Από τη Γαληνοτάτη στην ανησυχία Ασυμμετρία, αδικία

Εντός θερμοκηπίου, εκτός κοινωνίας

Το Μνημόνιο ΙΙ, κατ΄ευφημισμόν Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, φανερώνει όχι μόνο την αποτυχία του Μνημονίου Ι, όπως σχεδιάστηκε από την τρόικα, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου να εφαρμόσει όσα η ίδια αποφασίζει ή, ακριβέστερα, όσα η τρόικα υπαγορεύει και η κυβέρνηση δέχεται να εφαρμόσει. Δυστυχώς, η ανικανότητα δεν είναι μόνη· ακόμη πιο ανησυχητική είναι η διαπίστωση ότι η κυβέρνηση, ιδίως το οικονομικό της επιτελείο, έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Η σαρωτική πλημμύρα φόρων, άμεσων και έμμεσων, οριζόντια, σε όλους αδιακρίτως τους φορολογούμενους πολίτες, και ιδίως στους έντιμους δηλώνοντες, δείχνει μια κυβέρνηση εν απογνώσει, σε πορεία αυτοκαταστροφής, που δεν αντιλαμβάνεται από ποια στραγγισμένη κοινωνία ζητάει να λάβει τώρα, σε έξι μήνες, 6,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Με την ύφεση να καλπάζει ανεξέλεγκτη, με την ανεργία να σημειώνει ιστορικά υψηλά, με την οικονομία σε κατατονία, η κυβέρνηση επιβάλλει κεφαλικό και άλλους φόρους αβάσταχτους σε πληθυσμό ήδη εξουθενωμένο. Ρισκάρει πέρα από τις αντοχές των ανθρώπων, στο όριο της εξαθλίωσης, δηλαδή ρισκάρει την πυροδότηση μιας κοινωνικής έκρηξης, τέτοιας που θα κάνει το κίνημα των Αγανακτισμένων να φαντάζει λyκειακή εκδρομή.

Η κρίση χρέους μετετράπη ταχύτατα σε πολιτική και συστημική κρίση, και τώρα πια σε δεινή κοινωνική κρίση. Διότι είναι φανερό, σε όσους θέλουν να το δουν και σε όσους πράγματι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας, ότι η παρατεταμένη ύφεση και η αλόγιστη οριζόντια επιβάρυνση τσακίζουν τη ραχοκοκκαλιά της ελληνικής κοινωνίας: τα μικροαστικά και μεσαία στρώματα, τους μισθοσυντήρητους του ιδιωτικού τομέα, τους μικροεπιχειρηματίες και εμπόρους, τους ελεύθερους επαγγελματίες. Τους δε νέους τους έχει ψαλλιδίσει προ πολλού η ανεργία. Ποιο μέλλον μπορεί να έχει μια κοινωνία με συντριμμένα τα πλειοψηφούντα μεσοστρώματα και τη νεολαία της;

Η κυβέρνηση και η πλειονότης των βουλευτών, οι κυβερνώσες ελίτ, εγκλωβισμένες στο τοξικό θερμοκήπιο των προνομίων και της ασυλίας τους, δεν οσμίζονται την ιστορική απειλή μιας κοινωνίας τραυματισμένης και έξαλλης, αδυνατούν να κατανοήσουν τη δυναμική της διαψευσμένης μικροαστικής θάλασσας, το εγκαιροφλεγές πλήθος των μεταναστών, τους ελλοχεύοντες σπινθήρες από γεωπολιτικά επεισόδια. Αυτή η τερατώδης άγνοια του ιστορικού κινδύνου, μαζί με την αναλόγως τερατώδη λύσσα αυτοσυντήρησής τους εν κενώ κοινωνίας, καθιστά τις κυβερνώσες ελίτ αυτοκαταστροφικές, άρα επικίνδυνες.

Οι κοινωνίες ασφαλώς βρίσκουν παράπλευρες οδούς διαφυγής, η ζωή δεν διακόπτεται· η πολιτική είναι για τις κοινωνίες ακριβώς αυτή η τέχνη του βουλεύεσθαι και του βούλεσθαι ενώπιον της ανάγκης και των κρίσεων. Το σύστημα που τράφηκε από την παρακμή και την εξέθρεψε, θα σαρωθεί. Νέα πρόσωπα θα αναδειχθούν, νέες ιδέες θα πρυτανεύσουν, άλλοι, άλλα, θα οδηγήσουν μακριά από την παρούσα σκιά: «Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν…»

no comments
  • Ανώνυμος
    REPLY

    Εξαιρετικό το άρθρο σας, αλλά δεν προλάβαμε να το χαρούμε γιατί ακούσαμε τον Πρωθυπουργό. Γεύση από χούντα. Άκρα του τάφου σιωπή… (μια και τα ΜΜΕ κάνουν μια αγωνιστική ανάπαυλα μέχρι να ξαναπιάσουν το φτυάρι και να ξαναπέσουν με τα μούτρα στην κονόμα την συνδυασμένη με το ενημερωτικό λειτούργημα…) και ξάφνου, ανάμεσα σε πισινούς μεσημεριανούδων, η γλώσσα των ταγών τους: «Διακόπτομεν το πρόγραμμά μας δια να ακούσομεν τας δηλώσεις του Πρόεδρου της Κυβερνήσεως».

    Και τι δηλώσεις… Καλύτερες ακόμα και από των 32 διανοουμένων. Συγκινήθηκα. Αφού σκέφτομαι αύριο να στείλω την επιταγή του ταμείου ανεργίας στον Λάτση, για να βοηθήσω κι εγώ την κυβέρνησή μας.

    • redkangaroo
      REPLY

      Όπως τα λέτε! και σε άλλες εποχές υπήρχε το «εμείς κι αυτοί»… αλλά σήμερα πλέον ωρίμασε το φρούτο τόσο που έχει πιάσει να σαπίζει… το πολιτικό προσωπικό, οι λογής λογής παρατρεχάμενοι, τα παπαγαλάκια, οι ομιλούσες κεφαλές κλπ κλπ τόσο πολύ στον κόσμο τους, τόσο στο κενό που δημιουργεί η ευμάρεια, τόσο αλλού και ερήμην τις κοινωνίας που δεν μπορείς να το πιστέψεις…
      ο πραγματικός -και ζόρικος- κόσμος μας και ο virtual κόσμος τους.
      ας ελπίσουμε ότι όπως έλεγε ο Ντίκενς κάπου βαθιά σε κάποιο δάσος μεγαλώνει το δέντρο κι ο μαραγκός πλανάρει τα σανίδια που θα φτιάξουν (αύριο; μεθαύριο;) τη Γκιλοτίνα.

  • ilias
    REPLY

    @redkangaroo : Α πα πα πα , όχι γκιλοτίνα , ως γνωστόν κάθε 6 Απρίλη (σύμφωνα με τη γαλλική επανάσταση) η ημερήσια διάταξη προβλέπει :

    α) Δημόσια καταστροφή της λαιμητόμου.

    β) Καθιέρωση του μέτρου των αντιποίνων ενάντια στους αντεπαναστάτες και του θεσμού της ομηρίας.

    Na ta leme ki ayta estw kai sta greeklish….

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Αγαπητέ κ. Ξυδάκη

    Ως άτομο της κοινωνίας, έχω την τάση (ντρέπομαι, αλλά δεν σας το κρύβω) να το ευχαριστιέμαι τώρα που στο αιματοβαμμένο, χωμάτινο τερέν της αρένας, βγαίνουν οι gladiators καναλάρχες. Δεν με αφορά το «ποιόν» ή το από «πού» εκπορεύεται η όποια «ισχύς» τους. Με αφορά το θέαμα και η γεύση αίματος που αναδύεται μέσω των «δελτίων ειδήσεων». Ως άτομο της κοινωνίας, με ενδιαφέρει να βλέπω «ζωντανά» πως ξεσκίζονται αναμεταξύ τους, αυτοί που αναρριχώνται κοινωνικά, επειδή γνωρίζουν να ξεσκίζουν άλλους.

    Ως ελεύθερος άνθρωπος όμως, οφείλω να υπερασπιστώ τους βασανισμένους ανθρώπους που υπόκεινται τα βασανιστήρια των ίδιων των κυρίαρχων κοινωνικών υποκειμένων/ταυτοτήτων τους. Δεν με ενδιαφέρει δηλαδή, το πόσα εκατομμύρια στοιχίζει το κότερο του «οικολόγου» ή πόσο «λαϊκιστής» είναι ο έτερος εκ των gladiators. Με ενδιαφέρει πρωτίστως, το κατά πόσο οι ίδιοι, βιάζουν πριν απ’ όλους τους άλλους, τους ίδιους τους εαυτούς τους.

    Και αυτούς τους εαυτούς, τους ανθρώπινους, οφείλουμε όλοι να τους υπερασπιζόμαστε.
    Στον αντίποδα του Νονού θα μπορούσαμε να πούμε:
    It’s all personal, not business.

  • Ανώνυμος
    REPLY

    http://www.youtube.com/watch?v=hii17sjSwfA&feature=related

    Eye on the the TV
    ‘Cause tragedy thrills me
    Whatever flavor it happens to be, like…
    «Killed by the husband»
    «Drowned by the ocean»
    «Shot by his own son»
    «She used a poison in his tea, and kissed him goodbye»
    That’s my kind of story
    It’s no fun ’til someone dies

    Don’t look at me like I am a monster
    Frown out your one face, but with the other
    Stare like a junkie into the TV
    Stare like a zombie
    While the mother holds her child, watches him die
    Hands to the sky crying, «Why, oh why?»

    Cause I need to watch things die…from a distance
    Vicariously I live while the whole world dies
    You all need it too, don’t lie

    Why can’t we just admit it?
    Why can’t we just admit it?
    We won’t give pause until the blood is flowing
    Neither the brave nor bold
    Will write as the story’s told
    We won’t give pause until the blood is flowing

    I need to watch things die…from a good safe distance
    Vicariously I live while the whole world dies
    You all feel the same, so…

    Why can’t we just admit it?

    Blood like rain come down
    Drum on grave and ground

    Part vampire
    Part warrior
    Carnivore and Voyeur
    Stare at the transmitter
    Sing to the death rattle

    La, la, la, la, la, la-la-lie (x4)

    Credulous at best your desire to believe in
    Angels in the hearts of men
    Pull your head on out your hippie haze and give a listen
    Shouldn’t have to say it all again
    The universe is hostile, so impersonal
    Devour to survive… so it is, so it’s always been

    We all feed on tragedy
    It’s like blood to a vampire

    Vicariously I live while the whole world dies
    Much better you than I

Leave a Reply

Your email address will not be published.