Φασισμός στα χρόνια της Νέας Υφεσης Κάτω απ’ το φως μιας Κυριακής

Μετά το Ναυαρίνο

Διάχυτη αίσθηση: κάναμε ό,τι μπορούσαμε, και πέρα από το όριο αντοχής. Ματώσαμε, και διαρκώς αιμορραγούμε από ανεργία, ύφεση και ξενιτεμό. Κάναμε ό,τι μας είπανε, σοκαρισμένοι, σπαρταρώντας. Τώρα; Τώρα αφήνουμε τη μοίρα μας στην καλοσύνη των ξένων, σαν την Μπλανς Ντυμπουά, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε ένα νέο Ναυαρίνο, όπως όταν ξεκινήσαμε. Η ναύαρχος Λαγκάρντ δίνει τη μάχη για λογαριασμό μας, και για λογαριασμό των εξωευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, για να βουλιάξει το χρέος-Ιμπραήμ που τις και μας κατατρώει. Εμείς, ανήμποροι και πένητες, παρακολουθούμε τη ναυμαχία απ’ τις ακτές της καμένης Πελοποννήσου.

Ανάμεσα στ’ αποκαΐδια μας φουντώνει ο διαρκής εμφύλιος, όπως πάντα. Ποιος φταίει περισσότερο, ποιος άνοιξε τις θύρες να μπει το κακό, μα κυρίως ποιος θα κουμαντάρει το πτωχευμένο κρατίδιο, ποιος θα ‘χει το γκουβέρνο της ελληνικής νομαρχίας, θα κανονίζει τα λιγοστά δοσίματα και τους ελάχιστους διορισμούς. Μαχαιρώματα, καπάκια, απειλές.

Η εις Αδου κάθοδος είναι στη μέση ακόμη. Ο παλαιός πολιτικός ιστός έχει φθαρεί, δείχνει όλο και μεγαλύτερα χάσματα, αλλά θα συνεχίσει να ξηλώνεται, φέρνοντας κι άλλο πόνο στην κοινωνία ― αλλά αυτή η καταστροφή είναι και η μόνη που φέρει το σπέρμα της αναγέννησης, της αναδημιουργίας, της ανάδυσης στον πάνω κόσμο, όπως κι αν είναι αυτός όταν θ’ αναδυθούμε.

Ποιοι, με ποιους; Μπορεί τώρα να μη διακρίνουμε τα πρόσωπα, τις μορφές, τους ηγέτες. Ομως μέσα στους Ελληνες παντού, στις πόλεις, στα νησιά, στο λαβωμένο πλήθος των μικρομεσαίων, στα μορφωμένα νιάτα της διασποράς, στους ποιητές και τους σεμνούς επιστήμονες, παντού μες στη διάχυτη βουβαμάρα και το κράτημα, υπάρχουν υπνώττουσες δυνάμεις, λανθάνουσες, μουδιασμένες τώρα, άνθρωποι άξιοι και έντιμοι, που κρατιούνται μακριά από τη βοή και τη σκόνη. Μπορούμε. Αλλάζοντάς τα όλα, απ’ τη μορφή της δημοκρατικής διακυβέρνησης έως τους εαυτούς μας. Εμάς κυρίως.

no comments
  • 4essera
    REPLY

    Αυτός ο τόπος είναι τόσο μεγάλος και τόσο μικρός συγχρόνως ώστε η διακυβέρνησή του να αποτελεί άλυτο πρόβλημα χαμένο στους αιώνες. Στα πλαίσια αυτά, η ουσία του προβλήματος είναι ότι ο ηγέτης που θα επιχειρήσει να κυβερνήσει πρέπει να είναι… αρχοντοχωριάτης, με την κυριολεξία του όρου και την γνησιότητα των συστατικών της λέξης, διότι εύκολα έρχονται στο μυαλό εικόνες αρχοντοχωριατισμού του στυλ “μις Gianna”, όπου η γνήσια χωριατιά επιχειρούνταν να καλυφθεί με την γλίτσα του μιμητισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο μεγαλύτεροι σύγχρονοι ηγέτες (Κων/νος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου) μένουν στην Ιστορία με τις φράσεις: “ανήκομεν εις την Δύσιν” και “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”. Δεν είχαν αμφότεροι και τα δύο απαιτούμενα: οικουμενισμό και τοπικισμό. Ψάχνονταν να δώσουν στίγμα σ’ αυτόν τον τόπο που όμως ήδη έχει στιγματίσει και είναι ήδη στιγματισμένος. Δεν ανήκουμε· είμαστε. Είμαστε για μας, είμαστε για όλους. Η ‘απειλή’ της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύει ότι έχουμε παύσει να είμαστε για μας. Ξαφνικά, πάψαμε να είμαστε θάλασσα, γίναμε νησί. Ο ελληνισμός έγινε εχθρός μας. Όλων εχθρός ακόμη και των δικών μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.