Και ας τρώγωμεν πέτρες: το γλυκόπικρο όχι Αδύναμοι κρίκοι στην Ευρώπη

Το ατύχημα της Κύπρου αφυπνίζει την Ελλάδα

To κυπριακό δράμα δεν εκτυλίσσεται μόνον στις πτωχευμένες τράπεζες με τις κουρεμένες καταθέσεις και την ελεγχόμενη εκροή χρήματος· αυτή είναι μια μερική όψη. Πλάι στα στεγνά ATM, μια ολόκληρη κοινωνία αλαφιάζεται μπροστά στο ενδεχόμενο να μην έχει βενζίνη, τρόφιμα και φάρμακα. Και πιο πέρα από τον προφανή τρόμο της θραυσμένης καθημερινότητας, ο κυπριακός ελληνισμός βυθίζεται αίφνης στη ζώνη της γεωπολιτικής αβεβαιότητας: την ώρα της πτώχευσης υπό την πίεση των εταίρων της ευρωζώνης, ο συσχετισμός δυνάμεων και συμμαχιών στη ΝΑ Μεσόγειο ανατρέπεται άρδην. Η Τουρκία απαιτεί μερίδιο στους υπό εξόρυξη υδρογονάνθρακες, ενώ προσεγγίζει Κούρδους και Ισραηλινούς, η Ρωσία αποστασιοποιείται και καραδοκεί, οι ΗΠΑ επισήμως σιωπούν, όσο ο Εκτος Στόλος ελέγχει την περιοχή.

Η Κύπρος φαίνεται να είναι γυμνή και ανυπεράσπιστη, όσο τις μέρες της τουρκικής εισβολής του ’74. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, η Ελλάδα είναι αναλόγως αδύναμη και αποδιοργανωμένη. Επιπλέον σήμερα, η Ελλάδα δεν βρίσκεται ενώπιον μιας πολιτικής αλλαγής που ενισχύει τον συλλογικό ψυχισμό, αντιθέτως βρίσκεται σε πτώση, σε μια εν εξελίξει οικονομική και κοινωνική καταστροφή που έχει καταρρακώσει το φρόνημα και τη συλλογική διάνοια. H πτώση διαρκεί τρία χρόνια και συνεχίζεται.
Το σοκ της υπνώττουσας Κύπρου από το Βlitzkrieg του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου μπορεί να περιέχει και τη θεραπεία: οι συζητήσεις στη νήσο είναι περισσότερο ανοιχτές και απενοχοποιημένες, περιέχουν όλα τα σενάρια, διότι το προέχον είναι η σωτηρία με μακρά προοπτική. Και επειδή η πτώση της Κύπρου είναι ακαριαία και απότομη, ενδέχεται και η ανάκαμψή της να είναι ταχύτερη και με τολμηρότερους τρόπους.

Η Κύπρος ίσως είναι το «ατύχημα» που φοβόμασταν στην Ελλάδα· μπορεί όμως και να σημαίνει το πέρας της αδράνειας και της παθητικότητας. Ισως να είναι το αποφασιστικό πλήγμα για να συνειδητοποιήσουμε πόσο επείγει ένα εθνικό σχέδιο ανόρθωσης. Επί τρία χρόνια η χώρα πορεύεται με μόνο σχέδιο τα μνημόνια· αλλά τα μνημόνια σκοπεύουν πρωτίστως στην εξασφάλιση των δανειστών. Τα μνημόνια δεν κομίζουν όραμα για τη χώρα· συμβολικά, κομίζουν έξωθεν πόνο, και ουσιαστικά βρίθουν αντιφάσεων. Υπό αυτή την έννοια, οι ηγέτες, σε όλους τους χώρους, οφείλουν να πάψουν να κρύβονται πίσω από τα μνημόνια των δανειστών, είτε ως άβουλοι εφαρμοστές είτε ως λαύροι ενάντιοι· οφείλουν να αναλάβουν την ιστορική ευθύνη ενός σχεδίου ανάταξης. Ολοι: πολιτικοί οργανισμοί, ακαδημαϊκές δεξαμενές σκέψης, συνδικάτα, κοινότητες, άτυπες συλλογικότητες, πολίτες.

Η επανίδρυση του ελληνικού κράτους δεν μπορεί να αφεθεί στην καλή θέληση των Γάλλων ή Γερμανών τεχνοκρατών· η επανίδρυση του δημοκρατικού κράτους είναι καθήκον και όρος επιβίωσης των Ελλήνων. Το ίδιο ισχύει για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού και την επινόηση ενός αναπτυξιακού μοντέλου που θα αξιοποιεί πόρους και ταλέντα. Οποιος αξιώνει δημόσιο λόγο, οφείλει να συμβάλλει με προτάσεις επί των συγκεκριμένων, ανοιχτά, τεκμηριωμένα, χωρίς ταμπού. Μόνο έτσι θα συσπειρωθεί ο καταπτοημένος σήμερα πληθυσμός και θα εκδιπλωθούν οι δυνάμεις του.

Τα ιστορικά ατυχήματα θα πληθαίνουν. Πολλά δεν μπορούμε να τα αποτρέψουμε· μπορούμε όμως να αποτινάξουμε επιτέλους τη σύγχυση, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία, την κλάψα. Δεν μπορούμε παρά να αναλάβουμε τις ιστορικές μας ευθύνες.

no comments
  • Panos Sialakas
    REPLY

    Reblogged this on Panos World and commented:
    Panos here: Η Ελλάδα πάντα έπασχε στην εξωτερική πολιτική, ακόμα και τα προηγούμενα «καλά» χρόνια, φαινόταν σαν να μην έχει συγκεκριμένο ορίζοντα στην διεθνή στρατηγική σκηνή…μ’αποτέλεσμα συνεχή προβλήματα με πολλούς από τους γείτονες της.

    Οπότε τώρα που τα πράγματα είναι κατά πολύ χειρότερα, τόσο εμείς όσο και η Κύπρος πληρώνουμε το μάρμαρο ΚΑΙ για αυτή την αδυναμία μας… οπότε είναι σημαντικό η όποια αναδιοργάνωση στο εσωτερικό να γίνει με συνασπισμό όλων των υγειών δυνάμεων, έτσι ώστε να γίνουμε ξανά τόσο παραγωγικοί όσο και αποτελεσματικοί στην προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων.

    Το ξέρω, αυτά που λέω ακούγονται κάπως αφελή… όμως επιμένω να λέω πως ο Ελληνισμός πάσχει από όραμα, από προοπτική – την βάση για να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να προχωρήσουμε στο μέλλον, όπως το παραπάνω κείμενο υπενθυμίζει.

  • 4essera
    REPLY

    Όσο οι νεοναζί θα καταπίνουν κράτη τόσο θα αυξάνουν την δύναμή τους και τόσο θα αυξάνεται η βουλιμία τους. Η απάντηση στον 3ο ΠΠ που ξεκίνησε (και επισήμως) ο σχιζοφρενής νεοναζί με την καρέκλα δεν μπορεί παρά να είναι η απαίτηση αποχώρησης των οικονομικών νεοναζί από την ευρωζώνη. Και επειδή δεν μπορούμε να στηριχτούμε στους εγχώριους ξεφτιλισμένους δωσίλογους και γερμανοτσολιάδες, τουλάχιστον ας επικοινωνούμε την ιδέα όπου μπορούμε στο εξωτερικό.
    Ό,τι κι αν αρθρογραφούν οι εθνικά προδότες και ξεπουλημένοι Πασχάληδες, Μπάμπηδες και Άρηδες, η δύναμη είναι στον κόσμο, όχι στα βοθροκάναλα (να λέμε και το μόνο αληθινό και θετικό που έχει εκφράσει η ΧΑ).
    Γρηγορείτε, το όριό μας είναι μέχρι τον Σεπτέμβριο.

Leave a Reply

Your email address will not be published.