Πϊσω από κάθε ακρωτήρι ξεπροβάλλει ένα άλλο Η αισθητική της ήττας

Το κούρεμα του χρέους και το Μνημόνιο ΙΙ αποτελούν το δεύτερο μεγάλο ορόσημο μετά το Μνημόνιο της άνοιξης 2010. Η Ελλάδα διανύει πλέον μια ιστορική φάση δυσχέρειας και πόνου, από την οποία είναι άγνωστο πότε και πώς θα βγει. Τα αίτια της πτώσης βρίσκονται εγκυστωμένα στις παρελθούσες φάσεις διακυβέρνησης της χώρας, ενισχυμένα από τις ευρωπαϊκές παθογένειες και τη διεθνή συγκυρία· κι είναι χρήσιμο να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, παρότι δεν προσφέρουν καμία άμεση ανακούφιση.

Δεν είναι διόλου ανακουφιστικό λ.χ. να αντιλαμβανόμαστε ότι η πολιτική τάξη εν συνόλω έχει αποδράσει από το κλυδωνιζόμενο πλοίο. Αφού έθεσε τη χώρα υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο αμαχητί, χωρίς διαπραγμάτευση, τώρα, υπό το βάρος της ραγδαίας ύφεσης και των ανυπέρβλητων διαχειριστικών προβλημάτων, τέτοιων που ξεπερνούν κατά πολύ τις ανύπαρκτες ικανότητες της, η κυβερνήσασα ελίτ παραδίδει ουσιαστικά και τον πολιτικό έλεγχο της χώρας στους εταίρους-δανειστές. Υπό μία έννοια, ευτυχώς: Η Κριστίν Λαγκάρντ και η Ανγκελα Μέρκελ διαπραγματεύονται πιο αποτελεσματικά το κούρεμα και τα επιτόκια με τους ομολογιούχους, απ’ ό,τι θα έκαναν οι Ελληνες πολιτικοί ― οι οποίοι, όταν είχαν την ευκαιρία, δεν το έκαναν.

Η εγχώρια ελίτ φαίνεται εντελώς ανίκανη να υπερασπιστεί ζωτικά εθνικά συμφέροντα, δεν είναι ικανή να θέσει στοιχειωδώς κόκκινες γραμμές για ιστορικά διακυβεύματα, κατά τον τρόπο που τις θέτουν λ.χ. οι ιταλικές και οι ισπανικές ελίτ. Από τη χρεοκοπημένη κυβερνήσασα τάξη λείπουν δραματικά η ικανότητα, η βούληση και η ιστορική επίγνωση. Διαθέτει μόνο άσβηστη τη δίψα για εξουσία, εκόμη και επί ερειπίων. Οποιαδήποτε άρα ελπίδα ανάκαμψης προϋποθέτει την εξαφάνιση αυτών των προσώπων από τη σκηνή, ώστε να δοθεί χώρος σε αναγεννητικές δυνάμεις. Η σιδηρά, καίτοι ταπεινωτική, παρέμβαση του ξένου παράγοντος μπορεί να συμβάλει προς τούτο, στο μέτρο που θα διασωθούν χωρίς μείζονες απώλειες ο εθνικός κορμός και η κοινωνική συνοχή.

3 Σχόλια
  • commentatore
    REPLY

    Αν κρίνω κι από τις τελευταίες δηλώσεις Σημίτη, ή το ψυχικό κλακάζ του Χρυσοχοείδη (τι κρίμα… ο άνθρωπος υπήρξε από τους λίγους που προσπάθησε, στο Υπ. Δημοσίας Τάξεως τουλάχιστον), η γραμμή Σαμαρά περί τάχατες μη διαπραγματεύσως του Μνημονίου τείνει να επικρατήσει πλήρως. Τρόπον τινά είναι το νέο εθνικό μας αφήγημα. Η Ελλάδα παθαίνει αυτά που παθαίνει όχι γιατί έγιναν όσα έγιναν επί δεκετίες ολόκληρες, αλλά επειδή μια αξιοθρήνητη πολιτική ελίτ (κάποιοι θα πρόσθεταν και το «προδοτική»), δεν προέταξε άμυνα σθεναρή στις αξιώσεις των ιταμών δανειστών μας…

    Αλίμονο, όλα αυτά, ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει από τις διαπραγματεύσεις κάτι ουσιωδώς καλύτερο απ’ αυτό που αποκόμισε, ότι ένα άλλο «μείγμα πολιτικής» θα την έσωζε κ.ο.κ. είναι μύθος. Ανακουφιστικός ίσως αλλά εντελώς άσχετος με την πραγματικότητα. Μια και μόνη ματιά στα μέτρα που αναγκάστηκαν και αναγκάζονται να λάβουν Ιρλανδοί και Πορτογάλοι και Ισπανοί και Ιταλοί αρκεί για να τον σκορπίσει. Ο Ραχόι χρειάστηκε μια βδομάδα στην Ισπανία για να μαζέψει την υπερήφανη κεντρική προεκλογική του επαγγελία, ότι δεν θα αυξήσει άλλο τους φόρους, στη βδομάδα πάνω το έκανε. Ο Κοέλιο τα ίδια, οι Ιρλανδοί, ο Μόντι…

    Καιρός να ξεμπερδεύουμε με τις ψευδαισθήσεις μας. Η Ελλάδα είναι μια γονατισμένη χώρα. Δεν έχει τη μοίρα της στα χέρια της. Άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτήν. Είναι αυτονόητο ότι η κ. Μέρκελ μπορεί να διαπραγματευτεί με τους ιδιώτες πιστωτές μας. Για λογαριασμό της το κάνει, όχι για μας, ώστε η γερμανική άμεση βοήθεια προς την Ελλάδα να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη. Εμείς δεν μπορούμε. Πώς το είπε ο Θουκυδίδης, ο ισχυρός επιβάλλει τη βούλησή του και ο αδύναμος “ξυγχωρεί”…

    Το αφήγημα περί μη διαπραγματεύσεως θα καταρρεύσει πλήρως τις αμέσως επόμενες εβδομάδες όταν θα δούμε άπασες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου (πλην των Λακεδαιμονίων της Αριστεράς, βεβαίως, αυτοί είναι πέραν της σφαίρας της πολιτικής) να υπογράφουν το νέο Μνημόνιο, που εμπρός του το παλαιό θα ωχριά. Και πρώτος πρώτος θα είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Εκτός πια και ζήλωσε την δόξα του Μιλόσεβιτς και προκειμένου να μείνει πιστός στην τραπεζορρητορεία του, αποφασίσει να χαραμίσει τη χώρα… Δεν νομίζω ότι θα το κάνει. Αντίθετα, έχω την εντύπωση ότι η πανηγυρική υπογραφή του θα συμβάλλει τα μέγιστα στην εθνική μας αυτογνωσία.

Leave a Reply

Your email address will not be published.