Η ελληνική κρίση μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη Συρρίκνωση του κέντρου, γιγάντωση των άκρων

Φοράει σκουφί, είναι ξανθοκάστανο, με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Ενα παιδί, αγόρι, δέκα-δώδεκα χρονώ, με λαμπερό πρόσωπο που το φωτογραφίζω στιγμιαία. Περπατάει σαν ακροβάτης στη νησίδα της Συγγρού, αντικρίζει τα αυτοκίνητα να κατεβαίνουν με 120 χιλιόμετρα, δεν βλέπει πρόσωπα οδηγών, μισοχαμογελά και κοιτάει μπροστά, μακριά. Μπροστά, μακριά.

Το βλέπω να χάνεται στον καθρέφτη. Ανησυχώ, έτσι ριψοκίνδυνα που ισορροπεί στο χορτάρι του κράσπεδου, ανάμεσα στην μπάρα και τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας. Σε ποιο σημείο θα βρει κενό κυκλοφορίας για να περάσει στην ασφάλεια της όχθης; Ανησυχώ, αλλά επίσης η εικόνα του χαμογελαστού, παράτολμου αγοριού με κάποιο τρόπο ανεξήγητο με εγκαρδιώνει, μου εμφυσά πνοή αισιοδοξίας. Αρπάζομαι απ’ τη ζωντάνια της εικόνας, την έχω ανάγκη.

Εχει άγνοια κινδύνου το παιδί; Ασφαλώς. Αλλά έχει επίσης εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, στο τίναγμά του, που θα το περάσει απέναντι, μέσα από το διάκενο της κυκλοφορίας, το πιστεύει, άρα το μπορεί. Το σκεφτόμουν για ώρα· ανησυχούσα και ζήλευα. Ενα φρικιαστικό φλας, το άψυχο σώμα ενός γατιού, ένα τίναγμα που δεν ήταν αρκετό. Ζήλεια κι ελπίδα μαζί, για το αστραποβόλο βλέμμα του αγοριού που ακροπατάει στο ρείθρο για να χιμήξει στα διάκενα και να νικήσει τον αυτοκινητόδρομο.

Οι άνθρωποι κάποιας ηλικίας φοβούνται τον αυτοκινητόδρομο, όταν βρεθούν εκτός αυτοκινήτου, γυμνοί. Στέκουν παγωμένοι στην όχθη, ακόμη κι όταν βουλιάζει η όχθη και σε παίρνει το ποτάμι. Αυτό έλαμψε στην πίσω πλευρά του νου, και μου ‘φερε το ρίγος στη Συγγρού. Σε αντίθεση με το ατρόμητο αγόρι, εγώ ένιωθα τον φόβο να με τριγυρίζει, να με οριοθετεί, να με δεσμεύει. Ο φόβος μου διασκεδαζόταν από το αυτοκίνητο που με περιέβαλε σαν βαριά πανοπλία, τόσο βαριά που με προστάτευε αλλά και με έκανε δυσκίνητο, μου είχε στερήσει το τίναγμα.

Το αγόρι είναι ο νέος άνθρωπος που θα αναδυθεί ριψοκίνδυνος και πρωτοπόρος, πλαστουργός του κόσμου του, μέσα από τις στάχτες του παλιού κόσμου, του κόσμου που περιέχει εμένα τον μεσήλικα, του κόσμου που με φοβίζει και με ορίζει. Υπό μία έννοια, ζηλεύω το αγόρι διότι ο κόσμος μου δεν το περιέχει, δεν το περιορίζει· ο δικός μου φόβος δεν το αγγίζει, δεν το αφορά. Δεν έχει να χάσει τίποτε, δεν έχει κτήματα, συνήθειες, εξαρτήσεις, εμμονές, προσκολλήσεις, υποχρεώσεις, δουλείες.

Φόβος, ζήλεια. Κι ελπίδα. Στο φωτεινό πρόσωπο του αγοριού αντίκρισα ένα όραμα. Το αύριο. Με βοήθησε να ξεκολλήσω από τον ηττημένο εαυτό, από τον μίζερο εγωισμό, από την κουλτούρα του ναρκισσισμού που με ποτίζει. Στο ξαναμμένο πρόσωπό του είδα τα παιδιά μου, τους πολλώ κάρρονες, που θα γίνουν καλύτεροι, που είναι καλύτεροι. Η δική μας ήττα δεν είναι και δική τους. Η ολιγωρία μας, οι φόβοι μας, τα σφάλματα, είναι όλα δικά μας· θα πληρώσουν κι αυτά, τα άφοβα αγόρια και κορίτσια του 2012, θα πονέσουν, αλλά εντέλει θα περάσουν απέναντι, στην άλλη όχθη, γιατί διαθέτουν Το Τίναγμα, αυτό που χάσαμε εμείς μες στον δίκαιο καταποντισμό της ηλικίας.

Είναι υποκρισία και αυταπάτη να λέμε ότι δεν ζούμε μια καταστροφή, μάλιστα εν προόδω. Είναι προδοσία να μην σκεφτούμε τους όρους και τις ενέργειες που μάς έφεραν στην καταστροφή. Κι είναι προδοσία ιστορική, ασυγχώρητη, έναντι εαυτών και τέκνων να μην αναιρέσουμε μία μία τις αιτίες, τις δομές και τα πρόσωπα που μας οδήγησαν στην παρούσα καταβύθιση.

Τα ξάστερα πρόσωπα των παιδιών που ακροβατούν στις ολισθηρές μας όχθες, έτσι όπως τις λασπώσαμε, επιβάλλουν το διττό καθήκον για αλήθεια και δικαιοσύνη. Χωρίς φόβο. Χωρίς οργή καν. Ψυχρά, υπολογισμένα, με βαθιά αίσθηση της ιστορίας, αμείλικτοι εν καταλλαγή. Χωρίς οίκτο για τους πρωταίτους, τους παραγωγούς της παρακμής, τους εισέτι ολίγους, κρυπτόμενους και ιδιοτελείς.

Στην παραλιακή, επανασυνδέθηκα με τον ήχο του ραδιοφώνου. Δεν έπαιζε τρομολάγνες ειδήσεις πια, δεν φούντωνε τον φόβο. Η ψυχεδέλεια χύθηκε ώς τη θάλασσα και τα νησιά, με φαζαρισμένες κιθάρες: «I had too much to dream last night / Too much to dream / I’m not ready to face the light / I had too much to dream / Last night  / Last night.»

no comments
  • Μπαρμπούρης Ευάγγελος
    REPLY

    Δεν έχω την πρόθεση να σχολιάσω το συγκεκριμένο κείμενο, ως τακτικός σας αναγνώστης όμως στην «Κ» θα ήθελα απλώς να κοινοποιήσω την σκέψη μου, πως, δηλαδή, σε έναν χώρο όπου η οικονομολαγνεία (βλ. Παπαδημητρίου) ως αποκλειστικός τρόπος εξήγησης της καθ’ ημάς κρίσης και η συγκατοίκηση με ραδιοτηλεπερσόνες στιλ Πορτοσάλτε με τα πλέον στραμπουληγμένα ελληνικά που έχω ακούσει, Αυτιά και -εσχάτως- Ευαγγελάτου στο γνωστό συγκρότημα, προκαλούν όλο και μεγαλύτερη δυσφορία σε ένα -μικρό, μεγάλο δεν είμαι σε θέση να σας πω- κομμάτι της κοινωνίας, ΑΣΤΙΚΟ κατά βάση και σκεπτόμενο, θεωρώ πως μάλλον θα πρέπει η συγκατοίκησή σας στο συγκρότημα να τεθεί εκ νέου υπό σκέψη!

    Δείτε, φερ’ ειπείν, το μαχητικό άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου στην τελευταία «Γυναίκα»: πόσο γελοία φαντάζει η ανατρεπτική -κατ’ εμέ υπερβολική και άσφαιρη- γραφή ανάμεσα σε γόβες λουμπουτέν και νεοπλουτίστικη απίστευτα αρρωστημένη καταναλωτική -πληρωμένη προφανώς- επίδειξη με την επίφαση υψηλής αρτίστικης ιλλουστρέ διάθεσης… Να είναι άραγε μια μίνιμουμ εκδήλωση ενοχής σε καιρό κρίσης, όπως τα εξαιρετικά εμπνευσμένα και καλογραμμένα άρθρα περί ταπεινών οσπρίων του «γαστρονόμου», πλάι στο λούσο της πανάκριβης τρούφας ή του τριμμένου αυγοτάραχου;;; Διάολε, ένας Θεός ξέρει σε ΠΟΙΟΥΣ απευθύνεται αυτή η ξιπασιά…

    Εν κατακλείδι, οι μηνιαίες «Books’ Journal» και «Athens Review» έδωσαν μεταξύ άλλων ένα ξεκάθαρο σοβαρό ΠΟΛΙΤΙΚΟ στίγμα, η δε συμμετοχή σας σε εκπομπές λόγου της κρατικής τηλεόρασης υπήρξε ουσιαστική! Μήπως τελικά η απαγκίστρωση από το ενημερωτικό μοντέλο «φιλοξενώ-ελεύθερα-όλες-τις-απόψεις» είναι ουσιαστική ακριβώς επειδή πλέον ο διαχωρισμός σε τούτες τις κρίσιμες στιγμές κρίνεται αναγκαίος;;; Μακριά από μένα οι κάθε είδους μανιχαϊσμοί, όμως ο λαϊκισμός, η επίμονη ελλαδοφροσύνη και η αντιευρωπαϊκή διάθεση που εμφιλοχωρούν συχνά σε έντυπα υπεράνω -καταρχήν- υποψίας, πλάι πλάι με πονήματα σοβαρού πολιτικού λόγου είναι φαινόμενο τουλάχιστον παράδοξο! Σήμερα πια ήρθε η ώρα για τον καθένα να διαλέξει πού θα πορευτεί! Για το δημοσιογραφικό σινάφι ισχύει άραγε αυτό το δραματικό δίλημμα ή όχι, αν υποτεθεί πως η έγκυρη ενημέρωση είναι ιερή υποχρέωση έναντι του πολίτη;

    Με εκτίμηση!

  • ilias
    REPLY

    Εδώ που τα λέμε …»σωστός ο αποπάνω» που θα έλεγε κι΄ένας σχολιαστής του Indymedia.

  • ATHENA
    REPLY

    ΝΙΚΟ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣ ΚΑΝΕΝΑΝ!
    ΕΓΩ, ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥς ΤΟ ΕΧΩ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ, ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΑΡΘΡΩΝΕΙΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ/ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ -ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΑΤΑ, Ας ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ-, ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΣΑΛΤΕ, ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥ!

    ΑΓΑΠΗΤΕ ΕΥΑΓΓΕΛΕ, ΘΕΩΡΩ ΑΤΥΧΕΣΤΑΤΗ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΞΥΔΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΩΤΗ!
    ΕΠΙΤΡΕΨΕ ΜΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΩ ΠΑΝΤΩΣ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΩς ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΝΙΚΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΜΕ ΤΙς ΣΥΝΕΠΑΓΟΜΕΝΕς ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ ΣΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΣΚΑΙ, ΕΦΟΣΟΝ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟΥ.

    ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΣΚΕΨΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟς ΟΤΙ ΠΡΟΤΙΜΑΣ ΝΑ ΚΡΩΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΑ?
    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΟΦΗ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ?
    (ΝΟ ΟΦΕΝΣ ΝΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ, ΤΟ ΣΟΦΗ ΚΡΑΤΑΜΕ;)

    • fuzzy b.
      REPLY

      Αγαπητή Αθηνά,

      δεν συνέκρινα την Τριανταφύλλου με τον Ξυδάκη, αλλά τη σχιζοφρενική συνύπαρξη εν είδει μιας στερεότυπης άποψης περί δημοκρατία-έχουμε-όλες-οι-απόψεις-σεβαστές, που δημιουργεί έντυπα/μέσα-τέρατα, στα οποία -διαισθάνομαι- οι σοβαρές απόψεις Ξυδάκη, Μανδραβέλη, Παπακωνσταντίνου, Μασούρα και άλλων, λειτουργούν ως τέλειο άλλοθι κατευνασμού μιας μικρής σκεπτόμενης αναγνωστικής μερίδας που -όπως και συ, φαντάζομαι- ασφυκτιά στο σημερινό άθλιο τοπίο της εγχώριας ενημέρωσης! Την επιθυμία εξέφρασα για έντυπα και μέσα που δεν δίνουν την εντύπωση στον θεατή/αναγνώστη της ολίγον-παρθένας-και–ολίγον-π@ας ή της όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω νοοτροπίας, αλλά ενός στιβαρού και συμπαγούς πολιτικού ελέγχου εξουσίας, όπου δεν θα έχουν θέση οι πάσης φύσεως δημοσιογράφοι/ντίλερς εταιριών κινητής και τραπεζικών πακέτων, όπως και οι ανόητοι παρορμητισμοί που προκαλεί η λαγνεία του μικροφώνου ή ο αισχρός λαϊκισμός προς άγραν κοινού! Ο αντίλογος ΔΕΝ θα περιορίζεται κατ’ ανάγκη για λόγους ενιαίας κατεύθυνσης, το αντίθετο μάλιστα, όμως -για όνομα του Θεού!- θα πρέπει να γίνεται με αυστηρά κριτήρια και με την ειλικρινή πρόθεση διαμόρφωσης ενός ΩΡΙΜΟΥ πολιτικά ατόμου, αν υποτεθεί πως αυτή είναι η προσδοκία μας για καλύτερο μέλλον, όπου η ΕΝΟΧΗ θα δώσει επιτέλους την θέση της στην ΕΥΘΥΝΗ, ως εχέγγυο συλλογικότητας και πολιτικής αυτοσυνειδησίας του νεοέλληνα!

      Θα επιθυμούσα, φερ’ ειπείν, ένα κανάλι που θα δεν αναγάγει τη σημερινή κακοδαιμονία μας στην αποκρυπτογράφηση ακατάληπτων αρκτικόλεξων, το μυστικό νόημα των οποίων επαίρονται πως κατέχουν οι πάσης φύσεως οικονομολάγνοι της εποχής, που θα προάγει τον ΨΥΧΡΑΙΜΟ και ΕΥΠΡΕΠΗ -επιτέλους- λόγο, ως αφετηρία παραγωγής ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, τον οποίο ουδόλως έχουμε σε τούτο τον τόπο ορίσει καν σε τι διάολο συνίσταται!

      Θα ήθελα δημοσιογράφους/πολιτικούς αναλυτές/επιστήμονες, όπως ο κ. Ξυδάκης, σε ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΡΟΛΟ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ του νεοέλληνα και όχι εργαζόμενους που βγάζουν απλώς το ψωμί τους με σύντομες επιφυλλίδες και σποραδικές ραδιοτηλεοπτικές παρεμβάσεις, η ευθύνη που απορρέει από το ρόλο τους δεν εξαντλείται προφανώς στις ανωτέρω δραστηριότητες! Ανέφερα δυο σοβαρά μηνιαία έντυπα που δεν αλληθωρίζουν για να καλύψουν ευρύτατα στρώματα σώνει και ντε, ούτε διολισθαίνουν σε χυδαίο λαϊκισμό, αλλά αρθρώνουν έντιμο και ειλικρινή πολιτικό λόγο, συνδέοντάς τον μάλιστα έξοχα με την ανάγνωση, ως το κατεξοχήν μέσο εξευγενισμού του πολιτικού ήθους! Η συνένωση πολλών τέτοιων φωνών/γραφίδων ίσως μπορούσε να φέρει κραδασμό στο σημερινό ελεεινό σινάφι των ΜΜΕ!

      Όπως κατάλαβες ήδη με την απάντησή μου, κατά βάση συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου, μια επιφύλαξη εξέφρασα μόνο, ακριβώς για να υπενθυμίσω πως κάποιες φωνές θα έπρεπε να γίνουν ακόμη πιο ηχηρές!!! Ευτυχώς, πάντως, που υπάρχουν δίπλα μου τέτοιες καθαρές ανάσες, εσύ, ο κ. Ξυδάκης, έτσι για να παίρνω και εγώ κουράγιο!

      Με εκτίμηση!

      Μπα. Ευ.

  • ATHENA
    REPLY

    ΩΡΑΙΑ ΦΑΖΖΥ! ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ Ω ΑΠΟΛΥΤΩς, ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΜΟΝΟ ΞΥΔΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣΟΥΡΕΣ, ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ !
    ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ ΜΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ.

    ΙΣΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗς ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗς, ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΝΕΑ ΗΘΗ ΣΤΑ ΜΜΕ… ΑΣ ΚΡΑΤΑΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!

    ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΥΓΝΩΜΩΝΩ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΠΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΗΜΑ (ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΙΟΤΙ ΑΚΤΑ ΣΟΠΑ ΠΙΠΑ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ…)

Leave a Reply

Your email address will not be published.