Ο νικητής τα χάνει όλα Προσωπική τακτική, εθνικό αδιέξοδο

Η δημοκρατική αρετή της αποχώρησης

Ο ύπνος της 3ης Νοεμβρίου γέννησε τέρατα. Προτού κοιμηθούμε είχαμε δει τους Σαρκοζί και Μέρκελ να ταπεινώνουν την Ελληνική Δημοκρατία, υπαγορεύοντάς της το θέμα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που εκόμισε ο Γ. Α. Παπανδρέου στις Κάννες. Είχαμε αντιληφθεί ήδη ότι η κίνηση Παπανδρέου, να θέσει σε δημοψήφισμα τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους του κουρέματος, θα προκαλούσε την αντίδραση της ηγεσίας της Ε.Ε. και θα έβαζε τον ελληνικό λαό ενώπιον ενός εκβιαστικού και αδιέξοδου διλήμματος. Δεν είχαμε αντιληφθεί ωστόσο πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει ο Γ. Α. Παπανδρέου το παίγνιο Win-Win στον λαβύρινθο των τακτικών ελιγμών. Μας εξέπληξε, παρότι ο ίδιος δεν κατανοεί την έκπληξή μας ― ίσως διότι δεν κατανόησε πώς κατασπατάλησε διπλωματικό κεφάλαιο και εθνική αξιοπρέπεια στις Κάννες, όταν στήθηκε στον διάδρομο για να εξηγήσει πώς εδάρη από τη Γερμανίδα καγκελάριο και τον Γάλλο πρόεδρο.

Πράγματι, ίσως ο κ. Παπανδρέου να μην καταλαβαίνει τίποτε απ’ όσα καταλαβαίνουν οι Ελληνες πολίτες: πώς καταλαβαίνουν τους υλικούς και ψυχικούς όρους της κρίσης, πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους με όρους ιστορικής συνέχειας, πώς βιώνουν τον τόπο, τη γλώσσα, την παράδοση, τη συμβολική κληρονομιά, πώς αντιλαμβάνονται το ήθος και το έθος ― αυτά μάλιστα με την αριστοτελική έννοια. Κατά τούτο είναι ερμηνεύσιμη η εμμονή του σε μια γλώσσα μεταμοντέρνου σχετικισμού, που πολλά λέγει και ουδέν σημαίνει, η εμμονή του σε φόρμες χωρίς περιεχόμενο, και, κυρίως, η εμμονική του προσήλωση σε μια διακυβέρνηση απευθυνόμενη στην οικουμένη και ποτέ στη χώρα του.

Αυτό που προξενεί όμως την πιο αλγεινή εντύπωση, στην παρούσα ιστορική στιγμή, την ιδιαιτέρως δραματική, είναι η νοσηρή εξουσιομανία και ο αμοραλισμός που εκπέμπει η πολιτική πράξη του πρωθυπουργού. Καμώνεται πώς αγνοεί ό,τι ο ίδιος έχει προκαλέσει, μεταβιβάζει ανέμελα την ιστορική του ευθύνη στον λαό όταν και όπως το θυμάται, σαν να αγνοεί ή και να προσπερνά συνειδητά τον πυρήνα του δημοκρατικού βίου: την αυτοκριτική, τη σύνθεση, την εναλλαγή, την υποχώρηση, την αποχώρηση. Αυτό το τελευταίο κυρίως: ως προρφυρόγεννητος, ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας.

Ο κ. Παπανδρέου, και μαζί του το όλον ΠΑΣΟΚ, φθαρμένοι ανεπανόρθωτα από την μακρά παραμονή στην εξουσία, θεωρούν ότι Ελλάδα είναι οι ίδιοι. Εχασαν όχι μόνο το αριστοτελικό ήθος και το έθος, αλλά και κάθε επαφή με τη δεινή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θα τους επισκεφθεί τιμωρητική σύντομα, αλλά δυστυχώς αυτή η τιμωρία ελάχιστα θα ανακουφίσει τις οδύνες των πολιτών.

no comments
  • Xristos
    REPLY

    Αν καποιος συμφωνει με το μημονιο και την τελευταια συμφωνια, γιατι το θεωρει ως μονοδρομο, το δημοψηφισμα ειναι μια και δια παντος, η ευκαιρια να απορριψει απο πανω του το χαρακτηρισμο του Γερμανοτσολια, προδοτη και δοσιλογου. Ακομα και οι πιο φανατικοι αποστολοι του μνημονιου (και σιγουρα ολοι στο εξωτερικο) καταλαβαινουν οτι δεν μπορει να εφαρμοστει σε καθεστως (σχεδον) εμφυλιου πολεμου. Στο κατω –κατω, δεν μπορεις να σωσεις καποιον με το ζορι, αν δεν θελει να σωθει. Συνεπως, ο μονος τροπος να γινουν θυσεις η οτι αλλο απαιτειται ειναι με συναινεση – η καθολου! (Οι χουντες μας τελειωσαν!)

    Αν παλι καποιος διαφωνει με το μνημονιο, το θεωρει ξεπουλημα της χωρας και διασυρμο, συμφωνια που υποθηκευει το μελλον της Ελλαδας για τα επομενο 30 χρονια, με το δημοψηφισμα μπορει να δηλωσει οτι εκπροσωπει την πλειοψηφια και να δεσμευσει, μιας και διαπαντος, αυτη και τις επομενες κυβερνησεις (συμμαχιας ή ότι αλλο) οτι δεν θα το εφαρμοσουν. Του δινεται η ευκαιρια , δημοκρατικα και συνταγματικα, να εκφρασει την θεληση του και να σταματησει μια πορεια καταστροφης δικαιωματων και κεκτημενων.

    Αν παλι καποιος δεν δινει δεκαρα για το μνημονιο, δεν τον νοιαζει τι θα συμβει, απλως θελει τους δουλους να του δωσουν πρασινη καρτα για νεους βουλευτες, νεα ρουσφετια, νεες επιδοτησεις και δεν του καιγεται καρφι για (πραγματικη) πολιτικη , αλλα μονο για την καρεκλα, το δημοψηφισμα ειναι εξαιρετικα ενοχλητικο- φερνει στο κεντρο της συζητησης την πολιτικη – και (ακουσον – ακουσον) ακομα χειροτερο, φερνει την αμεση δημοκρατια. Δεν πρεπει με τιποτα να επιτραπει! Ο λαος μπορει να αποφασισει ποιοι θα τον κυβερνουν, αλλα οι αποφασεις ειναι για τους ειδικους…

  • Xristos
    REPLY

    Δεν συμφωνουμε ολοι οτι το μεγαλυτερο ζητημα (πολιτικο/οικονομικο/εθνικης κυριαρχιας whatever) τωρα ειναι το μνημονιο?
    Δεν συμφωνουμε οτι η κυβερνηση αυτη ΔΕΝ κανει ουσιαστικα πολιτικη, απλως εφαρμοζει τα αποφασισμενα στο μνημονιο?
    Δεν συμφωνουμε οτι η αρση της νομιμοποιησης της δεν εγκειται στο οτι δεν μας αρεσει η φατσα του Γιωργακη, αλλα γιατι εφαρμοζει το μνημονιο, το οποιο κανεις δεν ψηφισε?

    Και μας δινεται η ευκαιρια να αποφασισουμε (αν το δημοψηφισμα ειναι – οπως πρεπει να ειναι – δεχεστε το μνημονιο η οχι -) και λεμε – ΟΧΙ, δεν θελουμε να αποφασισουμε – θελουμε εκλογες, αλλοι ξανα να αποφασισουν για εμας?
    (για να μπορυμε μετα να διαδηλωνουμε, οτι η επομενη κυβερνηση επισης δεν εχει νομιμοποιηση κλπ κλπ)
    Ποσο σχιζοφρενεια ειναι αυτο? (Η μαλλον παλιμπαιδισμος)

Leave a Reply to Βασιλίκα Cancel Reply

Your email address will not be published.