Τριήμερο με χαμηλό βαρομετρικό Κάθε τοίχος είναι μια πόρτα εξόδου

Η λίστα λαβώνει τη δημοκρατία

Η λίστα Λαγκάρντ λειτούργησε σαν λυδία λίθος για το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Το έδειξε γυμνό και αναξιόπιστο στα μάτια των Ελλήνων πολιτών και των ξένων εταίρων-δανειστών. Οι επανειλημμένες υποδείξεις ξένων ηγετών προς τους Ελληνες ομολόγους τους, περί επείγουσας απόδοσης φορολογικής δικαιοσύνης, οδηγούν επίσης στο ίδιο συμπέρασμα: ότι η τάξη που κυβερνά την Ελλάδα είναι απρόθυμη να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον και να αναλάβει ιστορικές ευθύνες. Απρόθυμη, και ανίκανη.

Το σκάνδαλο της λίστας ξεπερνά κάθε άλλο προηγούμενο, όχι μόνο διότι είναι αδύνατον πια να συγκαλυφθεί, όχι διότι έχει κοστίσει πολλά χρήματα, όχι, αλλά διότι συνέβη με τόσο ωμό τρόπο στην απολύτως κρισιμότερη περίοδο. Οι χειρισμοί των κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου θα διδάσκονται στους πρωτοετείς πολιτικής ιστορίας του εγγύς μέλλοντος ― στο Χάρβαρντ ίσως, μετά τις διαλεξεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Δεν έχει πια σημασία πόσα έσοδα θα μπορούσε να αποφέρει η χρήση της λίστας. Η σκανδαλώδης απόκρυψή της και οι ιταμές δικαιολογίες των κατόχων της, πρώην κορυφαίων υπουργών, για τη μη χρήση της καταρρακώνουν το κοινωνικό συμβόλαιο και αφαιρούν τα τελευταία εναπομείναντα ίχνη εμπιστοσύνης του λαού προς την ηγεσία του. Σε συνθήκες δεινής κρίσης, ο αχρείος πολιτικός ταυτίζεται δυστυχώς με τον θεσμό που υπηρετεί ― μάλλον: που προδίδει. Ο απεγνωσμένος και τυφλωμένος νεοπληβείος στρέφεται εναντίον του θεσμού και εναντίον της δημοκρατίας.

Για να ανακοπεί η γιγάντωση των αντιδημοκρατικών αισθημάτων, μόνος δρόμος είναι η παραδειγματική τιμωρία των αντιδημοκρατικών πράξεων, της έργω περιφρόνησης της ισονομίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία έχουν από κοινού αυτό το ιστορικό καθήκον, της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Η δημοκρατία οφείλει να είναι δίκαιη και ανοιχτή, αλλά και αυστηρή και σκληρή προς κάθε κατεύθυνση. Πόσο μάλλον όταν οι ύαινες του νεοναζισμού δοκιμάζουν ήδη τις σιδερογροθιές τους επί των κεφαλών αδυνάμων.

no comments
  • ο δείμος του πολίτη
    REPLY

    Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για το σημαντικότερο πολιτικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης.
    Ένα σκάνδαλο που απέδειξε τη πλήρη υποταγή της πολιτικής ελίτ στην επιχειρηματική, την άμεση διασύνδεση της εκτελεστικής, νομοθετικής (μέρους) και δικαστικής εξουσίας με την οικονομική εξουσία του τόπου.

  • 4essera
    REPLY

    Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από τον 5 π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα είναι η μαζική εξαπάτηση των ΜΜΕ. Πρόσφατα μεγάλης κυκλοφορίας έγκυρη εφημερίδα επιχειρηματολογούσε υπέρ της άποψης ότι τα επιτόκια δανεισμού της χώρας είναι χαμηλά και ειρωνευόταν την άποψη περί τοκογλυφίας. Φαίνεται ότι ο δωσιλογισμός δεν έχει όρια αλλά ευτυχώς ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας Ανάπτυξης), στο περιθώριο της συνεδρίασης του G20 στο Μεξικό, διατυπώνει μία τριπλή πρόταση για να μειωθεί το υπέρογκο ελληνικό χρέος:
    1. Η ΕΚΤ να παραιτηθεί από το (ανήθικο) κέρδος των ελληνικών ομολόγων που κατέχει και να μην απαιτήσει την ονομαστική τιμή αλλά την τιμή κτήσης.
    2. Μείωση των επιτοκίων που δανείζεται η χώρα. [Και εδώ θα θέλαμε να μας εξηγήσει ο προδότης αρθρογράφος της έγκυρης εφημερίδας πώς μπορεί να υπάρξει μείωση επιτοκίων και ταυτόχρονα τα επιτόκια να μην είναι τοκογλυφικά; Ακόμη και 0.01% διαφορά είναι τοκογλυφία στην περίπτωσή μας]
    3. Επαναγορά κρατικού χρέους από την Ελλάδα. [Ως γνωστόν αυτό δεν το επιτρέπουν οι Ούννοι. Οι οποίοι αφού απαλλάχτηκαν από την χασούρα των άφρονων δανείων τους -διοχετεύοντας και μοιράζοντάς την σε όλη την ευρωζώνη- συνεχίζουν την βρωμιάρικη πολιτική τού πνιξίματος ώστε να ζητήσουμε μόνοι μας την έξοδο από την ευρωζώνη.]

  • kepom
    REPLY

    Reblogged this on Κ.Ε.ΠΟ.Μ and commented:
    Ένα ακόμα άρθρο του συμπολίτη μας Νίκου Γ. Ξυδάκη, στην καρδιά της πολιτικής επικαιρότητας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.