Rage, rage against the dying of the light Οι άρχοντες της Πομπηίας

Διάπλους του δύσκολου καιρού

Αξέχαστα θα μείνουν τα φετινά Χριστούγεννα. Σκληρά και κρύα, για πολλούς συνανθρώπους μας, συναδέλφους, γείτονες, συγγενείς, φίλους. Εχασαν τη δουλειά τους, η επιχείρησή τους μαράζωσε, η φτώχεια τους κύκλωσε. Αλλοι έχασαν το πολυτιμότερο: έναν άνθρωπο. Ολοι χάσαμε το κέφι και το χαμόγελό μας, την αισιοδοξία μας.

Κερδίζουμε κάτι ωστόσο. Κερδίζουμε την ξεχασμένη αίσθηση του μέτρου· τι είναι πράγματι αναγκαίο, χρειώδες, απαραίτητο. Σφιγμένοι απ’ την ανάγκη, στερημένοι από το αποκούμπι ενός προβλεπτού καλόγνωμου χρόνου, με το βραχύ μέλλον σκοτεινό, ξαναλογαριάζουμε τα απαραίτητα. Και παρά το σοκ της φτωχοποίησης, παρά το βίαιο ταρακούνημα απ’ τις παλιές βεβαιότητες, βλέπουμε ότι τα απαραίτητα δεν είναι τόσο πολλά και δεν μας λείπουν όλα ― ακόμη και σε τούτο το ζοφερό κατώφλι.

Υγεία, αγάπη, πίστη στον άνθρωπο, στον εαυτό και στον άλλο. Τα απαραίτητα είναι εντυπωσιακά κοινότοπα, τριμμένα και γλυμμένα απ΄τον χρόνο, περιεχόμενα σε κάθε βιοθεωρία, απ’ την αυγή των μύθων ώς τη ροδαυγή του Νίτσε και του Φρόιντ. Αυτά απαιτούνται οπωσδήποτε για να διαπλεύσουμε τον δύσκολο καιρό ― άνευ αυτών ουδέν. Εικονισμένα σε λαϊκή λιθογραφία με τις τρείς παρθενομάρτυρες, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη ― και μητέρα αυτών η Σοφία.

Η εορταστική ανάπαυλα των Χριστουγέννων, στο μέσον του χειμώνα, αυτή τη σοφία φέρνει, αυτή την πρόσκληση για αισθηματική εκδίπλωση και αναστοχασμό. Η κρίση μάς προσκαλεί να ξαναγεννηθούμε, δηλαδή να βρούμε τον εαυτό μας ανακαινισμένο, απαλλαγμένο από βάρη και περιττά μαλάματα. Χωρίς χλιδή, χωρίς λεφτά, χωρίς εταιρικά δώρα και δαπάνες επίδειξης, χωρίς τις φλύαρες συμβάσεις· αλλά όχι χωρίς το μέγα δώρο της ακερδούς, της άυλης χαράς, όχι χωρίς την πίστη στο διαρκές θαύμα της ζωής.

Πυκνός, βαρύς, πολύς, ο καιρός χιονίζει πάνω μας και μας βαραίνει. Αντέξαμε πολλά, θ’ αντέξουμε κι άλλα.

no comments
  • Lou
    REPLY

    Χρόνια πολλά! Ξέρω θα ακουστεί γκρινιάρικο, ελπίζω όμως ότι θα καταλάβετε την πικρία. Στην «Ελλη» χθες, στο σινεμά των φοιτητικών μας χρόνων, κάναμε το λάθος να δείξουμε την κάρτα της ΟΛΜΕ, θα μπορούσαν να αρνηθούν, δεν αρκέσθηκαν σε αυτό, μας φέρθηκαν σκαιότατα: «Και τι είναι οι καθηγητές; Αν αγοράζατε σουβλάκι θα ζητούσατε έκπτωση; Εμείς είμαστε ιδιωτική επιχείρηση.» Δύσκολο να αποχαιρετάς παλιές συνήθειες αλλά ποιος από μας θα ξαναεκτεθεί σε τέτοιου είδους συμπεριφορά; Αποχαιρετήσαμε οριστικά την επιχείρησή τους και ό,τι σήμαινε η νοσταλγία για μας.

    • aerosol
      REPLY

      Ενδιαφέρον!
      Κάτι μου λέει πως σε περίπτωση που κινδυνεύσει να κλείσει η «‘Ελλη», οι ιδιοκτήτες θα θυμηθούν πως δεν ήταν απλά μια ιδιωτική επιχείρηση αλλά… ένας φάρος πολιτισμού σε διαρκή συνομιλία με την κοινωνία και πως αυτό που παρέχει δεν μπορεί να εξισωθεί με σουβλάκια διότι διατηρεί ζωντανή την ψυχή της κινηματογραφικής Τέχνης στο κέντρο της μητροπολιτικής Αθήνας, και… (μπλα-μπλα-μπλα).

Leave a Reply

Your email address will not be published.