Μερικοί σπινθήρες μετά το μαύρο Του Σικελιανού η αμείλιχτη ευθύνη

Ενστικτο επιβίωσης της ΔΗΜΑΡ

Στο επίκεντρο της κυβερνητικής κρίσης βρίσκεται αίφνης η ΔΗΜΑΡ, η αποχωρούσα από το τριμερές κυβερνητικό σχήμα. Η Δημοκρατική Αριστερά βάλλεται ως προάγουσα την αστάθεια και υπαναχωρούσα. Είναι όμως έτσι; Αραγε η ΔΗΜΑΡ προκάλεσε το ατύχημα της μαύρης ΕΡΤ; Η ΔΗΜΑΡ συνήψε τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις του 2010-12; Η ΔΗΜΑΡ ολιγώρησε στις μεταρρυθμίσεις και τις τομές της κρίσιμης τριετίας; Η αλήθεια είναι ότι έχει ευθύνη διακυβέρνησης, αλλά μόνο κατά το τελευταίο έτος και μόνο κατά το ποσοστό που της αναλογεί στο τριμερές σχήμα. Η αλήθεια επίσης είναι ότι η πολιτική συγκυρία και η εξ αυτής απορρέουσα κυβερνητική πρακτική ανάγκασαν τη ΔΗΜΑΡ να μεταθέσει πολλάκις τις δικές της κόκκινες γραμμές, ιδεολογικές και πολιτικές, αυτές ακριβώς που της προσδίδουν διακριτή φυσιογνωμία, άρα και λόγο ύπαρξης.

Το σημαντικότερο: ένα χρόνο μετά τον σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης, ελάχιστες ή καμία από τις 14 συμφωνημένες προγραμματικές δεσμεύσεις έχουν τηρηθεί· όλες σχεδόν έχουν παραβιαστεί. Και βεβαίως, πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά είναι επίσης η τέχνη της διαχείρισης των συμβολισμών και της διατήρησης ενός ελάχιστου αναγκαίου ηθικού έρματος, και εντέλει η ανάληψη των δικών σου ευθυνών, όχι των αμαρτιών άλλων.

Ο κ. Κουβέλης διείδε ότι το κόμμα του κινδύνευε να έχει την τύχη του ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος έσπευσε ασμένως να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, και εν συνεχεία το μεν κόμμα του εξαερώθηκε, τα δε κορυφαία στελέχη του μετεπήδησαν στη ΝΔ. Το μικρό κεντροαριστερό κόμμα του κ. Φώτη Κουβέλη και των συντρόφων του, κατά πλειοψηφίαν προερχομένων από την αλυσίδα ΚΚΕ-εσωτερικού, Ελληνική Αριστερά, Συνασπισμός, είναι μεν ένα κόμμα-λέσχη συστημικών στελεχών, επιρρεπών στον κυβερνητισμό και σε έναν ιδιότυπο μικρομεγαλισμό, αλλά δεν αντέχει απεριόριστες ποσότητες οπορτουνισμού και απεμπόλησης όλων των αρχών και χαρακτηριστικών του σε τόσο βραχύ χρονικό διάστημα. Υπό μία έννοια, η ΔΗΜΑΡ εξάντλησε τα αποθέματα πραγματισμού που την είχαν οδηγήσει σε συμβίωση με ακροδεξιά και φαύλα στοιχεία, υπεύθυνα εκτός των άλλων για τον ιστορικό εκτροχιασμό της χώρας.

Επιπλέον, ενώπιον των επερχομένων σκληρών μέτρων, αφυπνίστηκε το ένστικτο αυτοσυντήρησης· δεν θα μπορούσαν να τα στηρίξουν ηθικά, η εφαρμογή τους θα τους μετέτρεπε σε πολιτικό ακολούθημα της Ν.Δ. Αφησαν αυτή τη μοίρα ακολουθήματος και αφομοιώσεως στο συγκυβερνών ΠΑΣΟΚ, και ελπίζουν εφεξής να καρπωθούν τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς, πλησιάζοντας περισσότερο το δεξί κέρας του συρριζαϊκού μετώπου. Στο μέτρο που διασκεδαστούν οι εσωτερικές συγκρούσεις, η ΔΗΜΑΡ φαίνεται να αποφεύγει προσώρας το στρατηγικό της αδιέξοδο, με τακτικές απώλειες. Τελικός κριτής για την αποσκίρτηση θα είναι η επόμενη κάλπη.

no comments
  • aftercrisis
    REPLY

    Ψύχραιμη και δίκαιη αξιολόγηση.
    Ωστόσο, το πολιτικό στοίχημα και ζητούμενο παραμένει ίδιο όπως και πρίν, αλλά με κάπως πιό ευνοικές αφετηρίες:
    Μπορεί (και πώς;) να συγκροτηθεί ένα πολυκομματικό άθροισμα, ικανό προγραμματικά και αριθμητικά να αποτελέσει εναλλακτική λύση στον δικομματικό πλέον κυβερνητικό συνασπισμό των κομμάτων που φέρουν την ευθύνη για τον «ιστορικό εκτροχιασμό της χώρας»; Βεβαίως, με ισχυρότερη δύναμη έναν ΣΥΡΙΖΑ που να έχει επιτέλους αποκτήσει προγραμματική συνοχή και πολιτική αντοχή για πλεύση σε «θάλασσες με πολλά μποφώρ».
    Η βασική διαπίστωση είναι ότι ο τρικομματικός κυβερνητικός συνασπισμός έπαυσε (επιτέλους!) να υπάρχει ως τέτοιος, από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός, που με το ζόρι «κρατιόταν» επί ένα χρόνο, επέστρεψε ανοιχτά στις παλιές καλές συνήθειες και έπραξε παριστάνοντας τον αρχηγό μονοκομματικής κυβέρνησης.
    Αλλά θα είναι εφικτές στο ορατό μέλλον οι μονοκομματικές κυβερνήσεις; Οι πολίτες λένε κατηγορηματικά όχι και δημοσκοπικά-αθροιστικά ο «Κανένας» είναι μακράν πρώτος πολιτικός αρχηγός.
    Άν αυτό ισχύει, τότε μαζί το τέλος της εποχής των μονοκομματικών κυβερνήσεων, η δικομματική πόλωση της περιόδου 1980 – 2008 είναι νεκρό αλλά άταφο βάρος. Και δεν θα ωφελήσει κανέναν, απ’ όσους θέλουν να την συντηρούν ως ζόμπι.

  • Ελένη Αποστολίδου
    REPLY

    Αν, στην τρέχουσα συγκυρία, ήθελε η Δημάρ να προσφέρει στον τόπο και τη δημοκρατία, έπρεπε να αποσυρθεί από την κυβέρνηση την ίδια ημέρα, κατά την οποία ανακοινώθηκε η τερατωδία για την ΕΡΤ. Έτσι, θα διατηρούσε τον έλεγχο του πολιτικού παιχνιδιού και θα διασφάλιζε το μέλλον της ως αυτόνομου κομματικού σχηματισμού. Με τις επί δέκα ημέρες παλινωδίες έδωσε την πρωτοβουλία των κινήσεων σε Σαμαρά και Βενιζέλο. Δυστυχώς, ο τόπος θα υποστεί για μερικούς ακόμη μήνες μια επικίνδυνη κυβέρνηση. Είναι σαφές πως η ιδέα της ‘υπεύθυνης αριστεράς’ εξαϋλώθηκε δια παντός και πλέον μόνο θυμηδία προκαλεί.

Leave a Reply to aftercrisis Cancel Reply

Your email address will not be published.