Το ντόμινο της Αριστεράς Αγοράζεται η ευτυχία;

Η βία δεν είναι μόνο αισθητική

Οι πρόσφατοι ξυλοδαρμοί νεαρών εξελήφθησαν εν πολλοίς ως επεισόδια ακήρυκτου πολέμου μεταξύ στυλιστικών συμμοριών. Ας πούμε, οι trendy δέρνουν τους emo. Και: τι είναι trendy, τι είναι emo; – ακολουθεί ανάλυση των στυλ, ίσως και της συνοδού υποκουλτούρας ενός εκάστου στυλ.

Η τέτοια προσέγγιση της βίας ενέχει κινδύνους. Κυρίως έναν: να δούμε τη βία ως αισθητικό επεισόδιο, ως σύγκριση στυλ, ως αντιπαράθεση λαϊφστάιλ. Είναι και αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οπως ακριβώς οι συγκρούσεις των χούλιγκαν, με νεκρούς κάποτε, δεν πηγάζουν από τη διαφορά χρώματος φανέλας ή τακτικής των χαφ.

Κανείς δεκαεπτάχρονος που ζει στην Αθήνα κι έχει παραστεί σε επεισόδια, δεν έχει αμφιβολία για το πώς χαρακτηρίζονται οι ομήλικοί του που ορμούν με ψαλίδια και σουγιάδες σε γυμνασιόπαιδα emo, για να τους κόψουν τις φράντζες και να τους τσακίσουν τα πρόσωπα: είναι τραμπούκοι. Ετσι, σκέτα.

Αν συνεχίσεις την έρευνα, πιθανόν να ακούσεις για τους «κάγκουρες»: αγέλες ημιάγριων εφήβων από τις λαϊκές συνοικίες, με μοτασακό, που περιφέρονται έως ότου επισημάνουν ένα δυο ξεμοναχιασμένα παιδιά με φράντζες. «Γιατί κοιτάς, ρε;» – έτσι ξεκινάει η επαφή, για να καταλήξει ακαριαία σε ξυλοδαρμό.

Η συμπεριφορά αγέλης και η διασπορά βίας είναι χαρακτηριστικά μιας νεολαίας γεμάτης θυμό, χωρίς ομαλή ένταξη ή μύηση. Με γκρεμισμένο και απαξιωμένο σχολείο, με κοινωνία που μοιράζει αφειδώς υποκρισία και ανασφάλεια, με επαγγελματική διέξοδο τη διανομή πίτσας ή σεκιούριτι στη νύχτα, με τις ιδεολογίες μίσους να πωλούνται σε κάθε πάγκο του Ιντερνετ (New Age και φασίζουσες σέχτες), οι έφηβοι, κυρίως αυτοί οι ημιαποκλεισμένοι έφηβοι, ωθούνται στην επιθετικότητα, στον τυφλό ανταγωνισμό, στον αποκλεισμό των «άλλων», στη σύσταση αγελών εντός των οποίων αναγνωρίζονται. Το πέρασμα στην ενηλικίωση είναι πέρασμα προς την παραβατικότητα και την αποκλίνουσα συμπεριφορά. Η βία επί των ομηλίκων τους είναι ουσιαστικά η βία που γεννά η αποξένωσή τους, ο αποκλεισμός, ακούσιος και εκούσιος.

Ασφαλώς σε κάθε νεανικό περιβάλλον, σε κάθε εποχή, κάποιοι νταήδες δέρνουν τους πιο αδύναμους. Οι περιπτώσεις όμως αυτών των ξυλοδαρμών, στη Γλυφάδα ή το Σύνταγμα, έχουν χαρακτήρες αγελαίας συμπεριφοράς, είναι ιδίου γένους με τις συχνά μοιραίες συμπλοκές των λούμπεν χούλιγκαν. Η βία δεν είναι μόνο αισθητική.

Καθημερινή, 07.12.2007

buzz it!

no comments
  • Σωτήρης Π. Ζάχος
    REPLY

    «…Οι περιπτώσεις όμως αυτών των ξυλοδαρμών, στη Γλυφάδα ή το Σύνταγμα, έχουν χαρακτήρες αγελαίας συμπεριφοράς…».

    Μα ακριβώς εκεί βρίσκεται η … δύναμη ή καλύτερα ο ψευτοτσαμπουκάς κάθε είδους «τραμπούκου»! Στην ένταξή του σε μια ομάδα-αγέλη που του προσφέρει ανωνυμία και το θράσσος να λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αν έστω για μια στιγμή αποκοπεί από την αγέλη και αποκτήσει ταυτότητα, τότε όλη η μαγκιά πάει περίπατο κι αρχίζει να εμφανίζεται αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό που δημιούργησε η κοινωνία μας. Δηλαδή, ένα αδύναμο πλάσμα, ανίκανο να λειτουργήσει ατομικά, ανίκανο να διαχειριστεί τα κενά του και να δικαιολογήσει την επιθετική συμπεριφορά του. Πάντα αυτό γινόταν και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέσα από την κάλυψη που προσφέρει μια … ιδεολογική, συνήθως και στυλιστική ομάδα. Δυστυχώς βρισκόμαστε μακριά από μια κοινωνία ιδανική που θα πάψει απλώς να πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του «ον κοινωνικό» και που θα προσπαθεί με ουσιαστικό τρόπο να τον μετατρέψει σε τέτοιο.

  • λούκι Λουκ
    REPLY

    Δεν είναι η βία αισθητική, ή μήπως η βία είναι κατεξοχήν αισθητ(ηρια)κή, αφού αυτό που πλήττεται είναι το σώμα και η κύρια οδός της είναι οι αισθήσεις;
    Χωρίς πυροτεχνήματα, όμως, φοβάμαι πως όσο κι να προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε ή να ερμηνεύσουμε την βία με όρους «φυλής» ή «ταξικής -τύπου- σύγκρουσης», δεν αγγίζουμε καν το φαινόμενο, τους δέρνοντες και τους δαρμένους.

  • anasthe
    REPLY

    Ενδιαφέρον ζήτημα. Σε έναν παραλληλισμό, θέτω την απορία μου περί εξουσίας στην αντίληψη των μαθητών στο χώρο του σχολείου, σε συμπεριφορά και επίδοση αυτών. Συμπεριφορά και επίδοση αυτών, καθώς η προσαρμοστικότητα είναι αυτή που δημιουργεί τέτοιες συνθήκες καλλιέργειας της εξουσίας τους, δηλαδή μιας εξουσίας επιδόσεων και αποτελεσματικότητας, η οποία είναι ίσως και η μοναδική η οποία δύναται στο μέλλον (τους) να εξαλείψει ταξικές ανισορροπίες και να πραγματώσει τα επιθυμητά τους στυλ.

  • suspect
    REPLY

    παντα υπηρχαν αυτα…
    απλως αλλαζουν οι οροι

    παλαιοτερα ηταν οι μεταλλαδες, τα ροκαμπιλια, οι φλωροι.

    οι εμο τωρα κλπ

Leave a Reply

Your email address will not be published.