηντήδες πασών των παρατάξεων. Ρουφήξτε τώρα τ’ αυγό σας αγωνιστές των οπισθίων και σφάξτε κι έναν κόκορα στον Ασκληπιό για καλή υγεία»!
    Κι εδώ συγχωρέστε με, αλλά όσο ήμουν πριν με τον αυτόχειρα εραστή του ρεμαλιού της Αθήνας (ενώ πάντα τον αποστρέφομαι ερωτικά), άλλο τόσο τώρα γίνομαι παγκαλικός και μελητιαίος. Είναι μεγάλη η κοινωνική ευχαρίστηση που αντλώ ως άτομο, όταν οι ταγοί της κοινωνίας φέρονται έτσι, μια και για την κοινωνία, λύση είναι η συντέλειά της και η εξαφάνιση από προσώπου γης των γελοίων ατόμων της, προκειμένου να αναπτυχθεί επιτέλους η ανθρωπότητα των ανθρώπων που βρίσκονται φυλακισμένοι μέσα μας.

    Να ζήσεις ρε Πάγκαλε ήρωα! Πίνω ευχαρίστως το κώνειο που προστάζουν οι νόμοι σου. Εκτός αν ως πιο αλτρουιστής που είσαι, θυσιαστείς εσύ για μένα, ως οφείλεις μια και το έχεις ορκιστεί ενώπιον όλων μας. Από τη στιγμή που έχει αποδειχτεί επιστημονικώς η θεωρία του πετάγματος της πεταλούδας, μπορεί κάλλιστα ν’ αποτελέσει συλλογικό μας όραμα το πέταγμα του ιπποπόταμου. Πάγκαλε μαζί σου! Γίνε αλύπητος όσο θυσιάζεσαι και κόψε τους συναισθηματισμούς. Είναι κτήνη.

    Εγώ αυτά θα έλεγα σήμερα στην πλατεία και θα εξασφάλιζα τα ζαρζαβατικά ενός έτους… Έτσι θα είχα όφελος.

    • gritz
      REPLY

      Να χαρώ εγκυκλοπαιδική μόρφωση, πάντως: Άκου ο Ιμμάνουελ τοτελικός πλατωνιστής»!
      Και νόμιζα ο άμοιρος, τι ο τελευταίος που είχε και τις 2 αυτές ιδιότητες ήταν ο ίδιος ο Σταγειρίτης, ως μαθητής του δασκάλου του!
      Καά τα άλλα, ως γόνος ερασιτέχνη αμπελουργού καταλαβαίνω πολύ καλά την ιδιαίτερη συμβολή της αμπέλου στη φιλοσοφία. Εξ ού – εκτος των άλλων – και τα περί Παγκάλου, αλλά και όσα εκστομίζει ο ίδιος ο Πάγκαλος (αμπελουργός γάρ ο ίδιος).

    • gritz
      REPLY

      Άκου ο Ιμμάνουελ Κάντ «αριστοτελικός πλατωνιστής”!
      Το πληκτρολόγιο διαμαρτυρήθηκε με αυτόματο delete!

      • Ανώνυμος
        REPLY

        Ποιητική αδεία προσφωνώ τον Ιμάνουελ Καντ «αριστοτελικό πλατωνιστή» έχοντας κατά νου πως όσον αφορά τη δομή της φιλοσοφικής του σκέψης, από τη μια συναντιέται με τον Αριστοτέλη αφού εξελίσσει τις κατηγορίες του νου για τις οποίες πρωτομίλησε ο Αριστοτέλης και από την άλλη συναντιέται με τον Πλάτωνα αφού σ’ αυτόν βρίσκει το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία.

      • Ανώνυμος
        REPLY

        Υπερερμηνεύω τον Γερμανικό Ιδεαλισμό (κύριος εκφραστής του οποίου είναι ο Καντ) ως Ορθολογικό/Αριστοτελικό Πλατωνισμό
        Πειράζει;

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Διαβάσατε το «Τολμήστε» των «πνευματικών ατόμων της κοινωνίας μας»; Ακούσατε κάτι διαφορετικό απ’ ότι λένε όσοι πουλάνε ποπ κορν σε κομματικά πανηγύρια; Ή μήπως δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι μη πνευματικοί;

    Να κάνουμε τεστ IQ όλοι. Ιδίως οι πνευματικοί άνθρωποι για τους οποίους υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις πως το IQ τους φτάνει μετά βίας το 32…

  • no frost
    REPLY

    Σήμερα αργά το βράδυ πήγα πλατεία. Μέχρι τις 2.30 είχε συνέλευση. Πιτσιρικαρία και μικροφοιτητές με όραμα να καταργήσουν τον καπιταλισμό.Πολλά κορίτσια που άκουγαν σαν να ακούνε ευαγγέλιο. Είχε και λίγο μεγαλύτερους με άποψη. Είχε και προβοκάτορα που λάνσαρε την ιδέα της βίας.Είχε και τροτσκιστές. Είδα και Χρυσαυγίτες με σημαίες ριγμένες στους ώμους να κάνουν αυτοψία για την αυριανή προβοκάτσια. Προστέθηκαν και κατι αύρες..
    Οι πιτσιρικάδες το μυρίστηκαν και ψάχνουν οδό για περιφρούρηση. Είναι αφελείς, καλά παιδάκια αλλά είναι σαν να το βλέπω το σενάριο. Οι χρυσαυγίτες μαζί με ασφαλίτες κάνουν την βαβούρα για ντού στην Βουλή, αργά το βράδυ. Οι πιτσιρικάδες τσιμπάνε, οι χρυσαυγίτες αποσύρονται και την πληρώνει κανένα πιτσιρίκι. Η προβοκάτσια θα πετύχει γιατί και οι συριζαίοι δεν ελέχουν τίποτα. Ηταν απόντες σήμερα απ’ οτι είδα, οι κνίτες που ξέρουν δεν θα ενδιαφερθούν να περιφρουρήσουν, οπότε είναι αναμενόμενο να πετύχει η προβοκάτσια που άλλωστε συμφέρει την κυβέρνηση.Ας ελπίσουμε να μην γίνει έτσι. Θα είμαστε εκεί. Ομως καμμία ανοργάνωτη επίθεση βίας δεν πέτυχε ποτέ.Δεν πέφτει έτσι η Βαστίλλη.

  • no frost
    REPLY

    Κι εδώ αγαπητέ μου Νίκο θα φανεί κι η ευθύνη των αριστερών κομμάτων. Πού ότι δεν μπορούν να ελέγξουν δεν το περιφρουρούν στην ανάγκη. Εδω κρίνεται η πολιτική ευθύνη. Ας ευχηθούμε να μην χυθεί αίμα.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    «Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου».

    Αυτή είναι η πρώτη φράση του «Τολμήστε» των 32. Αν διαβάσετε το υπόλοιπο κείμενο (http://news.in.gr/files/1/2011/TOLMISTE!.pdf) θα κατανοήσετε και μόνοι σας πως πρόκειται περί ενός παγκοσμίου και διαχρονικού μνημείου σαφήνειας! Τέτοια σαφήνεια, ούτε μαθηματικά κείμενα δεν την έχουν. Ο Einstein δηλαδή, αν το διάβαζε, θα έσκιζε τα γραπτά του. Ο δε Καντ, θα έδινε τα κείμενά του να γίνουν λαϊκά τραγούδια από τον Σαββόπουλο, τα οποία και θα τραγουδούσε στα σαλόνια της Ευρώπης η Δημουλά, με τη βραχνή, βασανιάρικη φωνή της που ξέρει να εκφράζει τα εσώψυχα της ταραμοσαλάτας. Στο ντέφι, ο Τάκης Θεωδορόπουλος. Σέξυ ταξιθέτρια, ο Απόστολος Δοξιάδης. Σκηνοθεσία, Βασίλης Παπαβασιλείου. Τίτλος παράστασης:

    «Η ρεμπέτικη σαφήνεια των νεοελλήνων πνευματικών»

    Αν και κάθε φράση είναι μνημειακής ασάφειας, μηδενός εξαιρουμένης, αλλά επειδή μου είναι εξαιρετικά βαρετό να εμβαθύνω σε τόσο ρηχό κείμενο, κάποιες φράσεις τις παραλείπω και σχολιάζω ενδεικτικά μόνο μερικές…

    «Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης».

    Αν διαβάσετε το υπόλοιπο κείμενο, θα καταλάβετε πώς ό,τι γνωρίζατε για την «δραματική κατάσταση του τόπου» δεν ισχύει, «καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούσαν στο δημόσιο λόγο» μέχρι τώρα, που η σαφής φωνή των διανοουμένων μας, μας άνοιξε επιτέλους τα μάτια και μας αποκάλυψε τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Κείμενα μαθητών τρίτης λυκείου, που αιτούνται από τον λυκειάρχη τους πενθήμερη εκδρομή, συνδέονται με αυτό που λένε, περισσότερο από όσο το «τολμήστε» με αυτά που λέει. Αυτοί δεν ξέρουν καν «τι λένε» Λένε απλώς τις ίδιες αερολογίες περί ενός «πιάσε τα’ αυγό και κούρευτο/καθήκοντος» που ακούμε διαρκώς από όλους, τις οποίες και παρουσιάζουν ως ρηξικέλευθο λόγο… Μα, είναι δυνατόν; Μήπως πρόκειται για φάρσα;

    Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις ένα τέτοιο κείμενο. Δεν είναι δυνατόν. Τσαντίστηκα στ’ αλήθεια τώρα… Θα σχολίαζα και άλλα αλλά σταματώ! Πάω μια βόλτα στη φύση να ηρεμήσω.

    • Ανώνυμος
      REPLY

      Στο προηγούμενο σχόλιό μου την πρόταση «Αν και κάθε φράση είναι μνημειακής ασάφειας, μηδενός εξαιρουμένης…» την είχα ξεκινήσει αρχικώς : «αν και κάθε επιχείρημα, μηδενός εξαιρουμένου…» και τη συνέχιζα αλλιώς. Επειδή όμως διαπίστωσα πως δεν επρόκειτο περί επιχειρημάτων, ούτε καν περί προτάσεων, αλλά περί ανοικτών φράσεων προσφερομένων μόνο προς λαϊκίστικη «υπερερμηνεία», μια και οι φράσεις αυτού του κειμένου, δεν επιδέχονται καν ερμηνείας, άλλαξα τα «επιχειρήματα» σε «φράσεις», αλλά ξέχασα να αλλάξω το «μηδενός» σε «μηδεμιάς».

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Να μια ελληνική ιδέα:

    «Κάλλιον αφτιασίδωτη υποτέλεια»! Του Χρήστου Γιανναρά.

    Στο ίδιο δε πνεύμα, μπορούμε να την εξελίξουμε:

    Κάλλιον αφτιασίδωτη ατέλεια!

    Κι έτσι δύναται να ανθίσει ο ελληνισμός. Ποτέ ο ελληνισμός δεν είχε χορηγό. Και σε πιθάρι, αναπτύσσεται κάλλιστα!

  • no frost
    REPLY

    Αυτό με τις βάρβαρες φαντασιώσεις σου Ανώνυμε να το προσέξεις.Έχεις θέμα!

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Αν δεν είχα θέμα, δεν θα έγραφα no frost. Η τέχνη για την τέχνη είναι αυτοϊκανοποίηση για την αυτοϊκανοποίηση. Ενώ με θέμα, το χαρίζεις στην κοινωνία…
    Παρεμπιπτόντως, στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, σε θεωρώ ειλικρινά φίλο, no frost… Όπως και τον Νίκο, χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Κάτι δεν είναι κι αυτό, αν και απολύτως τίποτα;

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Επίσης, το «έχεις φάει κτέρισμα στο κεφάλι no frost και δεν μάτωσες» το είδα από μεταστρατηγική σκοπιά (και φυσικά δεν φαντασιώθηκα ματωμένο το δικό σου το κεφάλι). Είδα τα «κτερίσματα» (που εσύ είδες μόνο ως εξαρτήματα λιτανειών), ως χρηστικά αντικείμενα. Κάτι, δηλαδή, σαν να σερβίρεις ανθρώπινα κοψίδια με τη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο για δίσκο. Έτσι δεν κάνουν εξάλλου, όταν μιλώντας μας τόσο σοβαρά και επίσημα για το «καλό μας», μας ξεσκίζουν ασύστολα, ονομάζοντάς το αυτό «μέριμνα»;

    Όντως, βάρβαρη φαντασίωση, αλλά έτσι είναι οι φαντασιώσεις. Ελεύθερες μέχρι κοινωνικής βαρβαρότητας (μια και η χειρότερη βαρβαρότητα για την κοινωνία, είναι η επίδειξη ανθρωπιάς). Αλλιώς δεν θα τις λέγαμε «φαντασιώσεις», αλλά «φυσιολογοσιώσεις», «κανονικοσιώσεις», «πασοκοσιώσεις», «κουκουεδωσιώσεις». «νουδουσιώσεις», «δουνουτουσιώσεις» κ.λπ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.