Ούτε λεφτά ούτε ιδέες Υψωμένα χέρια

Πιθανή χαραμάδα στο αδιέξοδο

Η κοινωνία συνολικά δείχνει να συμμαζεύεται και να πασχίζει να προσαρμοστεί στην τρέχουσα ασταθή ισορροπία· οι μαζικές διαδηλώσεις έχουν πάψει σχεδόν από τον περασμένο Φεβρουάριο. Εν τω μεταξύ όμως η ύφεση και η ανεργία δεν έχουν πάψει, καλπάζουν· τα εισοδήματα έχουν μειωθεί κατά 30% μεσοσταθμικά και οι αποταμιεύσεις εξαντλούνται. Οι αυξημένοι φόροι και οι ανειλημμένες υποχρεώσεις δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από μέγα μέρους του πληθυσμού. Το ψυχικό κλίμα είναι βαρύ. Τώρα, χρειάζεται κατεπειγόντως ένα σημάδι, ένα ξέφωτο, μια βάσιμη ελπίδα, ότι τουλάχιστον δεν θα έλθουν άλλα βάρη.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κομβικό σημείο: αφενός, πρέπει να εκτελέσει έναν σκληρό προϋπολογισμό, στον οποίο προβλέπονται έσοδα από πρόσθετους φόρους επί της ακίνητης περιουσίας. Αφετέρου, αδυνατεί να συλλάβει όλη τη γνωστή φορολογητέα ύλη, εγκαίρως, συμμετρικά και ομαλά· η φοροδιαφυγή παλαιού τύπου εξακολουθεί αμείωτη, ενώ ταυτόχρονα η ένδεια οδηγεί σε επινόηση νέων μηχανισμών φοροδιαφυγής. Ταυτοχρόνως, αναγκάζεται να κινητοποιεί μηχανισμούς έκτακτης ανάγκης για να διατηρήσει ομαλή την κοινωνική ζωή· λ.χ. στις απεργίες στο μετρό και στην ακτοπλοΐα.

Η φορολογική εκκρεμότητα και οι επιστρατεύσεις δείχνουν μια αντιφατική στάση, μια εγγενή αντινομία, και υπονομεύουν την αξιοπιστία αλλά και την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης. Η υπερφορολόγηση των ακινήτων θα πλήξει ευρύτατα στρώματα, και κυρίως πολίτες που ήταν συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις, δηλαδή και πάλι τους μισθωτούς και όσους κινούνται με πλήρη διαφάνεια εντός της φανερής οικονομίας. Γι΄αυτήν την ευρύτατη μεσαία τάξη, η ακίνητη περιουσία είναι στοιχείο ταυτότητας, τους προσδιορίζει κοινωνικά και προσφέρει ασφάλεια· το σπίτι δεν είναι επένδυση αλλά αποκούμπι και καταφύγιο. Στην παρούσα φάση μάλιστα, το ακίνητο αφενός υποτιμάται (όσο διαρκεί η φυσιολογική διόρθωση των τιμών της φούσκας), αφετέρου, δεν προσφέρει έσοδο.

Η επιπλέον φορολόγηση θα οδηγήσει σε μαζική αλλαγή ιδιοκτησίας· σε μετασχηματισμό των μικροϊδιοκτητών σε ακτήμονες. Ο μετασχηματισμός αυτός υπό άλλες συνθήκες ενδέχεται να ήταν εξυγιαντικός, εφόσον υπήρχαν ρυθμοί ανάπτυξης και θέσεις εργασίας, και κυρίως χρόνος προσαρμογής. Στις παρούσες συνθήκες μπορεί να αποβεί καταστροφικός για την κοινωνία, χωρίς κανένα ουσιώδες όφελος για τα δημόσια οικονομικά. Θυμίζουμε ότι βάσει της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, ο αγροτικός πληθυσμός της Ελλάδας υποτριπλασιάστηκε, αλλά αυτό συνέβη σε διάρκεια τριών δεκαετιών και με εισροή τεράστιων αντισταθμιστικών πόρων. (Και δεν έγινε σωστά.)

Παρομοίως, η χρήση μηχανισμών εκτάκτου ανάγκης έδειξε τα όριά της όταν επιστρατεύτηκαν απλήρωτοι ναυτεργάτες. Ναι μεν να μην αποκοπεί το Αρχιπέλαγος από τον ηπειρωτικό κορμό, αλλά για πόσο θα εκκρεμεί το πρόβλημα βιωσιμότητας της ακτοπλοΐας;

Ενώπιον του σκοτεινού αδιεξόδου, μια πιθανή χαραμάδα: να ρίξουν χρήμα οι τράπεζες στην αγορά με λογικά επιτόκια. Μπορούν. Οχι μόνο λαμβάνουν πάλι ρευστότητα από την ΕΚΤ (και όχι από τον ακριβό μηχανισμό ELA) αλλά επιπλέον μπορούν να αντλήσουν χρήμα από τη διατραπεζική με τις εγγυήσεις του EFSF, στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης. H Εθνική Τράπεζα ανήγγειλε ήδη την πρόθεσή της να ανασχέσει τη βίαιη απομόχλευση των τελευταίων ετών. Ας σπεύσουν πάραυτα, σε ρυθμούς έκτακτης ανάγκης: οι υγιείς επιχειρήσεις έχουν στραγγίξει, το επιτόκιο δανεισμού είναι τραγικό, περίπου 10%. Η κοινωνία ζητεί μεταρρύθμιση, όχι αποσάθρωση.

no comments
  • xristosladas
    REPLY

    Είναι γνωστή η λατρεία του Έλληνα επί της ακίνητης περιουσίας. Πολύ πιο ψηλά από τους μέσους ευρωπαϊκούς όρους, κατά ποσοστό σχεδόν 70% επί του πληθυσμού, οι Έλληνες έχουν ακίνητα στο όνομα τους . Στην Ευρώπη οι αντίστοιχοι μέσοι όροι κυμαίνονται πολύ πιο χαμηλά. Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης είναι περίπου στο 30%. Πολλοί μισθώνουν ακίνητα και αλλάζουν σπίτια κάθε 4-5 χρόνια. Οι Έλληνες όμως θέλουν να έχουν στο όνομα τους ακίνητα και θα θυσιάσουν ότι μπορούν για να εξυπηρετήσουν τον μύθο της «ασφάλειας» που εμπεριέχεται στη φράση »ότι και να γίνει έχω το σπιτάκι μου». Η φορολογία δεν είναι τυχαίο που στοχοποιεί λοιπόν την ακίνητη περιουσία. Τόσο η εγχώρια κυβέρνηση όσο και οι δανειστές μας γνωρίζουν ότι έτσι, θα μπορέσουν να κερδίσουν παραπάνω έσοδα, ακόμα και σε καθεστώς εξάντλησης της οικονομίας από τη συντριπτική πλειονότητα των φτωχοποιούμενων ελλήνων. Η συνταγή δοκιμασμένη και απο το λεγόμενο »χαρατσι», φόρο δηλαδή επί των ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών, τις οικίες μας δηλαδή ως επί το πλείστον.

  • aftercrisis
    REPLY

    Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Eνωσης, το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα πριν την έναρξη της κρίσης (το 2006) ήταν 84,6%.
    Μοναδική χώρα στην ΕΕ που ξεπερνούσε την Ελλάδα σε ποσοστό ιδιοκατοίκησης ήταν η Ισπανία με 84,8%, ενώ μετά την Ελλάδα ακολουθούσε η Ιρλανδία με 81,9%.
    Αντίστροφα, η Γερμανία ήταν η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό ιδοκατοίκησης, μόλις 43,8%.
    Ο μέσος όρος της Ε.Ε. των 15 χωρών–μελών (πριν από τη διεύρυνση) το 2006 ηταν στο 64%
    Αποκαλυπτικά ήταν τα στοιχεία για τις τιμές αγοράς κατοικιών. Η αύξηση τiμών στην Ελλάδα την εποχή της φούσκας ήταν απο τις μεγαλύτερες. Λαμβάνοντας ως βάση το 2000, οι τιμές των κατοικιών μέχρι το 2006 είχαν αυξηθεί κατά 36,9 μονάδες, χαμηλότερα μόνο από τη Μ. Βρετανία (46,8 μονάδες) και την Ισπανία (62,5 μονάδες).

    Νεότερα στοιχεία (2010) έδειξαν την Ελλάδα με ποσοστό ιδιοκατοίκησης περίπου 80 %, και πάλι δεύτερη μέσα στους 15, μετά την Ισπανία (85 %).
    Οι τρείς χώρες με «σκασμένη φούσκα» στην αγορά ακινήτων (Ισπανία, Ιρλαδία, Ελλάδα), είναι λοιπόν οι πρωταθλητές στην ιδιοκατοίκηση.
    Πρέπει όμως να σημειωθεί, ότι πολλές απο τις νέες χώρες της ΕΕ (Ρουμανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Λετονία, Σλοβακία, Λιθουανία), έχουν ακόμη ψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης, από 85 έως 97 %, πρόκειται όμως για ιδιακατοίκηση κυρίως σε μονοκατοικίες και για χώρες με μεγαλύτερα ποσοστά αγροτικού πληθυσμού απο την Ελλάδα.
    http://www.3comma14.gr/pi/?survey=11912

Leave a Reply

Your email address will not be published.