Το φάσμα του παρία Το χρέος υποσκάπτει τη δημοκρατία

Ευρώπη χωρίς δημοκρατία;

To δημοψήφισμα, με το τρομοκρατικό δίλημμα ναι ή όχι στο ευρώ, μπορεί να αποτράπηκε, αλλά η δυναμική που εκλύθηκε συγκλόνισε το ετοιμόρροπο πολιτικό σύστημα. Το αποτέλεσμα το ζήσαμε τα προηγούμενα δραματικά εικοσιτετράωρα, λεπτό προς λεπτό, και το ζούμε ακόμη. Ο ελληνικός λαός, σχεδόν στο σύνολό του, αντελήφθη ακαριαία όχι μόνο πόσο κοντά βρίσκεται στην άτακτη χρεοκοπία, αλλά και πόσο κρίσιμη είναι η γεωοικονομική κατάσταση στην Ευρώπη. Η οικονομική και πολιτική κρίση που συνταράσσει τη μεγάλη Ιταλία, μέλος του G7, έβδομη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, χώρα της Ferrari, δείχνει ότι η Ευρώπη του ενιαίου νομίσματος, των ασύμμετρων εθνικών οικονομιών και των φυγόκεντρων κρατικών πολιτικών είναι όχι μόνο ανέφικτη αλλά καταλήγει ολέθρια για τα μέλη της. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει όχι απλώς κρίση κρατικού χρέους, αλλά κρίση πολιτικής δομής και πολιτιστικής ταυτότητας. Η απεγνωσμένη, τυχοδιωκτική κίνηση Παπανδρέου, προοριζόταν κυρίως για εσωτερική κατανάλωση, αποκάλυψε ωστόσο το άλλο πρόσωπο των εταίρων μας: το αποικιοκρατικό και αντιδημοκρατικό πρόσωπο δανειστών-τοκογλύφων και όχι εκλεγμένων ηγετών δημοκρατιών, πρόσωπα που εκφέρουν ρητορική εκβιασμού, εθνοτικής ανωτερότητας και αυταρχισμού.

Η ευρωπαϊκή ελίτ ξέχασε την πολιτική· μάλλον, την ξέγραψε. Η Ευρωπαϊκή Ενωση ξεκίνησε ως ιστορική, πολιτική και πνευματική, προσέγγιση εθνών που είχαν αλληλοσφαγεί δυο φορές σε μισό αιώνα. Η ένωση έγινε για να αποτραπεί άλλος τέτοιος πόλεμος και για να ζήσουν εν ειρήνη, δημοκρατία και ευημερία οι λαοί. Αυτό μαθαίναμε στο σχολείο εδώ και δεκαετίες. Σήμερα οι ευρωπαϊκοί λαοί, φορείς της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, καλούνται να απαρνηθούν την ευημερία και τη δημοκρατία, λόγω ενός ακήρυκτου οικονομικού πολέμου με αόρατους εχθρούς. «Το κυνικό νόημα του ελληνικού δράματος: λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές», έγραψε προχθές ο Γιούργκεν Χάμπερμας, ο κορυφαίος Ερωπαίος φιλόσοφος, τροφοδοτώντας έναν ιστορικής σημασίας διάλογο μέσα από τις σελίδες της Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Οταν η επιλογή υφίσταται μόνο μεταξύ πανώλης και χολέρας, δεν πρέπει η απόφαση να λαμβάνεται πάνω από τα κεφάλια ενός δημοκρατικού πληθυσμού. Δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας, εδώ διακυβεύεται η αξιοπρέπεια», συμπέρανε.

Ακριβώς αυτά, τις ολοένα ισχνότερες προϋποθέσεις δημοκρατίας και αξιοπρέπειας, αναζητούν οι Ελληνες από την άνοιξη 2010. Πιασμένοι στα βρόχια της εγχώριας απόγνωσης, αντιμέτωποι με τις δικές μας ασυγχώρητες, μοιραίες αδυναμίες, υποχρεωμένοι εντούτοις από την ιστορία μας να σταθούμε όρθιοι με αξιοπρέπεια, αναζητούμε τώρα μια μορφή διακυβέρνησης χωρίς εκλογές, μια διαχειριστική αρχή που θα τρέξει το χρεοκοπημένο κρατικό μόρφωμα Ελλάς, κατ΄ εντολήν και υπό την επιτροπεία πανικόβλητων ευρωπαϊκών ελίτ που δεν έχουν καν ένα βιώσιμο σχέδιο για έξοδο από την κρίση. Εχουν μόνο ένα αυτοσχέδιο γιατροσόφι χορηγούμενο πειραματικά σε μεσογειακά χοιρίδια: άγρια λιτότητα επί του συνόλου πληθυσμού, για άγνωστο χρονικό διάστημα, έως ότου ηρεμήσουν οι αγορές ή έως ότου εξουδετερωθεί ο πληθυσμός.

no comments
  • Ανώνυμος
    REPLY

    «Πιασμένοι στα βρόχια της εγχώριας απόγνωσης, αντιμέτωποι με τις δικές μας ασυγχώρητες, μοιραίες αδυναμίες…»
    Δεν διαφωνούμε (όπως και με ολόκληρο το άρθρο σας). Πείτε όμως, σας παρακαλούμε, σαν ποιους θα έπρεπε να είμαστε (ή σαν ποιους πολιτικούς θα έπρεπε να είχαμε); Ποιοι δεν είναι σε απόγνωση; Ποιοί δεν είναι ασυγχώρητοι; Ποιοι δεν έχουν μοιραίες αδυναμίες; Ποιοι δεν είναι ξεπουλημένοι στα παχιά πορτοφόλια; Η Μέρκελ; Ο Σαρκοζύ; Μήπως ο Μπερλουσκόνι, ο Πούτιν ή ο Ομπάμα; Μήπως ο Ερντογάν ή ο Νταβούτογλου; Ποιοι είναι και που βρίσκονται αυτοί οι πολιτικοί φωστήρες, οι ανθρωπιστές, οι βράχοι ηθικής, όπου μπροστά τους οι όποιοι δικοί μας φαίνονται απλώς ρεμπεσκέδες και τενεκέδες ξεγάνωτοι;
    Δηλαδή, αν ήμασταν μια χώρα σαν τη Γερμανία ή τη Γαλλία ή την όποια άλλη χώρα του πλανήτη, θα έπρεπε να αισθανόμασταν περήφανοι, ενώ τώρα όχι; Θα θέλαμε δηλαδή να ήμασταν σαν τους γερμανούς και τις χώρες του άξονα, να πίναμε το αίμα άλλων λαών και να είχαμε αιματοκυλήσει πριν από λίγες δεκαετίες ολόκληρο τον πλανήτη ; Γιατί αν έχουμε ανάλογες στιγμές αιματοκυλίσματος και γενοκτονιών, ακόμη και στη μακρινή ιστορία μας, οφείλουμε να τις γνωρίζουμε και να ντρεπόμαστε γι’ αυτές κι όχι να καμαρώνουμε.
    Ειλικρινά ρωτάμε. Ενδεχομένως να υπάρχει μια τέτοια χώρα. Ενδεχομένως να είναι η μικρή Μάλτα με τους ιππότες της. Ας γίνουμε λοιπόν ιππότες. Ή αν δεν υπάρχει μια τέτοια χώρα, ας γίνουμε εμείς το παράδειγμα (όπως το συνηθίζαμε στην ιστορία μας). Το παράδειγμα πηγάζει από τη μορφή ζωής (και αντίστασης στον όποιο και σε ό,τι επιβουλεύεται την ελευθερία) των ανθρώπων.

  • Σπίθας
    REPLY

    Αν θέλουμε να πιστεύουμε σε κάτι, αν θέλουμε να μιλάμε για την Ευρώπη, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε την απομάκρυνση του Δ.Ν.Τ, ως πρώτη και βασική προυπόθεση. Αν αυτό μπορεί να τεθεί, τότε ίσως, μερικές ελπίδες, υπάρχουν, ακόμη. Ίσως…

Leave a Reply

Your email address will not be published.