Ποιοι Χριστιανοί, σε ποια Ελλάδα; Το σώμα λιώνει μες στον κόσμο

Το kitsch είναι πολιτικό και ηθικό

Πόσο βαθύτερα βρίσκεται ο πάτος; Πόσο πιο δύσθυμη και στρεβλή θα φανεί η δημοκρατία; Πόσο καχεκτική και παθητική είναι η πολιτική κοινωνία; Πόσο πιο μοιρολάτρες και άβουλοι είναι οι πολίτες που παρακολουθούν σαν ριάλιτι τον ολοσχερή εξανδραποδισμό τους; Πόσο περισσότερο πεσιμιστές αντέχουμε να είμαστε ενώπιον της διαρκούς έκπτωσης;

Η νοσηρή συζήτηση περί ροζ dvd, που μπορεί και να μην είναι ροζ, για αγγελιαφόρους χωρίς όνομα και αποδέκτες με απόρρητο, η ανταλλαγή υπαινιγμών και απειλών, οι ράθυμοι χειρισμοί της δικαιοσύνης, η καφενειακή διαχείριση μιας θλιβερής κοινοτοπίας, όλα μαζί καταδεικνύουν πάλι και ξανά το πλαίσιο της μόνιμης, της δομικής κρίσης: ο δημόσιος βίος εν Ελλάδι παράγει παρακμή.

Η πολιτική είναι ύλη μεσημεριανών εκπομπών, ύλη κουτσομπολιού και ελαφρολαϊκής συνωμοσιολογίας. Και υπεύθυνοι γι’ αυτόν τον ευτελισμό του πολιτικού λόγου, για την απαξίωση της πολιτικής πράξης, για τη συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, την έκπτωση της πολιτικής κοινωνίας εντέλει, δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι ανάξιοι ή μικροί πολιτικοί – οι προφανείς αυτουργοί. Υπεύθυνοι είναι και δικαστικοί λειτουργοί και δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί, υπεύθυνοι είναι και οι πολίτες. Την παρακμή την παράγουμε όλοι όσοι τη βιώνουμε, την υφιστάμεθα παθητικοί και αδιάφοροι, και δεν αντιδρούμε.

Το kitsch δεν είναι αισθητικό· είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και ηθικό. Η κυβέρνηση κρύφτηκε πίσω από έναν μετακλητό υπάλληλο, ο οποίος επικαλείται την ανύπαρκτη δημοσιογραφική του ιδιότητα για να μην αποκαλύψει στον ανακριτή κάποιον «δημοσιογράφο» που του ενεχείρισε μια ροζ ταινία, προϊόν υποκλοπής, προϊόν εγκλήματος. Αυτό το σερί γελοίων λεπτομερειών, φυτεμένο στην καρδιά της πολιτικής εξουσίας, αναπαραγόμενο σε σκανδαλοθηρικές φυλλάδες και μεσημεριανές εκπομπές, ανακυκλούμενο σε καφενεία και ταβέρνες, αυτός ο βόρβορος εκβιασμών είναι το kitsch. Μέσα του βυθίζεται όχι μόνο ο δημοσιογράφος-βαποράκι, όχι μόνο οι παρ’ ολίγον αυτόχειρες και η εκβιάστρια για μια θέση στο Δημόσιο, όχι μόνο ο άνθρωπος του πρωθυπουργικού γραφείου, αλλά όλη η χώρα.

Μέσα στο kitsch αντικρίζουμε τη δύσθυμη δημοκρατία, τους αδύναμους ή και γελοίους πολιτικούς, την άβουλη μάζα, τους μαζάνθρωπους που έχουν εκχωρήσει την πολιτική τους υπόσταση σε ανάλογους άβουλους ηγέτες. Οι πεπτωκότες μαζάνθρωποι ψευδοδιοικούνται από μαζάνθρωπους· άβουλοι όλοι, αγελαίοι, πτωχαλαζόνες, χωρίς κρίση, χωρίς ηθικό πυρήνα. Κοινό χαρακτηριστικό τους, η απώλεια του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της μετριοπάθειας, η έλλειψη σεβασμού έναντι των θεμελιωδών αξιών της πολιτικής κοινωνίας. Η νεοελληνική μάζα φθονεί τους επιτήδειους, τους αναρριχώμενους, τους πρίγκιπες του μαύρου χρήματος, την παραεξουσία· χλευάζει τους έντιμους, τους ειλικρινείς, τους ευφυείς, τους ευαίσθητους. H λατρεύουσα το kitsch μάζα χλευάζει την verecundia, την μετριοφροσύνη και αιδημοσύνη του Κικέρωνα, άνευ της οποίας ουδέν· χλευάζει την virtu, την πολύσημη πολιτική αρετή του Μακιαβέλι· γκρεμίζει ό,τι δεν τη βολεύει. Και κυριαρχεί.

Πόσο περισσότερο πεσιμιστές αντέχουμε να είμαστε ενώπιον της διαρκούς έκπτωσης; Ο πεσιμισμός τώρα μπορεί να είναι δημιουργικός. Ο σπουδαίος φιλελεύθερος οικονομολόγος Βίλχελμ Ρέπκε, αναλύοντας την κρίση του δυτικού κόσμου το σκοτεινό έτος 1942, ξεκινούσε το φωτισμένο του δοκίμιο με την φερόμενη ως ρήση του Λουδοβίκου 16ου όταν ανέβαινε στο ικρίωμα: «Ολα τούτα διαφαίνονταν εδώ και δέκα χρόνια. Τι με οδήγησε στον εφησυχασμό;» («Η κρίση της εποχής μας», εκδ. Ροές)

Ο πεσιμισμός μπορεί να είναι εποικοδομητικός, ισχυρίζεται ο Ρέπκε: «Επιδιώκει να αφυπνίσει και ταυτόχρονα να ωθήσει σε δράση. Επομένως, δεν είναι αντίθετος μόνο σ’ έναν επιφανειακό οπτιμισμό, αλλά και στη βαθιά παγανιστική, παρακμιακή μοιρολατρία όσων αποδέχονται, αποκαμωμένοι, το αναπότρεπτο πεπρωμένο…»

Ετσι είναι, έτσι θα είναι, έτσι ήταν πάντα – αυτή η κουρασμένη παραδοχή δεν περιέχει καμιά σοφία, περιέχει μόνο υποδούλωση. Ιδια υποδούλωση περιέχει η ψευδής υπόσχεση ενός καλύτερου μέλλοντος, η διασπορά του τυφλού ντετερμινισμού: όλα θα πάνε καλύτερα, μόνα τους, διότι η πρόοδος είναι διαρκής και αναπόφευκτη. Οχι, η πρόοδος είναι εξίσου πιθανή με την καταστροφή. Κι ο φόβος αξεχώριστος απ’ την ελπίδα. Αυτό που μπορεί να τα διαχωρίσει είναι μόνο η απόφαση.

Μια αρρώστια πλανάται πάνω απ’ την Ελλάδα, με πολλά συμπτώματα: παραίτηση, αθυμία, φόβος, κυνισμός, μοιρολατρία, αγελαία συμπεριφορά, απώλεια της κοινότητας, έκλειψη του μέτρου και της προσωπικής ευθύνης, κατάρρευση του αιτήματος για αυτονομία.

Προς τα πού θα γείρει το παρόν; Στον πάτο – αν το αφήσουμε να κυλάει, παθητικοί και αδιάφοροι. Προς το φως – αν η ανησυχία γίνει απόφαση και δράση, δηλαδή πολιτική.

Καθημερινή, 13.01.2008

buzz it!

no comments
  • cyrusgeo
    REPLY

    Ποιος πάτος; Δεν υπάρχει πάτος…

    Εξαιρετικό κείμενο — να δούμε πότε θα γίνει συνείδηση, ώστε να οδηγήσει κάποια κρίσιμη μάζα πολιτών σε πράξη…

  • alberich
    REPLY

    Όσο σύνθετο, παγιωμένο , ακλόνητο και ιστορικά αναπόφευκτο κι’ αν φαίνεται όλο αυτό σαν αποτέλεσμα, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα φράκταλ.
    Με αυτή την έννοια δεν οδηγεί στον πάτο, αλλά στον εαυτό του. Είναι προφανές -τουλάχιστον τώρα ,αφού δεν το διέκριναν όλοι πριν 30 χρόνια-ότι στο εξής δεν έχουμε να περιμένουμε απ’ αυτό παρά αντίγραφα του εαυτού του, όλο πιο μικρά, όλο πιο ασήμαντα, όλο πιο πολλά.
    Η θεωρία λέει ότι χρειάζεται μια μικρή αλλαγή στις τιμές των αρχικών μεταβλητών για να έχουμε ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο.Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το τρέχον “φαντασιακό” από τη φύση του οδηγεί -μέσω της απαξίωσης και της διάλυσης του κοινωνικού- στην οικειοθελή παραίτηση από κάθε σκέψη αλλαγής των τιμών των αρχικών μεταβλητών,στην εγκατάλειψη του “προτάγματος της αυτονομίας”.
    Δεν το πιστεύω αυτό.Είναι άλλη μια εκδοχή των θεωριών περί του τέλους της ιστορίας.Ακόμα κι’ αν δεν λειτουργεί πια πολιτικά το αίσθημα της αδικίας, της αηδίας, ή έστω της ανίας, κάποια στιγμή μπορεί να λειτουργήσει έτσι το προμηθεικό ένστικτο που λέγαμε σε κάποιο παλιότερο ποστ.

  • elias
    REPLY

    Χρόνια τώρα, μεθοδικά καταστρέφουμε όλους τους υγιείς θεσμούς αυτής της κοινωνίας. Σαν κακομαθημένα παιδιά ζούμε μόνο για το σήμερα, για το σαβατοκύριακο. Χρόνια τώρα μοναδική μας μέριμνα το ποιος πήρε το πρωτάθλημα, ο νέος εραστής της τραγουδίστριας, ενώ το σπίτι μας σαπίζει. Και ξαφνικά μπροστά μας το τέρας.

    Γενικευμένη ανομία, γενικευμένη ανικανότητα, γενικευμένη διάλυση.

    Κοιτάζουμε το καθρέφτη και βλέπουμε ένα γέρο παραμορφωμένο από την ασωτία, κοιτάζουμε από το παράθυρο και βλέπουμε τα παιδιά μας να εκπορνεύονται για μια θεσούλα στο δημόσιο και λέμε δεν είναι δυνατόν, κάπου εδώ θα είναι ο πάτος.

  • nikoxy
    REPLY

    @ Alberich:

    Μου αρέσει πολύ αυτό με το φράκταλ! Που γυρνάει στον εαυτό του…

    Κι εγώ δεν πιστεύω το τέλος της ιστορίας. Γι’ αυτό προβάλλω τον πεσιμισμό έως το προμηθεϊκό όριο θραύσεως.

    Ευχαριστώ για την προέκταση και την φρακτάλωση του αρχικού μου νήματος.

  • atheofobos
    REPLY

    Το Kitsch είναι πολιτικό και ηθικό αλλά και διαχρονικό.
    Αν διαβάσει κανείς εφημερίδες του 1800 θα διαπιστώσει ότι και αυτές κατάληγουν ,με την όχι τόσο σοφιστικέ φρασεολογία της εποχής, ότι και αυτοί διακρίνουν ….. δύσθυμη δημοκρατία, τους αδύναμους ή και γελοίους πολιτικούς, την άβουλη μάζα, τους μαζάνθρωπους που έχουν εκχωρήσει την πολιτική τους υπόσταση σε ανάλογους άβουλους ηγέτες.

  • no frost
    REPLY

    Πολύ ωραίο κείμενο, εξαίρετη κι ακριβής διαδρομή συναισθημάτων εικόνων και συλλογισμών και άριστο συμπέρασμα.
    Αυτός είναι ο σφυγμός των ημερών. Όμως γιατί εγώ βλέπω μια νέα κινητικότητα, μια νέα συνειδητοποίηση και τάση για έγερση απο αρκετούς που απλώς αναζητά ένα κανάλι να ρεύσει; Μήπως η όσμιση της καθεαυτό πραγματικότητας προτρέχει της απελπιστικής μηντιακής πλύσης εγκεφάλου που ανασκολοπίζει συνεχώς το γελοίο σκανδαλώδες απομακρυσμένο απο κάθε αιδώ;
    Μήπως δηλαδή στην αναντιστοιχία των δύο αυτών “πραγματικοτήτων” βρίσκεται το μυστικό και οι κρυμμένες δυνάμεις που προοιωνίζουν μια νέα έγερση;

  • Rayuela
    REPLY

    Δίκιο που έχετε… Το kitsch είναι πράγματι πολιτικό και ηθικό, ή μάλλον νομίζω πως είναι η παραίτηση από τη σκέψη, η εκχώρησή της σε άλλους, οι προκατασκευασμένες ιδέες, τα κλισέ, η γενικευμένη βλακεία, οι αδρανείς μάζες που σοκάρονται αντικρίζοντας τα ήδη γνωστά και τα καταναλώνουν παθητικά ως βουλιμικοί ηδονοβλεψίες… Και όσο πιο κιτς γίνεται μια κοινωνία, τόσο περισσότερο χαλαρώνουν και τα όρια των ανοχών της στον ευτελισμό.
    Ποιος στοχασμός, πολιτικός ή ηθικός, παράγεται σ’ αυτή τη χώρα τα τελευταία χρόνια; Ποια κριτική σκέψη; Γιατί μας ενδιαφέρουν οι φωτογραφίες από το “αναψυκτήριο” του Μαγγίνα και από το ροζ βίντεο του Ζαχόπουλου περισσότερο από ένα συγκροτημένο λόγο για την “αρρώστια” της κοινωνίας στην οποία ζούμε, περισσότερο από μια καίρια πολιτική ανάλυση;
    Στο κάτω κάτω και η αισθητική πολιτική και ηθική είναι. Από τις πολιτικές, τις κοινωνικές, τις οικονομικές συνθήκες και την ηθική μιας εποχής δεν διαμορφώνεται και η αισθητική ευαισθησία της;
    Όσο για τον πεσιμισμό, μακάρι να έχετε δίκιο, μακάρι να μπορεί να οδηγήσει κάπου. Φοβάμαι όμως πως ο πεσιμισμός είναι απλώς η συνθήκη κάθε νηφάλιας, διεισδυτικής, συγκροτημένης σκέψης σήμερα, ίσως και πάντα. Το θέμα είναι πόσοι θα κάνουν τον κόπο να σκεφτούν.

  • ilias
    REPLY

    Μέσα στα φράκταλ υπάρχουν και βρόχοι ανάδρασης. Έπειτα ο ΄΄παράξενος ελκυστής¨¨ παραμένει ακόμα άγνωστος , έτσι δεν είναι;

  • futura
    REPLY

    Συγχαρητήρια για το λαμπερό κείμενό σου! Συμφωνώ μέχρι κεραίας στα όσα γράφεις, θα ήθελα ωστόσο να επιμείνω σε ορισμένες προεκτάσεις του όλου θέματος που θίγεις.
    Έχω την αίσθηση πως τα φαινόμενα δεν μαρτυρούν απλώς μια ηθική κατάρρευση, μαρτυρούν κάτι πιο ευρύ: μία συστημική «ασθένεια», ένα από τα συμπτώματα της οποίας είναι και αυτή η ηθική κατάρρευση. Σε ολόκληρο τον πλανήτη τα φαινόμενα είναι παρόμοια. Ο καπιταλισμός στη νέα φάση του, με την συνεπικουρία και την αναζωογονητική δυναμική των νέων τεχνολογιών και χωρίς αντίπαλο δέος, εξυφαίνει τη ζωή μας σε ένα ολοένα και πιο πυκνό δίχτυ, που ενώ μας συνδέει άμεσα ως κοινή μοίρα μάς κρατά ταυτόχρονα σφιχτά προσκολλημένους, αιχμάλωτους σε μια παγίδα, τολμώ να πω σε μια «συνωμοσία». Η αίσθηση αδυναμίας διαφυγής είναι διάχυτη, τόσο εμπεδωμένη που μετατρέπεται σε αναντίρρητο αξίωμα. Κάθε προσπάθεια διάρρηξης του ιστού μοιάζει να είναι αναποτελεσματική, άρα μάταιη. Αυτή η αίσθηση της ματαιότητας κάθε απόπειρας διαφυγής είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του καιρού μας, που τη συμμερίζονται τόσο οι οπαδοί όσο και οι εχθροί της (π.χ. η αριστερά που επιδιώκει να διαχειριστεί με «καλύτερο τρόπο» την κατάσταση και όχι να συντρίψει τις προϋποθέσεις της ώστε να την αλλάξει ριζικά).
    Μόνο η «απόφαση και η δράση, δηλαδή η πολιτική», όπως πολύ σωστά γράφεις, μπορεί να σπάσει τον πυκνό ιστό και να απελευθερώσει τη ζωή από την έξη και τη μοιρολατρία τού «έτσι είναι, έτσι θα είναι, έτσι ήταν πάντα». Όμως τι είδους απόφαση και τι είδους δράση; Ποιος θα είναι ο απώτερος σκοπός τους, πού θα αποβλέπουν; Στον «εξευγενισμό» της εξουσίας και της οικονομικής δραστηριότητας – σε ένα πιο ορθολογικό και «δίκαιο» σύστημα, οι προϋποθέσεις του οποίου όμως δεν θα τεθούν σε ριζική αμφισβήτηση (όπως π.χ. το επιστημονικό δόγμα της τεχνολογικής προόδου, η κυριαρχία του πολιτισμού επί της φύσης, η μεταφυσική διάσταση του χρήματος, η «φυσικοποίηση» της εξουσίας, της ιδιοκτησίας, του δικαίου, του κράτους, της πατριαρχίας, της εκμετάλλευσης, κ.λπ); Δεν νομίζω ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο διορθωτικών παρεμβάσεων μικρής ή μεγάλης εμβέλειας αποτελεί την καλύτερη επιλογή. Εκεί που ευδοκιμεί η οικονομία και η τεχνοεπιστήμη δύσκολα φυτρώνει η αρετή.
    Είναι προφανές πλέον ότι περάσαμε σε μια φάση οριακών καταστάσεων στην ιστορία του πολιτισμού: βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον αυτοαφανισμό μας ως είδος, αν και φαινομενικά ευημερούμε. Ποτέ άλλοτε ο πληθυσμός του πλανήτη δεν ήταν τόσο ακμαίος αριθμητικά, ποτέ άλλοτε οι δυνατότητες δεν ήταν τόσες πολλές και ποικίλες, κι όμως, ποτέ άλλοτε επίσης οι άνθρωποι δεν έδειχναν αυτή την αυτοκαταστροφική τάση την ίδια στιγμή που αναζητούν με κάθε μέσο την ευημερία τους. Όσο κι αν μας δυσαρεστεί η διαπίστωση, η αντινομία είναι σύμμαχος της εντροπίας. Κι εδώ εντοπίζεται ο μεταλλικός πυρήνας του προβλήματος: ο νεοτερικός άνθρωπος ποτίζει τη ρίζα του κακού προκειμένου να δρέψει τους ζουμερούς καρπούς της οικονομικής ανάπτυξης και της «προόδου», εκχωρώντας αδιαμαρτύρητα, σχεδόν οικιοθελώς, την ελευθερία του. Υποχρεωμένος να ποτίζει το δέντρο που τον θρέφει δεν μπορεί να απομακρυνθεί από αυτό.
    Αν θεωρούμε ότι έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίζουμε και να δρούμε, ότι είμαστε δηλαδή δυνάμει αυτόνομοι ως έλλογα όντα μέσα στα όρια που μας ορίζει η φύση και ο πολιτισμός, θα πρέπει να έχουμε εξίσου τη δυνατότητα, για να μην πω την υποχρέωση, να θέσουμε τους στόχους, τους σκοπούς των επιλογών μας και της δράσης μας. Αν δεν προτάξουμε γενικές αρχές και έννοιες (όχι ως αναλλοίωτες ουσίες ή κατηγορήματα ενός υπέρτατου όντος, αλλά ως έλλογες ηθικές αρχές αυτοσυντήρησης και αυτοπραγμάτωσης) που θα ξεπερνούν τον ορισμό των αστικών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αν και θα τα συμπεριλαμβάνουν, κάθε απόπειρα απελευθέρωσης θα είναι ατελέσφορη. Οι αρχές και οι έννοιες αυτές δεν μπορεί παρά να είναι η πνευματική έκφραση μιας αδήριτης ανάγκης: να επαναφέρουμε στο προσκήνιο την δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής, μιας ριζικής εκθεμελίωσης των κανόνων και των επιταγών που μας οδηγούν στο χείλος της καταστροφής και επιβάλουν το σκοτάδι. Πρέπει να είναι δηλαδή αποφατικές – να αρνούνται το ήδη υπάρχον ως μοναδική επιλογή και να βλέπουν στην ιστορική διαμόρφωσή του όχι μια ντετερμινιστική εξέλιξη, αλλά μια σειρά από δυνατότητες και χαμένες ευκαιρίες για έναν τελείως διαφορετικό τρόπο έκφρασης του είναι και του ζην. Η άρνηση, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, πρέπει να εκδηλώνεται με ποικίλους και πάντα δυναμικούς τρόπους, να εκφράζεται όχι τόσο ως επιθυμία όσο ως ανάγκη.

  • sofistis
    REPLY

    Συμφωνώ απολύτως.. Το κίτς είναι ζήτημα κατ εξοχήν πολιτικό και ηθικό.. Ομως στην περίπτωση Ζαχόπουλου έχουμε να κάνουμε με μια δημοσιογραφία πού δεν είναι απλώς κιτς αλλά η πλέον ανεξέλεγκτη εξουσία του τόπου..

  • Publius
    REPLY

    σκέψεις / φόβοι:
    1. το κιτς δεν είναι πάντα πολιτικό: μέσα στο κιτς βλέπω και θυμάμαι τη ζεστασιά της οικογενειακής μου εστίας, στην οποία, δίχως τον ολοκληρωτισμό του στυλ, της κατασκευής σπιτιών βιτρίνα, έτοιμων για φωτογράφηση, υπάρχει η αυτονομία, η προσωπική επιλογή, η ζεστασιά του παράταιρου και ανεπιτήδευτου. (Ενδέχεται φυσικά να ορίζω το κιτς διαφορετικά) Το κιτς μπορεί να είναι και αυθεντικό, ηθικό, ανένταχτο.
    2. Μήπως οφείλουμε να προσεγγίσουμε τα ζητήματα ΚΑΙ στην προσωπική τους διάσταση.
    Ισως π.χ. το να μιλάμε για το Ζαχόπουλο, ονομαστικά, αντιμετωπίζοντάς τον ως πρόσωπο, κρίνοντας τις προσωπικές του πράξεις να βοηθούσε περισσότερο.
    Φοβάμε ότι εάν μιλάμε για ομάδες και κατηγορίες (οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, οι πολίτες) αποστασιοποιούμαστε από την προσωπική διάσταση των θεμάτων.
    Δίχως πρόσωπα / υποκείμενα της πράξης η αιδώς χάνει την όποια αξία της. Δεν υπάρχει ούτε ΕΓΩ ούτε ΆΛΛΟΣ.
    Ως συλλογικά αναφερόμενες δράσεις, οι επιλογές μίας ομάδας μοιάζουν έτσι να αποκτούν τη μορφή κανόνων (στους οποίους όλοι ανεξαιρέτως υπακούμε).
    Δίχως πρόσωπα / υποκείμενα δεν υπάρχει στόχος ή παράδειγμα προς αποφυγή, τα συλλογικά υποκείμενα ούτε αισθάνονται ντροπή ούτε νοιώθουν την υπέρβαση του μέτρου ως απειλή.
    Το έχουμε γίνει όλοι λαμόγια γεννά την απορία μήπως οφείλουμε εν τέλει να γίνουμε όλοι λαμόγια.
    Εάν μπορούμε να αλλάξουμε τις αρχικές τιμές στο φράκταλ, μπορούμε και να δούμε τα πρόσωπα, τις εναλλακτικές προσωπικές επιλογές.
    (ευχαριστώ για το χώρο και το ερέθισμα)

  • ευη κ.
    REPLY

    Δεν υπαρχει πατος.Οσο οι πολιτες φθανουν σε τετοια σημεια για μια θεση στο Δημοσιο οι εκπροσωποι τους θα εχουν αλοθι για ολα.Εχουμε ευθυνες.Ολοι προσπαθουν για το ευκολο (καθε φορα)

  • Ναπολέων Παπαδόπουλος
    REPLY

    Τί Kitsch και fractal{*} αραδιάζετε αγαπητοί;;; Και για ποιόν «πάτο» μιλάτε;;;

    Εγώ ως καρκίνο (όχι τόν συμπαθή κάβουρα ή το αντιπαθές “ζώδιο”, την αρρώστεια εννοώ…) τό βλέπω το πράγμα, που συνέχεια πολλαπλασιάζεται …φρακτοειδώς, διογκώνεται, και επειδή τα «ζουμιά» που παράγει είναι εξόχως τοξικά/διατρητικά έχει, από πολλού (εγώ λέω πρίν 20 ακριβώς χρόνια, πείτε κι εσείς την εκτίμησή σας…), τρυπήσει τον πάτο και είμαστε πιά ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΚΙ ΑΠ’ ΤΟΝ ΠΑΤΟ!!!

    ΑΠΤΟ και ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΟ παράδειγμα/επιχείρημα δεν είναι, κατ’ εμέ, τα πρόσφατα ή παλιότερα (επί ΠΑΣΟΚ) ροζοφαιοκιτρινόμαυρα συμβάντα, ούτε η καταβρόχθιση των ομολόγων, αλλά η …απλή μετάθεση δασικού σε «ψυγείο» γιατί εξέφρασε την «επιστημονικώς ορθή» μεν, πλην όμως «επικοινωνιακώς{**} μη βολική» για την κυβέρνηση, γνώμη ότι κάποιες περιοχές της καμμένης Πάρνηθας ΔΕΝ θα αναζωογονηθούν γιατί η καταστροφή έφτασε στις ρίζες των δέντρων…

    Και δεν ξεσηκώθηκε κανένας κε…άς, ούτε εσείς ή εγώ, ούτε οι …λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, να πάρουν με τις πέτρες την «αρμόδια» υπηρεσιακή (δηλαδή κομματική) επιτροπή.
    Για τόν της Παντείου φαταούλα όμως…, πολλοί αρθρογράφησαν, μαζεύτηκαν υπογραφές κλπ κλπ, διότι αυτός ήταν “δικός μας”…

    Τί Kitsch και τί fractal… Καρκίνος είναι, μπίροι μ’, ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ και ως τέτοια πρέπει να τήν δούμε και να τήν πολεμήσουμε.

    αγάπη-αφοπλισμός-ειρήνη
    Ναπολέων Παπαδόπουλος

    {*}ωραιότατη η παρομοίωση πάντως…
    {**} δηλαδή προπαγανδιστικώς, απλοελληνιστί

  • Rodia
    REPLY

    Γιατι κατηγορειτε το κιτς; Εδω προκειται για επανιδρυση των βασεων της ηθικης και οχι για την (απελπισμενη) προσπαθεια να βαλει λιγο φως ο φτωχος στη μιζερη πραγματικοτητα του.
    :-) Ωραιο κειμενο, αν και εξαιρει (νομιζω) τον γραφοντα και τους αναγνωστες. Μερος του προβληματος ειμαστε ολοι -νομιζω και παλι.

    ..το θυελλωδες κειμενο του Ανεμου, το ειδατε;
    εδω: http://naftilos.blogspot.com/2008/01/blog-post_6817.html

  • Κωνσταντίνος Κωστούρος
    REPLY

    Μήπως όμως…

    Do you think the end of the world is coming?

    The preacher man says it’s the end of time…he says that America’s rivers are going dry. The interest is up, the stock market’s down. You guys have to be careful walking around here this late at night… This… this is the perfect place to get jumped.

    But do you think the end of the world is coming?

    No. So says the preacher man but… I don’t go by what he says.

    Band: Godspeed You! Black Emperor
    Track: Providence
    Album: F# A# (1998)

    Η μουσική τους εδώ: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=125114977

    Πληροφορίες εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Godspeed_you%21

    Κωνσταντίνος Κωστούρος

  • Evangelos
    REPLY

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Ενδεχομένως να ταιριάζει για την περίπτωσή μας και το κλασσικό “η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος”. Αλλά τέτοιος τελεολογισμός θα δικαίωνε απερίφραστα τον πολιτικό κυνισμό μιας μεγάλης μερίδας πολιτών.

Leave a Reply

Your email address will not be published.