Αντιφάσεις, αντιφάσεις… Κάτω απ’ την αθυμία, η αγωνία του αυθεντικού

Η λατρεία του ονόματος

Ειρωνική που είναι η αυτοκριτική… «Κόμμα δεν είχαμε. Δεν αποτελούμε κόμμα. Είμαστε μια ηγεσία που προέρχεται από ένα κόμμα. Είμαστε κομματικά στελέχη του κρατικού μηχανισμού…», είπε ο ευφυής Θόδωρος Πάγκαλος στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, το Σαββατοκύριακο. Συνόψισε έτσι μιαν αλήθεια για το κόμμα του την περασμένη δεκαετία, στο οποίο ήταν κορυφαίο στέλεχος, εκτός από κορυφαίος υπουργός. Ωμή αλήθεια, ειπωμένη καθυστερημένα ωστόσο, και υπό τις δεδομένες συνθήκες, όχι μόνο ελάχιστα αυτοκριτική, αλλά και χωρίς ίχνος αναστοχασμού. Ο κ. Πάγκαλος παρατηρεί ως τρίτος την πτώση, την δική του πτώση, και μοιράζει ευθύνες – σε ποιους;

Ακούστηκαν κι άλλα τέτοια αυτοκριτικά μαργαριτάρια, με πολυετή καθυστέρηση· αιχμές για πλουτισμό, για διαπλοκή, για ηθική ολιγωρία. Οι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ ρητόρευσαν ναρκισσευόμενοι ενώπιον των επαγγελματιών συναδέλφων τους, από τους οποίους οι περισσότεροι δεν εκπροσωπούν κανένα κοινωνικό μόρφωμα, δεν εκφράζουν κανένα ρεύμα, διότι δεν μπορούν πια ούτε να το αφουγκραστούν ούτε να το κατανοήσουν.

Και παρότι ο λόγος έρρευσε άφθονος για την επανεύρεση της πολιτικής, για την επανασυγκρότηση της ευρείας Αριστεράς και την επανασυνάντηση με την κοινωνία, γιατί άραγε αυτό το λαχανιασμένο «επανα-» δεν πείθει κανέναν, μιλημένο τώρα, έτσι, από αυτά τα χείλη;

Γιατί η κυρίαρχη οσμή είναι αυτή της δυναστειολαγνείας και της περιχαράκωσης. Γιατί ο καθεστωτισμός έχει ποτίσει τον ηγετικό μηχανισμό. Γιατί οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ γέρασαν μαζί, εν εξουσία, χωρίς να φροντίσουν για κανενός είδους ανανέωση ούτε καν βιολογική και ηλικιακή, πόσω μάλλον για πνευματική και ιδεολογική. Κινούνται από αδράνεια ή νομίζουν ότι κινούνται βλέποντας το λιμάνι να φεύγει.

Ετσι έφτασαν ώς εδώ: στην ηγεσία κληρονομικώ δικαίω και στις αλλεπάλληλες ήττες. Το ενδιαφέρον παράδοξο είναι αυτή η βαριά κληρονομιά. Παγωμένο από την ήττα, ανίκανο να αντιδράσει πολιτικά, το βαθύ ΠΑΣΟΚ αναζητεί σωτηρία στη λατρεία των λειψάνων, στην ορθή ερμηνεία παραδεδομένων κειμένων και συμβόλων. Ο Λόγος δίνει τη θέση του σ’ έναν ιδιόμορφο ανιμισμό: Η ψυχή του Μεγάλου Προγόνου μάς βλέπει από Εκεί, και εμείς τον επικαλούμαστε για να λάβουμε ευλογία και στέμμα. Κατ’ άλλη εκδοχή, ζούμε μέσα στο όνειρο του Μεγάλου Προγόνου – ιδού και η αμπορίτζιναλ εκδοχή της Χαριλάου Τρικούπη.

Θα ξυπνήσουν; Ισως. Αλλά δεν θα είναι ίδιοι. Το λιμάνι θα τους έχει προσπεράσει.

Καθημερινή 08.10.2007

Εικον.: TRAUMA QUEEN, Έκθεση fair-trade, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ξενοδοχείο “Mediterranean”, Βερανζέρου 28, Αθήνα. Έως 20 Οκτωβρίου 2007.

no comments
  • elias
    REPLY

    H Πτώση του Α.Καμύ, ηταν το πρώτο πράγμα που μου ήλθε στο μυαλό κε Ξυδάκη,οταν άκουσα τον Πάγκαλο. Ομολογώ οτι αδυνατώ ,τώρα τελευταία να τους παρακολουθήσω, παλινδρόμικές σκέψεις, ασυνάρτητος λόγος,απο παρθενογένεση,ουτε που τους καταλαβάινω( η Βάσω μίλησε για ανθρώπους που επι ΠΑΣΟΚ έκαναν περιουσίες(!!!!),ποιός η Βάσω)
    Περί ονόματος τώρα, ένα σύντομο σχόλιο: υπάρχουν κληρονομιές που δεν μεταφέρουν αξίακούς κώδικες στην κοινωνία και κληρονομιές που ενώ εκπέμπουν φώτα στην κοινωνία, είναι αποπνικτικές,μέχρι απεχθείς, στους κληρονόμους…Μάλλον οι του ΠΑΣΟΚ έχουν διχαστεί, εντός της δεύτερης κατηγορίας κληρονομικών αποδοχών.
    Αλλά όπως γράψατε την Κυριακή,»….η κρίση του ΠΑΣΟΚ συνοψίζει τις δόξες τις αντινομίες, την ανθρωπολογία μας..»

  • nefelikas
    REPLY

    Εμένα πάλι όλα αυτά μου θυμίζουν τον Ελ Σιντ, σε εκδοχή παιδικού αναγνώσματος. Δεμένος πάνω στο άλογό του, ο νεκρός πολεμιστής επελαύνει εναντίον των εχθρών του σκορπίζοντας τον τρόμο. Είναι παλιό όμως πια το κόλπο, και μπορεί να πιάνει στις ψυχές των οπαδών αλλά όχι και των αντιπάλων.

    Εναλλακτικά, μπορούμε να παρομοιάσουμε τις εξελίξεις με μία άλλη Οδύσσεια. Όπου ο Οδυσσέας έχει αναμφίβολα πεθάνει και ο φουκαράς ο Τηλέμαχος ούτε μπορεί ούτε θέλει να λυγίσει μόνος του το τόξο και να φονεύσει τους αχόρταγους μνηστήρες. Που στο κάτω-κάτω ήταν αυτοί που τον ανέδειξαν βασιλιά της λεηλατημένης Ιθάκης.

    Το πάρτυ τελείωσε, και πολύ φοβάμαι ότι όποιος και να αναδειχτεί αρχηγός θα κληθεί απλά να πληρώσει τον λογαριασμό (ενώ οι υπόλοιποι συνδαιτημόνες θα αποχωρούν διακριτικά).

  • μάυρα μεσάνυχτα
    REPLY

    Σύμπλεγμα παθών και παρορμήσεων παιδικών ένστικτων μοιάζει, ίσως και μ’ένα είδος τραγωδίας [με δόση γελοίου] που δεν δα έρθει κάθαρση ποτέ, και δεν διδάσκει τίποτε.

  • ilias
    REPLY

    Ο ετεροχρονισμός τελικά , είχε γίνει τόσο εύκολα αποδεκτός στα 80’s γιατί περιείχε την υπόσχεση της πτωματοφαγίας του 2007. Η ιστορία εκτός από αναγκαιότητα φαίνεται πως είναι και μια νηστεία.
    http://www.youtube.com/watch?v=Q1mlx3FkmC8

  • saturninorbit
    REPLY

    Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας το YSUN-Greece σε προσκαλεί να λάβεις μέρος στην παγκόσμια προσπάθεια κατάρριψης του ρεκόρ Guinness συμμετοχής ταυτόχρονων εκδηλώσεων κατά της φτώχειας.

    Την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου και ώρα 7:30μμ στο Λευκό Πύργο Θεσσαλονίκης μαζευόμαστε φορώντας λευκά για να λάβουμε κι εμείς μέρος στην παγκόσμια αυτή κινητοποίηση.

    ΣΗΚΩ
    για να ρίξεις τη φτώχεια

    ΜΙΛΑ
    για να επιτευχθούν οι Στόχοι της Χιλιετίας

    ΣΗΚΩ
    απέναντι στην αδικία και την ανισότητα

    ΜΙΛΑ
    για να απαιτήσεις την τήρηση των υποσχέσεων από τις κυβερνήσεις

    ΣΗΚΩ για να μετρηθείς

    ΜΙΛΑ για να ακουστείς

    Contact Info Email: info@ysun-greece.org
    Website: http://ysun-greece

  • scholarios
    REPLY

    Συγχαρητήρια για άλλο ένα πολύ καλό κείμενο. Σχετικά με την παρατήρησή σας για το ποιον εκφράζουν και ποιον εκπροσωπούν τα σημερινά πασοκικά στελέχη, μια υπενθύμιση από ένα αυστριακό φιλόσοφο, που όπως τά’φεραν τα πράγματα σήμερα τον αγαπούν πολύ στο πασόκ: «οι άρχοντες, απ’όποια τάξη κι αν προέρχονται και σ’όποια τάξη κι αν ανήκουν, όταν κυβερνούν ανήκουν στην άρχουσα τάξη».

    Φιλικά

  • ilias
    REPLY

    “οι άρχοντες, απ’όποια τάξη κι αν προέρχονται και σ’όποια τάξη κι αν ανήκουν, όταν κυβερνούν ανήκουν στην άρχουσα τάξη”.

    άρα -σε σχέση με προηγούμενο ποστ του Νίκου- ένα κέικ μπορεί και να έχει τελικά απλά την εμφάνιση αραιωμένης σταφίδας…

  • Maigret
    REPLY

    «Ο Λόγος δίνει τη θέση του σ’ έναν ιδιόμορφο ανιμισμό: Η ψυχή του Μεγάλου Προγόνου μάς βλέπει από Εκεί, και εμείς τον επικαλούμαστε για να λάβουμε ευλογία και στέμμα. Κατ’ άλλη εκδοχή, ζούμε μέσα στο όνειρο του Μεγάλου Προγόνου – ιδού και η αμπορίτζιναλ εκδοχή της Χαριλάου Τρικούπη.»

    Οι μη λογικοί λόγοι έφεραν την ηγεμονία, οι μη λογικοί λόγοι θα την καταλύσουν.
    Την ύστατη ώρα κάποιοι θεσπίζουν άτσαλα τριαδικές σχέσης Πατρός – Υιου και Πνεύματος (οι παλαιοί απόστολοι γίνονται προφήτες αναγνωρίζοντας τον ‘υιο’). Ωστόσο, το πνεύμα είναι πια αύρα ενός άδειου ονόματος, και η ‘Καινή Διαθήκη’ θα γραφτεί μάλλον στην Κοινή Αγγλική. Η ελλήνων πολιτεία αόρατη και φανταστική σαν εκείνες του Ιταλό Καλβίνο.

    (Το κείμενο σου nikoxy όπως πάντα διαυγές….)

  • Ναπολέων Παπαδόπουλος
    REPLY

    Η απόλυτη πάντως κυριαρχία του ΟΝΟΜΑΤΟΣ στη σκέψη των νεοελλήνων (και η ιστορία με το ΟΝΟΜΑ της ΠΓΔΜ δεν είναι άσχετη…) αποδεικνύεται περίτρανα και από τό εξής:
    10 (δέκα) ήταν τα σχόλια σε αυτό σου το άρθρο.
    1 (ένα) και μοναδικό στο προηγούμενο, άρθρο εφάμιλλης όμως ποιότητας…
    Τί χρείαν έχομεν μαρτύρων;
    Γιαυτό ίσως έχουμε σχεδον συνέχεια πρωθυπουργούς Καραμανλή/Παπανδρέου…

    Ή ακόμα, για να σάς πετάξω την μπάλα εκτός γηπέδου…, γιαυτό τα ξεσηκώματα εναντίον των ΧΥΤΑ: Για το ΟΝΟΜΑ.
    Αν είχαν απαλλοτριωθεί από χρόνια κάποιες περιοχές, τίς περιφράζαν, φτιάχναν ειδικούς δρόμους προσπέλασης και τούς αλλάζαν όνομα, σε π.χ. ΧΥΤΑ Ήφαιστος, ΧΥΤΑ Πολύμνια, αντί ΧΥΤΑ περιοχής Κερατέας, ΧΥΤΑ περιοχής Γραμματικού κλπ, το πρόβλημα θα ήταν ελάχιστο ώς ανύπαρκτο σήμερα.
    Σκεφτείτε το.

  • Βασιλική Σιάπκα
    REPLY

    Ωραία.
    Πάντως δεν θυμάμαι να ασχολούμαστε με τόσο οίστρο για τα της Νέας Δημοκρατίας το 93. Έχει μιαν ιδιάζουσα γοητεία το ΠΑΣΟΚ, νεςπά;
    Ίσως γιατί από εκεί περιμένουμε αυτά που μας αξίζουν να έρθουν. Ίσως γιατί τρία μισυ χρόνια ρητορικής ικανότητας όνλυ μας μπάφιασαν. ελπίσαμε προς ώρας, τιμωρήσαμε προς ώρας, αηδιάσαμε προς ώρας με το δαχτυλίδι και περιμέναμε… Λοιπόν. Το βράδυ των εκλογών ο Βενιζέλος έχασε όσους θέλουν να είναι με τους χαμένους ως ηθικό χρέος (αλά Λαλιώτη). Τώρα που πήγε στους χαμένους ίσως του αξίζει -και μας- αξίζει μια καλύτερη τύχη. Δεν έχω καταλήξει μόνον σε τούτο. Στην πολιτική πρέπει να έχεις δεύτερη ευκαιρεία; (ένας Βενιζέλος και ένας Παπανδρέου πάντως την είχανε…). Διότι για τα καλύτερα που μας αξίζουν ο Γιωργάκης ηθικά με πείθει περισσότερο. Δεν λυσσάει ως ύπαρξη ο άνθρωπος για την εξουσία και αυτό το αντιλαμβάνεται η συνομοταξία του. Αλλά ο Βενιζέλος θα αναγκασθεί να στηριχθεί σε νέους ανθρώπους..! χμ, την Κική ή τον Κοκό; (φυσικά και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε στο ελάχιστο τις παρεμβάσεις του Ράμφου επί του θέματος, δύο σε ένα μήνα…)

Leave a Reply to Βασιλική Σιάπκα Cancel Reply

Your email address will not be published.