Το σώμα λιώνει μες στον κόσμο Ο απλός πολίτης

Στη ράχη της ανοχής

Η δημοσιευόμενη και εκπεμπόμενη καθημερινώς αθλιότητα, πέριξ ενός αυτόχειρος και μιας ταινίας, δείχνει τον δημόσιο βίο σαν υπόθεση που αφορά πρωτίστως συνωμότες, εκβιαστές, βαποράκια, ταχυδρόμους προϊόντων υποκλοπής, κομπιναδόρους. Πρωταγωνιστές είναι πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Πολιτικοί που όταν δεν κρύβονται, ψελλίζουν ψέμματα ή ανοησίες, και δημοσιογράφοι που υλακτούν, κομπάζουν, ψεύδονται.

Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί έτσι, ούτε όλοι οι δημοσιογράφοι. Αλλά τον τόνο σήμερα τον δίνουν αυτοί οι φαύλοι, αυτοί διαμορφώνουν το κλίμα και τις διαρροές και την ατζέντα και το ρεπορτάζ… Είναι αυτοί που έχουν ταπεινώσει την πολιτική σε επικοινωνιακότητα και γκαλοπισμό, δηλαδή σε ψεύδη και τεχνικότητες, λογική προέκταση των οποίων είναι ο ευτελισμός της δημοκρατίας και η καχεξία των θεσμών.

Κι όμως, τους περισσότερους από τους θλιβερούς πρωταγωνιστές της κρίσης, της σημερινής και κάθε πρόσφατης, τους ξέρουμε. Γνωρίζουμε το ποιόν τους, την ηθική αντοχή τους, τη συμπεριφορά τους. Ξέρουμε τι τσακάλια κρύβονται πίσω από τις μάσκες Ζορρό, τι ύαινες υποδύονται τους Ρομπέν των Δασών, πόσο εξωνημένοι και διαβλητοί είναι οι νεοκυνικοί καραγκιόζηδες, οι δήθεν διασκεδαστές, ξέρουμε πόσο ανίκανοι και φουκαράδες, πόσο ευάλωτοι και πεινασμένοι, είναι οι κάθε λογής αξιωματούχοι. Τους γνωρίζουμε.

Και δυστυχώς τους έχουμε ανεχθεί. Πάνω στη ράχη της ανοχής μας, της αιδήμονος ή και οργίλης σιωπής μας, οι άθλιοι απέκτησαν πλούτο, φήμη, δύναμη. Τους ανέχθηκαν δικαστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πιεζόμενοι, εκβιαζόμενοι, κολακευόμενοι, ή απλώς αδιαφορούντες. Και η ζούγκλα θέριεψε, κατέλαβε όλο τον διαθέσιμο χώρο, η λοιδωρία αδυνάμων βαφτίστηκε σάτιρα, τα πορνοανέκδοτα βαφτίστηκαν χιούμορ, το κράξιμο βαφτίστηκε κριτική, τα πτώματα και οι κρεβατοκάμαρες έγιναν πρωτοσέλιδα και πρωτοβίντεο, ο κανιβαλισμός έγινε επάγγελμα.

Τα βλέπαμε όλα αυτά. Τα ξέραμε. Τους ξέραμε. Και αυτοί έθαλλαν θρασείς, λειτουργοί των Αγίων Μέσων, μες στην καχεκτική δημοκρατία των επικοινωνιών και του cool σχετικισμού.

Ομως η ξεφτίλα δεν αυτορρυθμίζεται, δεν φρενάρει από μόνη της. Το ψέμα διαστέλλεται διαρκώς, αυτοτροφοδείται, γίνεται θέαμα καυτό για το πλήθος των ανδράποδων: παρακολουθούμε ηδονικά τη βύθισή μας. Εως το σημείο πνιγμού.

Υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής; Υπάρχει. Ο ιστορικός χρόνος δεν είναι ο βιασμένος χρόνος των μήντια και των διαχειριστών της εξουσίας. Η πολιτική κοινωνία κερδίζει την ύπαρξή της στον μη βιασμένο, τον βαθύ χρόνο της πολιτικής και της ιστορίας.

Καθημερινή, 19.01.2007 

no comments
  • dimitris-r
    REPLY

    «Ένας καλός φίλος μου είχε πει κάποτε:
    -Τα λεφτά να ξέρεις σ’ αυτού του είδους τη «δημοσιογραφία» δεν έρχονται από αυτά που βγαίνουν στον αέρα, αλλά από όσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Απόσβαίνονται cash και σε σκληρό, μαύρο νόμισμα.
    Τώρα, το γεγονός ότι ένα τέτοιο «σκληρό νόμισμα» μπήκε σε μαύρες σακκούλες και κατατέθηκε μέρα μεσημέρι, δείχνει το απύθμενο βάθος του θράσους και της διάλυσης που ζούμε τα τελευταία χρόνια.
    Και μην πει κανείς πως λειτούργησε ο μηχανισμός κι επήλθε ο έλεγχος. Θα θυμήσω πως όταν έχουμε πέσει σε πηγάδι, το μέτρο του ουρανού που μας αναλογεί είναι όσο περιγράφουν τα χείλη του.
    Αν τώρα κάποιοι έχουν βάλει και το καπάκι και με διαδικασίες ζούγκλας περιορίζουν κι άλλο το οπτικό πεδίο ή του αλλάζουν συνεχώς τα όρια και τις διαστάσεις με παραμορφωτικούς καθρέφτες, εντυπωσιακά παραμυθάκια, θεατρινισμούς και επιχειρηματικό bra de fer (με τα μπούτια στη μπανιέρα), ε τότε με συγχωρείτε αλλά δεν μου μένει στάλα εμπιστοσύνης.

    Ο στόχος παλιόφιλε -κι ας είμαστε τρεχαντήρια- είναι να μας κάνουνε πιρόγα. Πίστεψέ με»!

    Αυτό το σχόλιο κρέμασα το πρωί σε ποστ του http://alekos.blogspot.com/2008/01/blog-post_15.html
    η ράχη της ανοχής, η κοιλότητα της πιόγας, το τρέιλερ με τα εκατομμύρια των ευρώ (ή των ψήφων) στον κοτσαδόρο, η απαξιωμένη πολιτική, η επιχειρηματιότητα της αρπαχτής, ο εμπαιγμός της ενημέρωσης…

    Νίκο, πολύ βαθύς αυτός ο «βαθύς χρόνος της πολιτικής και ης ιστορίας» ιδιαίτερα αν δεν πάρουμε το σήμερα σαν αφετηρια.

  • giorgosmixos
    REPLY

    Κύριε Ξυδάκη όλα είναι θέμα τάιμιν. Αν τα έγραφα αυτά που γράφετε πριν έξη μήνες θα σας φαινόμουνα γραφικός. Τώρα φαίνεστε εσείς γραφικός σε κάποιους άλλους…
    -Ο Ξυδάκης έφτασε το όριο της θραύσης του… Ναι μωρέ του βγήκε το ποιητικό… δεν είχε βγάλει και μια συλλογή…
    Πράγματα νεοελληνικά… που τα περνάμε αδιάφορα στους άλλους και όταν μας πιάσει η τσιμπίδα ουρλιάζουμε…

    Αφού δεν υπάρχει κοινωνική ομάδα να ανατρέψει αυτό το μόρφωμα θα το δούμε να καίγεται σαν σκουπιδοτενεκές που του βάλανε φωτιά και τον κάνουμε χάζι…

    Ένας άνεργος τότε όπως εγώ θα σας έλεγε πώς το πράγμα φαινόταν από τότε που ο Σημίτης καλούσε τους δημοσιογράφους στο πρωθυπουργικό μέγαρο…

    Κάποιοι αφελείς πίστεψαν πως ήρθε η Σουηδία να μας επισκεφθεί ενώ απλώς άρχιζε το πανηγύρι της Ύβρης… του οποίου ανάξιοι διαχειριστές είναι η κυβερνώντες της παρούσας, γιατί ξέρουν λιγότερο να κρύβονται…

    Οι δημοσιογράφοι μετατράπηκαν στο έιτζ της κοινωνίας… κάνουν κακό σ’ αυτούς που έπρεπε να προστατέψουν…

    Δεν μας περισεύει τίποτα γι αυτούς… έχουν αντιστρέψει το τεκμήριο της αθωότητας… είναι όλοι ένοχοι και στον καθένα ξεχωριστά μένει να αποδείξει ότι δεν είναι…

    Είναι οι τζουτζέδες των λαμόγιων… οι απέναντι…

  • sensualmonk
    REPLY

    [εγώ πάλι με αυτόν τον τόνο φωνής συντάσσομαι απολύτως [γιατί -να πω την αμαρτία μου- με μιά προ καναδυό εβδομάδων διθυραμβική αποστροφή περί τσίπρα, είχα παγώσει κομμάτι… :-)]]

  • ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
    REPLY

    Τώρα το διαπιστώνετε όλα αυτά;

    Τώρα γιγαντώθηκε το φαινόμενο Μάκης, Τράγκας, Κακαουνάκης, Θέμος;

    Νοσεί το πολιτικό σύστημα λετε και ξανά λετε, μήπως το ίδιο δεν νοσεί χρόνια τώρα και η λεγόμενη τέταρτη εξουσία;

    Έχω καταλήξει να μην βλέπω ειδήσεις, να μην διαβάσω εφημερίδες, παρά να ψάχνω εναγωνίως το διαδίκτυο μήπως και βρω μια αντικειμενική ανάλυση των όσων συμβαίνουν σε αυτήν την χώρα. Και δεν είμαι ο μόνος…

Leave a Reply

Your email address will not be published.