Κενό πολιτικής Η ρήξη μπορεί να λυτρώσει

Η μυρωδιά της θα σε ακολουθεί

Την Αθήνα των τελευταίων κακών χρόνων την ζω πια από τη μυρωδιά. Δριμεία, αψιά, διαπεραστική: η μυρωδιά της αμμωνίας από τα ούρα που ποτίζουν κάθε αρμό και πλάκα, ρείθρα από μάρμαρο πεντελικό και τοίχους γκραφιταρισμένους, εσοχές ρημαγμένων μαγαζιών, εισόδους πολυκατοικιών, νοικοκυρεμένους πεζόδρομους με κομψά μαγαζιά, ακόμη και η άσφαλτος μυρίζει ούρα. Η μυρωδιά τρυπανίζει τον οσφρητικό μου εγκέφαλο αδιαλείπτως πια, την ανακαλώ ακόμη και μακριά απ’ τους στιγματισμένους δρόμους, στις άλλες ζώνες τις άθικτες, με κυκλώνει, με καταδιώκει. Μου θυμίζει διαρκώς πού ζώ, σε ποια τροχιά κυλάνε η πόλη, ο χώρα, οι άνθρωποι, εγώ.

Μπροστά στη βασιλική της Ζωοδόχου Πηγής, επί της οδού Ακαδημίας, έργο του Δημητρίου Ζέζου, 1848, επί οικοπέδου δωρεάς Γ. Γενναδίου, στέκομαι πάντα δυο λεπτά. Μερικά μέτρα παρακάτω πήγαινα φροντιστήριο το νεφελώδες καλοκαίρι 1976. Στα πλαινά του ναού, πέρασα μερικά απ’ τα ωραιότερα, τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια, στη Βαβέλ των ώριμων ’80s. Στον πεζόδρομο αγόρασα τα πρώτα ξενόγλωσσσα βιβλία για τα παιδιά μου. Διασχίζω τον νοικοκυρεμένο πεζόδρομο για να πάω στην Μπενάκη, να πιω εσπρέσο στο Taf. Καθώς περνώ βιαστικά, τυλιγμένος σε τέτοιο μνημονικό νέφος, μια αψιά μυρωδιά με στέλνει στο ’80-κάτι πάλι: όταν η φορμόλη από το μάθημα Ανατομίας κολλούσε στον εγκέφαλο. Το ίδιο δάγκωμα. Κι εδώ, μπροστά στη νεοβυζαντινή βασιλική, μπροστά στα κομψά βιβλιοπωλεία και τους εκδοτικούς οίκους, κι εδώ η μυρωδιά των ούρων με διαπερνά και με γειώνει. Με βάζει ξανά βαθιά μες στο παρόν, σκυθρωπό, ανησυχητικό, δυσοίωνο παρόν, δύσοσμο, παρόν παραίτησης και εγκατάλειψης, δείκτης παρακμής.

Παρηγοριέμαι με μυρωδιά φρεσκοκομμένου εσπρέσο San Pedro, όρθιος στο πεζοδρόμιο. Αργότερα μαθαίνω για πενήντα-τόσα εικαστικά ιβέντς που θα λάβουν χώρα στο Μεταξουργείο. Γκαλερί και καλλιτέχνες επανασχεδιάζουν και οικειοποιούνται την πόλη, στήνουν εκθέσεις σε άδεια κτίρια κ.λ.π. κ.λπ. Το έχω ξανακούσει, το έχω ξαναδεί. Το ξαναφαντάζομαι. Φιλότεχνοι και χίπστερ, μαυροντυμένο κομψό art crowd καταφθάνει στις πύλες του Πουργατόριου περί λύχνων αφάς, μες στο μαγικό φως της δειλινής Αθήνας. Το centro storico είναι τόσο cool, στο Βίλατζ, στο Σόχο, και εδώ. Και εδώ; Σηκώστε τον ποδόγυρό σας…

Στους δρόμους των ιβέντς και των δρώμενων μεσουρανούν η νόσος και ο θάνατος, η ηπατίτιδα και το AIDS, τα πρεζάκια που αφοδεύουν και σουτάρουν στον δρόμο,τα πορνεία για Ασιάτες μετανάστες, οι μικροληστές και οι επαίτες. Μετά το υπογάστριο της πόλης, περνώντας το Δίπυλον, την ιερή πύλη του άστεος, μπαίνεις στην απύλωτη κοιλιά του Θηρίου. Εδώ μυρίζει κόλαση· η μυρωδιά των ούρων από ψηλά στο Σύνταγμα μέχρι εδώ, ενισχύεται και μεταλλάσσεται, παίρνει άλλο νόημα, άλλο απ΄της παρακμής. Εδώ τα ούρα δεν ενοχλούν, δεν μυρίζουν, ούτε λέγουν ούτε κρύπτουν, αλλά σημαίνουν: εδώ, το απευθυσμένο του Πάνω Κόσμου.

Επιστρέφω στον Πάνω Κόσμο. Η αψιά οσμή με κυκλώνει παντού: Κλαυθμώνος – Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, Σανταρόζα – παλαιά δικαστήρια, Σιναία Ακαδημία και Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, Σόλωνος, παντού. Οσμή κυκλοδίωκτη, ως αράχνη μ’ εδίπλωνε ακαταπαύστως.

Ξαποσταίνω στη σκιά του Αγίου Διονυσίου, τιμώντας τον Αναστάσιο Ορλάνδο και τον Σπύρο Βασιλείου. Προσπαθώ να αποβάλω από τους οσφρητικούς κάλυκες τα μόρια της εντροπίας, να λυτρωθώ απ’ τη σαβούρα. Δυο πάκις περνούν με καρότσι, γάντια, γάντζο, μαγνήτη, σκαλίζουν τον κάδο. Προσπερνούν. Ενα ζάκι πουλάει σε ράθυμους καφεπότες iPhone 3gs δύο πενηντάρια, έξι κατοστάρικα κάνει, πόσο δίνεις;

Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Η μυρωδιά της θα σε ακολουθεί.

11 Σχόλια
  • Ανώνυμος
    REPLY

    Το πρόβλημα αφορά το ότι οι επεξεργασμένες , στα φότοσοπ της πολιτικής πραγματικότητας, εικόνες όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών μας (που θα κυκλοφορήσουν αργά ή γρήγορα στην πολιτική πιάτσα λόγω εκλογών – που ως γνωστόν είναι η «γιορτή της δημοκρατίας»), δεν θα βρωμούν όπως βρωμούν τα έργα τους. Και μάλλον το πρόβλημα αφορά όχι το ότι δεν θα βρωμούν οι εικόνες τους, μια και βρωμούν αφόρητα κι αυτές, αλλά στο πως θα νομίζουμε πως δεν θα βρωμούν, ακόμα και όσοι οσφραινόμαστε τη «μυρωδιά» για την οποία γράφετε.

    Ο Σαμαράς, ας πούμε, θα μυρίζει «Βετιβέρ του Γκερλέν», η Παπαρήγα κολόνια «Μυρτώ», ο Τσίπρας, «Αξ», που τον κάνει και ακαταμάχητο, ο Καρατζαφέρης θα μυρίζει μύρο αγίων αναμεμειγμένο με «Χιούγκο Μπος», οι οικολόγοι θα μυρίζουν γιασεμί σε αμπούλα-μολότοφ, ο Παπανδρέου θα μυρίζει Αντρέα, ο Βενιζέλος, βιεννέζικο κρουασάν, ο Πάγκαλος, αγριογούρουνο κρασάτο …και δεν συμμαζεύεται…

  • maigret
    REPLY

    Δεν με εκπλήσσει η οσμή. Τι καλύτερο για αποσμητικό ενός χώρου που ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί τον αποκαλούν δημόσιο. Θα διακυνδεύσω μία πρόβλεψη. Βλέπω τις μυρωδιές να βαραίνουν. Ίσως αποκτήσουν και χρώμα. Τον δρόμο τον έχουν ανοίξει οι σκύλοι, χρόνια τώρα. Ας το τολμήσουμε. Καλως ήρθατε στην Αθήνα, τον ηλιόλουστο καμπινέ της υφηλίου…

  • newagemama
    REPLY

    Αχ, άγγιξες μια προσφάτως ενεργοποιημένη ευαίσθητη χορδή μου! Επίτρεψέ μου ένα λινκ, http://wp.me/pS7gV-Yb, για τα σημάδια που αφήνει στην ψυχή και στο νου μας το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε…

    Καλό φθινόπωρο!

  • Teleia
    REPLY

    Η Αθήνα ζέχνει. Κι όποιος παριστάνει ότι δεν το βλέπει (ή δεν το μυρίζει) είναι ή πληρωμένος ή προβληματικός.Σιχαθήκαμε τη μυρωδιά των ούρων, τα τρεχαλητά κάθε πόρνης, τους κοστουμαρισμένους νταβατζήδες, τις κάθε λογής μαϊμούδες των πεζοδρομίων, σιχαθήκαμε το έγκλημα και περισσότερο σιχαθήκαμε την ένοχη σιωπή των υποτίθεται συμπολιτών μας καθώς και τους αλληλέγγυους αυτού του διεθνούς εγκλήματος της μαζικής μετανάστευσης. Μόλις χθες μπροστά μου, μέρα μεσημέρι ώρα 2 στην οδό Πάτμου κατουρούσε χαλαρά στο πεζοδρόμιο ένας μουσουλμάνος με μαύρη μακριά γενειάδα και λευκή κελεμπία.Στη χώρα του θα τολμούσε? Ή θα του το΄κοβαν από τη ρίζα?

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Του Ζαν Ζενέ θα του άρεσε η Αθήνα. Αλλά αυτός ήταν προβληματικός, δεν ήταν σαν κι εμάς (που αποτελούμε την Αθήνα).

  • κομμαντο καλοκαιρινής εντροπίας
    REPLY

    εσύ σιχασιάρη πάρε κανα ταβοράκι γιατί από την πολλή την σιχαμάρα σε βλέπω ν’αρπάζεις κανα μυδραλιοβόλο και να την πέφτεις στους ανέμελους ουρώντες γεννειοφόρους αλλόθρησκους ως άλλος νορβηγός ή ως άλλος Καζάκος.

    δεν είμαστε για τέτοια τώρα…

  • Ανώνυμος
    REPLY

    Είναι αλήθεια πως μπορούμε να φυτεύουμε ταβορ σε γλάστρες και δίχως τη συνταγή γιατρού; Αλλά και πάλι, αν δώσω φακελάκι στο γιατρό, μπορώ να έχω όποια συνταγή θέλω. Μπορούν να μου επιστρέψουν να καλλιεργώ και νεσκαφέ φραπέ στο μπαλκόνι μου!

    Α ρε Παπανδρέου γίγαντα. Μη μασάς. Απάνω τους Λοβέρδο και τους φάγαμε! Κάτω οι εκλογές.Ζήτω ο Σαμαράς.

  • michakodima
    REPLY

    Είναι τόσο περίεργο που δεν μιλάει γι αυτό κανείς!
    Λες και έχουν συνηθίσει μεσα στην βρομιά ή ζουν κάπου αλλού.
    Αλλα ο δήμος προσλαμβάνει δημοτικούς μόνο για να κόβουν κλήσεις..
    Oδεύουμε προς την ύψιστη κατάντια, μόνο που δεν ξέρω αν υπάρχει πάτος..

Leave a Reply to gerasimos Cancel Reply

Your email address will not be published.