Ανυπεράσπιστα Πικρή ιστορία ελληνικής επιχείρησης

auswitz

Το επταήμερο κύλησε μες στην ανησυχία. Οπως συμβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια. Πυροβολισμοί στη Ζωοδόχου Πηγής από βαποράκια, λίγη ώρα αφότου πέρασα απ’ εκεί πηγαίνοντας στο σαββατιάτικο απεριτίφ της αντροπαρέας. Ληστεία μετά ξυλοδαρμού για το παιδί μιας φίλης, λίγο παραπάνω στην οδό Ασκληπιού· του πήραν το κινητό και το χαρτζιλίκι, και τον γρονθοκοπούσαν τρεις στα νεφρά και στο κεφάλι. Εγινε το στομάχι κόμπος· ασθμαίνων έκανα ένα μικρό μάθημα αυτοπροστασίας στους γιους που κυκλοφορούν ανά τας Αθήνας. Ανακάλυψα ότι γνώριζαν περισσότερα απ’ όσα τους έλεγα. Η ανησυχία μου δεν εκόπασε πάντως, φώλιασε.

Λίγες μέρες αργότερα είδα τη φωτογραφία μικρών παιδιών σε νεοναζιστικό κατηχητικό. Κάπου στην Αττική, οι νεοναζί κάνουν «Διάπλαση των παίδων», μαγαρίζοντας ακόμη και τη θερινή παιδική μνήμη απ΄τους πανόδετους τόμους της δημοτικής βιβλιοθήκης Μυκόνου. Στην ηλικία περίπου που ξεφύλλιζα τα «Σας ασπάζομαι, Φαίδων» και τα λιθόγραφα Κλασικά Εικονογραφημένα, Αθλίους, Λόρδο Τζιμ, Σίλας Μάρνερ, Τελευταίο Μοϊκανό, στην ηλικία που κατηχητικό σήμαινε ολίγο Ευαγγέλιο αγάπης, με σαμαρείτιδες και πετεινά, πολλή μπάλα και ελευθερία, στην ίδια περίπου ηλικία αντίκρισα παιδιά να μπολιάζονται στο μίσος και στον φυλετισμό, να παραγεμίζουν τα άγραφα μυαλά τους με δηλητήριο και μισαλλοδοξία. Αυτό ήταν πιο ανησυχητικό κι από τις σφαίρες των ενήλικων ντίλερ, των ληστών και των παράνομων, γιατί ένιωθα την κακία να φεύγει πια από τη σφαίρα του περιθωρίου και να απλώνεται στην κανονικότητα, να καταλαμβάνει το μέινστρημ, να κυριεύει παιδικές ψυχές και λαϊκά νοικοκυριά. Δεν ήταν πια ανησυχία, ήταν εφιάλτης.

Απαντήσεις και παρηγοριά μου έδωσε παραδόξως ένα βιβλίο, που εξιστορεί και εξηγεί το Κακό, όπως ενσαρκώθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα, στην καρδιά της Ευρώπης. «Το Αουσβιτς, όπως το εξήγησα στην κόρη μου» είναι ό,τι είπε στην 14χρονη Ματίλντ, η ιστορικός Ανέτ Βιβιορκά, απαντώντας στις πιο απλές, στις πιο δύσκολες ερωτήσεις ενός παιδιού. Τι ήταν η Τελική Λύση; Τι είναι γενοκτονία, ολοκαύτωμα, Shoah; Γιατί σκοτώνανε παιδιά; Τι είναι το τατουάζ στο χέρι της Μπερτ; Φταίγανε όλοι οι Γερμανοί; Τι είναι το χρέος της μνήμης;

Το βιβλιαράκι (εκδ. Πόλις) διαβάζεται με μια ανάσα. Μάλλον, με κομμένη την ανάσα. Ακόμη κι αν έχεις διαβάσει τα άπαντα του μεγάλου Πρίμο Λέβι, η ζεστή μητρική ομιλία της Βιβιορκά συμπυκνώνει αλήθειες, εξηγήσεις, απαντήσεις και ανοιχτά ερωτήματα, χωρίς δράμα, αλλά με δύναμη και αμεσότητα μοναδικές. Ετσι όπως θα ήθελε κάθε γονιός να εξηγήσει στο παιδί του τα μεγάλα του κόσμου που πέρασε και του κόσμου που διαρκώς έρχεται.

Στα παιδιά που ακούνε την κατήχηση μίσους, θα διάβαζα σαν αντίδοτο τέτοια βιβλία, σαν της Βιβιορκά. Λόγια εξήγησης και κατανόησης, λόγια συχώρεσης και αλληλοπεριχώρησης, αλλά και λόγια μαχητικά, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη. Να θυμάσαι, για ν’ αγαπάς τη ζωή.
«Ενας ιστορικός, ο Ιγκνατσί Σχίπερ, ο οποίος πέθανε στο στρατόπεδο του Μάιντανεκ, το εξηγεί πολύ καλά: ‘όλα εξαρτώνται από αυτούς που θα μεταφέρουν τη μαρτυρία τους στις μέλλουσες γενιές, από αυτούς που θα γράψουν την ιστορία τούτης της εποχής. Η ιστορία γράφεται, κατά κανόνα, από τους νικητές. Ολα όσα γνωρίζουμε για τους λαούς που εξοντώθηκαν είναι όσα ήθελαν να πουν οι διώκτες τους. Εάν οι διώκτες μας νικήσουν, εάν αυτοί γράψουν την ιστορία τούτου του πολέμου, τότε ο αφανισμός μας θα παρουσιαστεί ως μία από τις ωραιότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, και οι μέλλουσες γενιές θα αποτίσουν φόρο τιμής στο θάρρος αυτών των σταυροφόρων. Ο λόγος τους θα είναι Ευαγγέλιο. Μπορούν έτσι να αποφασίσουν να μας σβήσουν από τη μνήμη του κόσμου σαν να μην υπήρξαμε ποτέ, σαν να μην υπήρξε ποτέ ο πολωνικός εβραϊσμός, το γκέτο της Βαρσοβίας, το Μάιντανεκ’»

Αντί για μαθήματα ανησυχίας, θα πείσω τους γιους μου να διαβάσουν αυτό το βιβλίο. Σαν μάθημα μνήμης, και σαν εξήγηση ― δηλαδή σαν αντίδοτο στο μίσος, στον φυλετισμό, στον αφανισμό ανθρώπου από άνθρωπο. Γιατί, όπως σημειώνει με πικρή διαύγεια η Ρίκα Μπενβενίστε στο επίμετρο: «Απεχθάνομαι την ψυχρή αποστασιοποίηση, την απουσία θυμού, θλίψης και απορίας στις επιστημονικές εξηγήσεις. Δεν έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην εξήγηση. Ομως δεν ξέρω κάτι καλύτερο».

no comments
  • 4essera
    REPLY

    Ο εμίρης αγοράζει 5 από τις Εχινάδες νήσους (περιοχές Natura) για να χτίσει καμπινέδες, με λιγώτερα από 10 εκ. € όταν ο Παπαγεωργόπουλος υπεξαίρεσε 18.
    Η χώρα υποβαθμίζεται από αναπτυγμένη σε αναδυόμενη αγορά, που σημαίνει ότι πάμε για μισθούς όχι 300-350€ αλλά 150-200€.
    «Ψήνεται» ο ιδιωτικός μηχανισμός συλλογής φόρων.
    Ο Μπάμπης (ένας είναι ο Μπάμπης) διαφωνεί ότι επίκειται συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο: απλώς, θα πρέπει να τους δώσουμε κάτι, αν βρεθεί πετρέλαιο/φυσικό αέριο, δίπλα στη μύτη τους.
    Περιττό(;) να επισημανθεί ο ρόλος της αλήτικης και ναζιστικής χρυσαυγής: και έσκασε και έσκυψε στα ξένων συμφερόντων αφεντικά της.

    Εσύ! διεφθαρμένε, τεμπέλη σκάσε και σκύψε. Εξαιτίας σου συμβαίνουν όλα αυτά!

  • nikiplos
    REPLY

    Καλησπέρα…

    Είναι εκείνα τα δύσκολα μονοπάτια που πρέπει να βάλεις κάτω τι πιστεύεις εσύ ο ίδιος για τη ζωή…
    Αν πιστεύεις πως η ζωή είναι ένα στοίχημα επιβίωσης, τότε περνώντας το στο παιδί σου, του έχεις εξασφαλίσει μια ζωή κόλαση… ζούγκλα… ανταγωνισμός μέχρι θανάτου… «να πεθαίνουν οι αντίπαλλοι»…

    Μα αν πιστεύεις ότι η ζωή είναι ένα πανηγύρι, τότε πρέπει να του δώσεις το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αυτό το πανηγύρι, καθώς έχεις ευθύνη που ήρθε σ’αυτόν τον κόσμο… Και η συμμετοχή στο πανηγύρι έχει ρίσκο, αυτό το ξέρεις ήδη και πρέπει να του το δώσεις να το εμπεδώσει… αλλά είναι και αυτό που αξίζει στη ζωή, ειδάλλως μιλάμε για χαμένες ή πιο σωστά κλεμμένες ζωές…

    Μπορεί όλα τούτα να κάνουν απλά τον κύκλο τους, αλλά μπορεί και νομοτελειακά η ΧΑ να επιτελέσει τον επιθανάτιο ρόγχο μας… και αυτό στοίχημα είναι και εδώ δεν μπορούμε να δείξουμε τίποτε στις επόμενες γενιές, δεν ξέρουμε, δεν το ζήσαμε, εκείνοι θα είναι πιο ικανοί ότι και να κάνουμε…

Leave a Reply to nikiplos Cancel Reply

Your email address will not be published.