Το άγγιγμα Η βία δεν είναι μόνο αισθητική

Το ντόμινο της Αριστεράς

Οπως και να προχωρήσει το ντόμινο που απελευθέρωσε η παραίτηση Αλαβάνου, οι επικείμενες εξελίξεις σε αυτόν τον χώρο της Αριστεράς προβάλλουν σαν το πιο ενδιαφέρον εργαστήριο πολιτικής σήμερα.

Το πολιτικό πρόσωπο της χρονιάς είναι ο Αλέκος Αλαβάνος. Για όσα πέτυχε, για το ηγετικό προφίλ που διαμόρφωσε, για όσα του καταλογίστηκαν, για όσα ρισκάρησε, και ακόμη για τους κραδασμούς που προκαλεί η αιφνίδια αποχώρησή του από την ηγεσία του Συνασπισμού.

Ο πράος Κυκλαδίτης με τα κοτλέ και το γκρίζο γένι, ύστερα από μακρά θητεία στο ΚΚΕ του ’70 – ’80, αλλά και με πολλά χρόνια θητείας στο Ευρωκοινοβούλιο, ετέθη επικεφαλής ενός εύθραυστου, εσωστρεφούς, αντιφατικού κόμματος, που έφτανε μετά βίας το 3%, όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, και μέσα στην τριετία του κατόρθωσε, αφενός, να καταγράψει 10% στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας ποντάροντας σε έναν άγνωστο νεαρό για υποψήφιο δήμαρχο και, αφετέρου, να πιάσει το ονειρεμένο 5% πανελλαδικά στις εθνικές εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου.

Οι εκλογικές επιτυχίες δεν ήρθαν επειδή ο Συνασπισμός της Αριστεράς αίφνης απέκτησε νέα στρατηγική ή ιδεολογία. Σε μεγάλο βαθμό, τα κέρδη προήλθαν από τακτικούς ελιγμούς, έγκαιρη ανάγνωση της συγκυρίας, ακόμη και καιροσκοπική εκμετάλλευση των ευκαιριών: Ο Συνασπισμός υπό τον Α. Αλαβάνο εκμεταλλεύθηκε την πολιτική και ιδεολογική παράλυση του ΠΑΣΟΚ και άντλησε ψήφους από την αριστερά του. Και ακόμη καρπώθηκε τα περισσότερα πολιτικά οφέλη από τη δυναμική αυτόνομων κινημάτων, όπως η δομική αναταραχή στους κόλπους των φοιτητών και της νεολαίας, αγγίζοντας κάποτε και τη δημοκοπία.

Ωστόσο, ο Συνασπισμός, παρά τα πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη και παρά τις πράγματι επεξεργασμένες θέσεις του σε καινοφανή καυτά θέματα της πολιτικής ατζέντας, όπως το περιβάλλον και οι δημόσιοι χώροι, παραμένει ένας κομματικός σχηματισμός δυσκίνητος: ισορροπεί πάνω στη δύσκολη συνύπαρξη αντιτιθέμενων ομάδων και συντηρεί μια αδρανή γραφειοκρατία στελεχών, τα οποία, όταν δεν ερωτοτροπούν με την εξουσία ή όταν δεν αποσκιρτούν στο ΠΑΣΟΚ, αναλώνονται στον φατριασμό και τη διεκδίκηση οφιτσίων και μικροπεδίων ισχύος. Και πάντως δεν αναλώνονται στην παραγωγή ιδεών, στην προώθηση νέων προσώπων, στον κοπιώδη μετασχηματισμό της Αριστεράς την εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Η κρίση της Αριστεράς δεν είναι ασφαλώς εγχώριο φαινόμενο. Σε όλη την Ευρώπη οι πολιτικοί σχηματισμοί ψάχνονται, συχνά οδυνηρά, διαλύονται, μετασχηματίζονται. Μεταμοντέρνοι, κοινοτιστές και φιλελεύθεροι στοχαστές, κινήσεις πολιτών, πράσινο κίνημα, οι διεκδικήσεις των δημόσιων χώρων, οι ρευστές κοινότητες του Διαδικτύου, η κριτική της αντιπροσωπευτικότητας, οι νεόπτωχοι της μεσαίας τάξης, όλα μαζί σχηματίζουν χείμαρρους ιδεών και τάσεων, χωρίς να εκβάλλουν κάπου συγκεκριμένα. Ο παραδοσιακός μαρξισμός και οι σοσιαλδημοκρατικές εμπειρίες του Μεταπολέμου, ό,τι σφράγισε τον 20ό αιώνα, ασφαλώς έχουν την αξία τους, αλλά βρισκόμαστε πλέον σε άλλο περιβάλλον, με νέα κοινωνικά υποκείμενα, που καλούνται να δώσουν λύσεις σε προβλήματα παλιά και νέα.

Η ελληνική Αριστερά, η εκτός ζηλωτικού ΚΚΕ, ολιγάριθμη πάντα αλλά με πολύ ισχυρή επιρροή στα μορφωμένα μεσοστρώματα, τη διανόηση και τους επιστήμονες, κατόρθωσε να μπολιάσει τη μεταπολιτευτική Ελλάδα με φρέσκιες ιδέες, να αναθεωρήσει τυραννικά σταλινικά στερεότυπα, κυρίως προκάλεσε έναν αυτοστοχασμό της κοινωνίας: πού βρισκόμαστε σε σχέση με την ιστορία μας, αλλά και σε σχέση με το διεθνές περιβάλλον.

Η επιτυχία της ήταν εντυπωσιακά μικρότερη στον δικό της αυτοστοχασμό και στον προσδιορισμό της. Δεν είδε βαθιά και κριτικά μέσα της, κατά τις ιστορικές καμπές, όπως το 1989 λ.χ., και δεν προσδιορίστηκε ως προς την κοινωνία αλλά ως προς ευκαιριακούς συσχετισμούς εξουσίας. Συχνά λειτούργησε ως άτυπη συγκυβέρνηση, ως δεξαμενή στελεχών για το κράτος και τις κυβερνήσεις, και όχι ως δομική αντιπολίτευση, κοινωνική και πνευματική.

Ο Αλέκος Αλαβάνος αποχώρησε για προσωπικούς λόγους. Ανεξαρτήτως αιτίων πάντως, η αποχώρησή του είναι η απαρχή ενός ντόμινο, ενδεχομένως απαρχή βαθέος μετασχηματισμού, λειτουργικού και πολιτικού. Ο υγροποιημένος τώρα Συνασπισμός δεν μπορεί να ηγεμονεύει στον μετωπικό ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου κοινοβουλευτικός επικεφαλής παραμένει ο Α. Αλαβάνος. Οι περίφημες τάσεις του ΣΥΝ, δηλαδή η γραφειοκρατία του, θα σπεύσουν πρωτίστως να εξασφαλίσουν όρους επιβίωσης και αμέσως κατόπιν όρους ηγεμονίας. Αλλά φαίνεται πια ότι απελευθερώνεται μια άλλη, παράλληλη και απρόβλεπτη δυναμική σε αυτόν τον χώρο της Αριστεράς: η δυναμική του ρευστού ΣΥΡΙΖΑ, της ζωηρής νεολαίας, των ακηδεμόνευτων κινήσεων πολιτών, των ανένταχτων αριστερών περιπλανητών. Ολοι αυτοί δεν χειραγωγούνται από τη γραφειοκρατία του ΣΥΝ και τις τακτικιστικές συγκλίσεις τους. Ο ΣΥΝ δεν έχει το μονοπώλιο της Αριστεράς· ίσως τον ανταγωνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μια ασαφής και ρευστή πλατφόρμα, που δεν κατεβάζει γραμμή αλλά συλλέγει φωνές, και για τούτο ίσως είναι πιο ελκυστικός.

Το κρίσιμο μέγεθος, βέβαια, ελλείπον τούτη τη στιγμή, και στο σοκαρισμένο κόμμα και στην αόριστη πλατφόρμα, είναι οι ιδέες. Πειστικές, ελκυστικές ιδέες, που να μορφοποιούν σε σχέδιο τους διάχυτους πόθους και τις αντιδράσεις, που να συνδέουν τις δυναμικές. Που να δίνουν κάποιες εναλλακτικές, πρακτικές και πνευματικές, στην κοινωνία.

Οπως και να προχωρήσει το ντόμινο που απελευθέρωσε η παραίτηση Αλαβάνου, οι επικείμενες εξελίξεις σε αυτόν τον χώρο της Αριστεράς προβάλλουν σαν το πιο ενδιαφέρον εργαστήριο πολιτικής σήμερα.

no comments
  • S G
    REPLY

    αν ως πολιτικη εννοουμε το φαινεσθαι, το μπλα μπλα, την επιφανειακη σκεψη και τα ωραια συνθηματαο ο Συνασπισμος παντα καλος ηταν. Αν βαλουμε τον λαϊκισμο και το χαϊδεμα αυτιων, την νομιμοποιηση ταπεινων ενστικτων και τον πανηγυρισμο της ανευθυνοτητας τοτε ναι, επι Αλαβανου κερδισε νεες κορυφες.

    Αν πολιτικη σκεψη εννοουμε ομως την περισκεψη, αναλυση και προταση νεων λυσεων, αλλοτε ρηξικελευθων αλλοτε προϊοντων της κοινης λογικης, τοτε πρεπει να πω οτι απο τον Αλαβανο δεν ακουσα ουτε μια. Και απο τους συνεχιστες του περιμενω ακριβως τα ιδια, ισως με λιγο πιο ομορφο περιτυλιγμα.

    Ισως τοτε πιασει και 15% ο Συνασπισμος, σε αυτην την χωρα πανηγυρ…

  • nikoxy
    REPLY

    @ S G:
    Διακρίνω μια αλλεργική υπεραντίδραση, σαν αναφυλαξία, στο άκουσμα και μόνο της Αριστεράς;

    Διακρίνω επίσης ηθικολογία στην κρίση σας (“ταπεινών ενστίκτων”!) και λήψη ζητουμένου: Η Αριστερά δεν κάνει πολιτική, διότι πολιτική είναι αυτό που ορίζω εγώ ως αυτό που ΔΕΝ κάνει ο ΣΥΝ, άρα αυτό το “πράγμα” είναι εκτός πολιτικής και για τα πανηγύρια, δε-πα-να πιανει και 15%…

    Ξαναδιαβάστε τι έγραψα. Μπορεί και να καλυφθείτε ως προς την αυστηρότητα της κρίσης. Αλλά εγώ σκέφτομαι ότι πολιτική είναι και (ή και κυρίως…) η καταγραφή των ταπεινών ενστίκτων, οι μη γραμμικές υλικότητες.
    Αυτό είναι το εργαστήρι της πολιτικής, όχι μόνο τα θινκ τανκ και τα λόμπι, άχωρα και άχρονα.

  • bond
    REPLY

    Αγαπητέ μου φίλε Νίκο,
    Με τον Αλαβάνο συμβαίνει το εξής παράδοξο: είναι από τους ελάχιστους αριστερούς ηγέτες που είναι σαφώς πιο πρωτοπόροι από την βάση τους! Αυθεντικός αριστερός, κι όχι υβρίδιο του μεσαίου χώρου, με ευρύ όραμα, εξαιρετικά καλλιεργημένος και αποφασισμένος. Ευαίσθητος κι ασυμβίβαστος ταυτοχρόνως. Λίγοι γνωρίζουν την ευρύτερη προσωπικότητα του Αλαβάνου. Στο Ευρωκοινοβούλιο υπήρξε πρόεδρος της αριστερής πολυεθνικής κοινοβουλευτικής ομάδας Coalition of the Left in the European Parliament και εισηγητής πολλών θεμάτων Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας όπως: την Προστασία της Στιβάδας του Όζοντος, τη Φωτοχημική Ρύπανση των Πόλεων, την Κοινοτική Βοήθεια στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τα Χρηματοδοτικά Προγράμματα της Κύπρου και της Παλαιστίνης, τους συμβασιούχους, την Ηλεκτρονική Εκπαίδευση και τα Πνευματικά Δικαιώματα των Καλλιτεχνικών Δημιουργών. Έχει γράψει βιβλία για την Ευρωπαϊκή Αριστερά, την οικολογία και την τέχνη, ενώ διοργάνωσε διεθνείς εκθέσεις καλλιτεχνών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες. Υπήρξε δηλαδή και curator!
    Ως ηγέτης ήρθε σε μια εποχή που μεσουρανούσε το αριστερό ρεύμα και η κόντρα με τους ανανεωτικούς του Παπαγιαννάκη καθώς και η πλήξη από τον ξύλινο λόγο του Κωνσταντόπουλου.. Η πρώτη του πολιτική ενέργεια πριν καν ψηφιστεί ήταν η πρότασή του για αυτοδιάλυση των τάσεων που τελικά δεν πέρασε. Άκουσε μάλιστα τότε τα εξ αμάξης μέχρι κι από τον Μαργαρίτη! Το αριστερό ρεύμα –ας σημειώσουμε- είχε αναπτυχθεί ως μια αυτονόητη άμυνα έναντι του γνωστού τότε φαινομένου (τώρα τελείωσε) της αποσκίρτησης κάποιων γνωστών στελεχών προς το ΠΑΣΟΚ αλλά και ως μια ιδεολογική ανάγκη. Ποτέ ωστόσο δεν υπήρξε σκληροπυρηνικό και στήριξε οπωσδήποτε τον Αλαβάνο και τις επιλογές του. Επιλογές που τον δικαίωσαν απόλυτα με τον χαρακτήρα που έδωσε στον συν και στην λύση των προβλημάτων συνεργασίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά δεν ήρθαν τυχαία, ήταν προϊόν δουλειάς.
    Η κορυφαία στιγμή του Αλαβάνου δεν ήταν ούτε το ντιμπέιτ ούτε το ποσοστό που το θεωρεί λίγο. Ήταν η συγκλονιστικότερη πολιτική ομιλία που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια που έγινε στο τελευταίο συνέδριο. Εκεί προσδιόρισε με σαφήνεια το νέο ευρύ αριστερό όραμά του, με διεξοδικότητα, βιωματικό τρόπο, αίσθημα χρέους, ιστορικότητα, αναφορές σε κείμενα ιστορικών και θεωρητικών ακόμη και με φιλολογικές αναφορές! Η νεολαία είχε για πρώτη φορά τον πρώτο λόγο σ’ αυτό το συνέδριο και φύγαμε όλοι ανακουφισμένοι για την συνέχεια του συν. Μόνο που αυτά δεν είναι γνωστά στον ευρύτερο κόσμο. Τι θα ακολουθήσει; Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Αλαβάνος στο πίσω μέρος του μυαλού του θέλει μια πλήρη μεταλλαγή του συν ίσως και διάλυσή του με αντίστοιχη ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύοντας στην μεγάλη αριστερά κάτι που του βγαίνει αν σκεφτεί κανείς τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι ανησυχούν με την έμφαση που δίνει στην νεολαία. Το σίγουρο είναι πως πιο ανοιχτό πεδίο δεν υπήρξε ποτέ. Και μεγαλύτερη διάθεση για συμμετοχή. Όντας γραμματέας του συν στην περιοχή μου που στις εκλογές φτάσαμε το 12% μέχρι και στον δρόμο μου ζήτησε ένας 20χρονος να γίνει μέλος! Αν Αυτή η μόδα αποκτήσει ουσία έχει καλώς. Πάντως αν η νέα κινηματική διάθεση του συν δεν συνοδευτεί από κατασταλαγμένη θεωρία και στρατηγική όπως και με μια νέα επικοινωνιακή διάσταση στα ΜΜΕ που τώρα ωριμάζει, δεν θα αρκέσει από μόνη της. Το σίγουρο είναι πως το συνέδριο του Ιανουαρίου θα έχει πολύ μα πολύ ενδιαφέρον για το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό..
    Β.

  • S G
    REPLY

    χαιρομαι που δεν πηρατε (πηρες? ο ενικος παντως δεν με ενοχλει) τα σχολια προσωπικα, γιατι δεν τα εννοουσα προσωπικα.

    “Διακρίνω μια αλλεργική υπεραντίδραση, σαν αναφυλαξία, στο άκουσμα και μόνο της Αριστεράς;”

    οχι. Υπαρχουν πολυ αξιολογες αριστερες φωνες (ο Νικολας του θεωρειν ειναι ενα καλο παραδειγμα) που εχουν πολλα να προσφερουν, με περισκεψη και λογικη. Υπαρχουν ακομα και αξιολογοι αριστεροι πολιτικοι, οπως ο Γιοσκα Φισερ που θαυμαζω. Ακομα και στην ελληνικη πολιτικη σκηνη υπηρξαν αξιοπρεπη ατομα οπως ο κ. Κυρκος ή ο κ. Κωνσταντοπουλος (με ελλειψεις αλλα τουλαχιστον σοβαρος).
    Ο Αλαβανος κατεστρεψε περισσοτερο απο την γνωμη των σοβαρων ανθρωπων για την αριστερα. Προσπαθησε να εκμεταλλευτει τα ταπεινα μας ενστικτα, τον φθονο, την τεμπελια, την βια, για ψηφοθηρια. Σαν τον μεγαλο διδαξαντα Αντρεα (με “ντ”) βραχυπροθεσμα εφερε ψηφους. Μεσοπροθεσμα εκανε μεγαλη ζημια, ακομα και στο κομμα του.

    Ειναι ηθικολογια να θεωρω οτι προτροπες σε μαθητες να αντιγραψουν και λιγο, να κανουν και καμμια απατη, αποτεινονται σε ταπεινα ενστικτα? Ειναι “αριστερο” να τα θεωρουμε ευγενικους στοχους? Αυτη ειναι η αριστερα, το κομμα της ζηλειας και της ησσονος προσπαθειας? Ε οχι βεβαια.

    Θελω να πιστευω οτι το να δουλευει καποιος για να βελτιωσει τον εαυτο του και το περιβαλλον του ειναι ενας στοχος για ολους, ανεξαρτητως ιδεολογιας. Και ενας πολιτικος πρεπει να ωθει τους πολιτες να πραττουν κατι τετοιο, οχι να ξεφτιλιζουν τον εαυτο τους και να διαλυουν το συμπαν με αιτηματα τετραγωνες τυροπιττες στα κυλικεια.

    Αν η αριστερα ειναι προοδευτικη τοτε δεν πρεπει να φοβαται την αλλαγη και την προοδο, πρεπει να την επιζητει. Τι ακριβως βοηθησε να αλλαξει ο Αλαβανος? Ειναι πρωτοτυπο σε αυτην την χωρα μερικες συντεχνιες να χαλανε τον κοσμο για τα στενα συμφεροντα τους? Ειναι πρωτοτυπο να κοιταμε την βολεψη και αδρανεια?

    “πολιτική είναι και […] οι μη γραμμικές υλικότητες”

    δεν ξερω τι ακριβως σημαινει αυτο, αλλα σιγουρα μου φαινεται ενδιαφερον :-)

    ΥΓ1 βγηκε λιγο σεντονι, αλλα ναι μου προκαλει αλλεργια η φτηνεια και η ψηφοθηρια.
    ΥΓ2 bond το οτι στο Ευρωκοινοβουλιο ο Αλαβανος ψηφιζε οσα μετα κριτικαρε στην Ελλαδα το γνωριζεις?

  • Sotiris Koukios
    REPLY

    κατ αρχήν χαιρετώ όλους σας γιατί ασχολείστε με την αριστερά και πως διαμορφώνεται. Διαφωνώ με μια ισοπεδωτική θεώρηση του ΠΑΣΟΚ, αν και αδια μφισβήτητητα είναι ο ιδεολογικά και όχι πολιτικά χαμένος των εκλογών. Για τον Αλαβάνο θα συμφωνήσω με την προσωπικότητά του και την αδιαμφισβήτητη επίσης δράση του και τις παρεμβάσεις του γι ακαίρια πολιτικά θέματα. Ναι κινήθηκε με μια οπορτουνιστική λογική συγκέντρωσης εκλογικής δύναμης αλλά στον κόσμο των ΜΜΕ υπάρχει και το στοιχεία επιβίωσης ενός πολιτικού χώρου. Εκμεταλλεύτηκε και διεύρυνε τον ζωτικό χώρο της αριστεράς. Υπάρχει βέβαια όσο κι αν ακούγεται τραβηγμένο η δημιουργία ενός αριστερού ρεύματος life style…Αλλά εκτός όλων αυτών κι ο Αλαβάνος ξέρει ότι αυτή τη φορά η αριστερά έχει μια ευκαιρία να κυβερνήσει και μάλιστα με ευρύτατη πλειοψηφία. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ μπορούν να έλθουν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά, μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες ισχυρού κοινωνικού ρεύματος, μπορούν να εκφράσουν μια νέα αριστερά. Είμαστε πια πολλοί που το σκεφτόμαστε και από τους 2 χώρους. Και ελπίζω να δώσουμε μια μάχη εναντίον μιας οπορτουνιστικής συμμαχίας, αλλά μιας ουσιαστικής διαμόρφωσης πολιτικών θέσεων.

  • nikoxy
    REPLY

    @ S G:

    Αντιπαρέρχομαι τα περί Κύρκου και Γιόσκα Φίσερ, όχι μόνο διότι διαφωνώ, αλλά διότι μάς ανοίγει σε άλλη συζήτηση.

    Αγαπητέ ΣΓ,
    Επιμένετε ότι ο Αλαβανος υπέθαλψε τα ταπεινά ένστικτα. Υποστηρίζετε ότι προέτρεψε τους μαθητές να αντιγράφουν, να βιαιοπραγούν, να φθονούν; Να ζητούν τετράγωνες τυρόπιτες;
    Δεν καταλαβαίνω… Πότε τα έλεγε αυτά τα σουρεαλιστικα α λα Αντονέν Αρτώ και Σελίν;
    Μένω κατάπληκτος…

    Νομίζω ότι δεν επιτρέπετε στην Αριστερά την αντιπολιτευση και τη συγκρουση. Μήπως προτιμάτε μια συγκυβέρνηση ’89 με Κύρκο Μητσοτάκη και Φλωράκη;
    Δεν ξέρω αν αναγνωρίζετε ότι η σύγκρουση είναι θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής. Οπως και το όραμα, η επιθυμία, για μια δικαιότερη κοινωνία.

    Ναι, και η Αριστερά ψηφοθηρεί και δημαγωγεί. Δεν κάνει όμως μόνο αυτό.
    Και δεν το κάνει μόνο αυτή.
    Ο Κ. Καραμανλής ψηφοθήρησε προσφατα ΧΩΡΙΣ πρόγραμμα, ΧΩΡΙΣ δεσμεύσεις σε θεμελιώδη ζητήματα, λ.χ. ασφαλιστικό, μοιράζοντας χιλιαρικα στους πυροπαθείς, και απειλώντας ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε απανωτές εκλογές αν δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

    Δεν είναι η Αριστερά του Αλαβάνου ο πιο αδύναμος κρίκος του βαριά άρρωστου πολιτικού συστήματος.

  • bond
    REPLY

    Αγαπητέ φίλε Σωτήρη,
    Κανείς δεν βλέπει ισοπεδωτικά το ΠΑΣΟΚ, μάλλον η ίδια η ηγεσία του το κάνει και η βάση το ανέχεται. Για παράδειγμα πως είναι δυνατόν να εξισώνονται τα δικαιώματα των μελών του κόμματος στην ψήφιση του προέδρου του κόμματος ως φυσικού προσώπου που εκφράζει ένα όργανο με τους απλούς περαστικούς; Από πού εκμαιεύεται η πλασματική ισότητα μιας πολιτικοποιημένης ψήφου ενός μέλους που διαθέτει και υποχρεώσεις, εμπειρία και γνώση του χώρου με την πιθανώς εντελώς απολίτικη ψήφο ενός περαστικού, που καθοδηγείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την τηλεόραση και τις συζητήσεις καφενείου; Είναι αυτό ισότητα; Είναι δημοκρατία; Είναι στροφή στην πολιτική ψήφο; Και πως π.χ ο συνταγματολόγος Βενιζέλος που διαφώνησε με αυτήν την διαδικασία έγινε κατόπιν συμμέτοχός της με την υποψηφιότητά του; Δεν άρκεσε το γεγονός της διάλυσης πολλών οργανώσεων βάσης που ούτε καν εκλογικό υλικό δεν διακίνησαν προεκλογικά χρειαζόταν και νέο χτύπημα; Και από πού κι ως που στο όργανο που διοργανώνει το συνέδριό σας απαξιώθηκε εκ νέου το 35% του Βενιζέλου άρα όσοι το ψήφισαν; Πως λοιπόν αφού δεν μπορείτε να προασπίσετε την δημοκρατία και την ισότητα μέσα στο ΠΑΣΟΚ θα τις προασπίσετε έξω; Πως θα διεκδικήσετε τα δικαιώματα των εργαζομένων και σε ποια βάση να γίνει αυτήν την στιγμή συνεργασία με τον συν; Ξεκινήσαμε με κάτι απλό για να δείτε πως αυτό που αποκαλείτε έλλειμμα ιδεολογίας είναι και έλλειμμα πολιτικής.
    Εμείς στον συν καθόλου δεν επιχαίρουμε αυτής της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι όταν βλέπουμε πρόσφατες δημοσκοπήσεις που μας φέρνουν στο 8% αυτό δεν λύνει καθόλου την επιδρομή του ασφαλιστικού, την ακρίβεια, τις ραγδαίες ιδιωτικοποιήσεις, την ανεργία, την ανασφάλεια και την συνεχή επέκταση της διαφθοράς που κάνει και το πολιτισμικό πρόσωπο της Ελλάδας να αιμορραγεί σταθερά. Η κυβέρνηση τρέχει να αξιοποιήσει την κρίση του ΠΑΣΟΚ και την έλλειψη αντιπολίτευσής του ενώ δυστυχώς οι «αριστερές» τάσεις του ΠΑΣΟΚ κάθονται αμήχανες κι εγκλωβισμένες αναμένοντας κι εγώ δεν ξέρω τι. Παράλληλα η μακρόχρονη ρουσφετολογία και η αρπαχτή που δόξασαν τα δυο μεγάλα κόμματα διέφθειραν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που βλέπει την ψήφο του ως συναλλαγματική κι όχι ως πολιτική πράξη. Το κύριο λοιπόν πρόβλημα είναι η έμπρακτη απαξίωση της πολιτικής από το ΠΑΣΟΚ, η θεωρία από μόνη της δεν ορίζει καμιά πολιτική. Ο σχεδόν καθολικός νόμος της διαφθοράς ορίζει στην Ελλαδα του σήμερα όχι μόνον έναν άγριο καπιταλισμό, αλλά έναν χαοτικό καπιταλισμό. Εδώ μέχρι και στην Αργεντινή που πριν 5 χρόνια γινόταν επιδρομές ληστείας σε σούπερμάρκετ από πεινασμένους συμμαζεύτηκε η κατάσταση, στην Ρωσία σε 10 χρόνια άλλαξε δραματικά το κατά κεφαλήν εισόδημα, στην Ελλάδα αναρωτηθήκατε γιατί δεν αλλάζει τίποτα και τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο;
    Όσοι είναι σοβαροί στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να αφήσουν την νοσταλγία και τις αυταπάτες και να δράσουν πολιτικά. Η κυβέρνηση υποτιμά την κοινωνική οργή που αποτελεί από μόνη της ακηδεμόνευτη κι ανεξέλεγκτη πλέον αντιπολίτευση. Εκεί στηρίχτηκε και η δύναμη του συν, όχι στο εκλογικό ποσοστό του. Άλλωστε με στενούς αριθμούς με βάση την τεράστια αποχή στις τελευταίες εκλογές η κυβέρνηση αποτελεί μια μειοψηφία και ως τέτοια σωρεύει ήδη την πλειοψηφική δυσαρέσκεια των προκλητικών επιλογών της. Όποιος ανταποκριθεί πολιτικά σ’ αυτό θα το εισπράξει. Κανείς δεν εμπόδισε ποτέ το ΠΑΣΟΚ να κάνει αντιπολίτευση. Εκείνο οφείλει να πείσει εμάς κι όχι εμείς αυτό.
    Β. Σ

  • S G
    REPLY

    “Υποστηρίζετε ότι προέτρεψε τους μαθητές να αντιγράφουν, να βιαιοπραγούν, να φθονούν;”

    ναι. ειμαι δυστυχως εκτος εδρας και δεν μπορω να ψαξω τωρα για ολες τις ατακες, αλλα ηταν κατι στις γραμμες αυτες (αντιγραφω απο το Συνιστολογιο (synistologio.wordpress.κομ) ):

    “Παρότι το σύστημα είναι λίγο ανταγωνιστικό, χωρίζει τον έναν απ’τον άλλο, δημιουργεί μοναξιά πολλές φορές, μην ξεχάσετε το ομαδικό πνεύμα και…(παύση) όταν μπορείτε και δεν βλέπει η καθηγήτρια και έχετε διαβάσει καλά, αφήστε το διπλανό σας ή τη διπλανή σας να αντιγράψει από την κόλλα σας”

    χρειαζεται να προσθεσω κατι?

    “Νομίζω ότι δεν επιτρέπετε στην Αριστερά την αντιπολιτευση και τη συγκρουση.”

    αντιπολιτευση συνεπαγεται συγκρουση? Ισα ισα ειμαι ο πρωτος που μιλαει για αναγκη λογοδοσιας των κυβερνωντων, για συνεχη ελεγχο των ελληνικων κυβερνησεων. Ο αλαβανος τι ακριβως προτεινε? Ποτε στοχαστηκε, πτοε αναζητησε λυσεις?

    “Δεν ξέρω αν αναγνωρίζετε ότι η σύγκρουση είναι θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής. ”

    ας πουμε οτι προτιμω το γερμανικο στυλ. πυο δεν χρειαζεται να παιζουν σφαλιαρες για τα ματια του κοσμου. Εχω δει Γερμανο πρωην υπουργο να λεει στον νυν (SPD επι Schroeder): “πραγματικα δεν θα ηθελα να ειμαι στη θεση σας τωρα, ειναι τοσο δυσκολα τα πραγματα.”

    αναληθες? δειλια? ελλειψη ελληνικων κοχονες? ή μηπως απλη λογικη και διαθεση για δημιουργικη κριτικη?

    “Ο Κ. Καραμανλής ψηφοθήρησε προσφατα ΧΩΡΙΣ πρόγραμμα, ΧΩΡΙΣ δεσμεύσεις σε θεμελιώδη ζητήματα”

    δηλωσα πουθενα Καραμανλικος? αλλα αν τιθεται το ερωτημα τελοσπαντων, ναι νιωθω πιο ασφαλης με τον Καραμανλη πρωθυπουργο (που αν και τρομερα ελλιπης τουλαχιστον κυβερνα με καποια αξιοπρεπεια) παρα με τον Αλαβανο.

    “Δεν είναι η Αριστερά του Αλαβάνου ο πιο αδύναμος κρίκος του βαριά άρρωστου πολιτικού συστήματος.”

    δεν το γνωριζω, αλλα ακομα και αν ισχυει σιγουρα δεν την απαλλασσει αυτο απο την κριτικη.

    ΥΓ ο Γιοσκα για μενα ειναι απο τις μεγαλυτερες πολιτικες προσωπικοτητες της ΕΕ εδω και χρονια. δεν ξερω που μπορει να διαφωνει κανεις, αριστερος, δεξιος ή αρειανος.

Leave a Reply

Your email address will not be published.