Η ιστορική πρόκληση για την αριστερά Εκτός ευρωπαϊκής τροχιάς

Η τεχνική παιδεία και πάλι θύμα

Κάθε υπουργός Παιδείας, στη συνήθως βραχύχρονη θητεία του, φιλοδοξεί να κάνει μια μακρόπνοη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης. Να γίνει Ελευθέριος Βενιζέλος ή Ε. Παπανούτσος. Συνήθως κάθε τέτοια μεταρρύθμιση ακυρώνει ή στρεβλώνει ή επικαλύπτει ή αγνοεί την προηγούμενη, η κατάσταση ισορροπεί ασταθώς για δυο-τρία χρόνια, και ύστερα έρχεται άλλος Μέγας Μεταρρυθμιστής και τα αλλάζει όλα.

Ο νυν υπουργός (και για πόσο ακόμη;) Κων. Αρβανιτόπουλος φιλοδοξεί να υπερβεί κάθε προκάτοχό του, σε προχειρότητα και ζημιές, εντός μόλις ενός έτους. Αγαπημένο θήραμα του υπουργού είναι η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση. Μέσω του σχεδίου Αθηνά κατήργησε και συγχώνευσε δεκάδες τμήματα ΤΕΙ, εν μέρει εξυγιαίνοντας μια νοσηρή πελατειοκεντρική δομή, αλλά στην πορεία τα πελατειακά δίκτυα, οι τοπικοί πολιτικοί και άλλες δυνάμεις αναίρεσαν πολλές από τις συγχωνεύσεις, άλλες ορθώς και άλλες όχι. Οποιο ΤΕΙ είχε ισχυρό λόμπι, κέρδιζε, όποιο δεν είχε λόμπι, έκλεινε. Στο τέλος, θύμα ήταν η ανώτατη τεχνική εκπαίδευση, με περικοπή χιλιάδων σπουδαστικών θέσεων και υποβάθμιση πολλών ειδικοτήτων, όπως π.χ. οι τουριστικές. Αντιθέτως, δεν περικόπηκαν θέσεις στα ΑΕΙ· οι περίφημες σχολές διορισμού παρέμειναν λίγο-πολύ άθικτες.

Είχαμε επισημάνει τότε ότι η αναδιάρθρωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα έπρεπε να έπεται, και όχι να προηγείται, ενός εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης. Τουλάχιστον, να συμβαδίζει. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά και η εκπαίδευση, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια, ταλαιπωρείται άνευ στρατηγικής και οράματος. Τα λύκεια, τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια συστελλοδιαστέλλονται, μεταμορφώνονται, μετακομίζουν, καταργούνται, παιδιά και γονείς βασανίζονται και αιμορραγούν οικονομικά, και κανείς δεν γνωρίζει πού πάει, πού θα φτάσει, τι γράμματα θα μάθει, τι δουλειά θα κάνει, αν θα βρίσκει δουλειά.

Τελευταία πράξη σε ένα ασυνάρτητο έργο που δεν έχει τελειώσει ακόμη, το μεταρρυθμιστικό πλήγμα στα επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ). H απόλυση 2.000 εκπαιδευτικών από τα ΕΠΑΛ και η κατάργηση 50 ειδικοτήτων οδηγεί αφεύκτως σε αδιέξοδο περίπου 15.000 μαθητές και τις οικογένειες τους. Οι μαθητές αυτοί, που θα πάνε το φθινόπωρο στη Β’ και στη Γ’ Λυκείου, μένουν χωρίς ειδικότητα, εφόσον ακολουθούσαν τον πολυπληθή κλάδο των επαγγελμάτων Υγεία-Πρόνοιας, τις Γραφικές Τέχνες, την Κομμωτική και την Αισθητική. Θα αναγκαστούν είτε να αλλάξουν ειδικότητα είτε να πάνε στο Γενικό Λύκειο. Είτε να συνεχίσουν σε ιδιωτικά σχολεία, με δίδακτρα 3 έως 6 χιλιάδες ευρώ.

Υποτίθεται ότι το μεταρρυθμισμένο ΕΠΑΛ θα ανακοινωθεί αργότερα· προς το παρόν καταργούνται υπάρχοντα. Φοβούμεθα όμως ότι δεν υπάρχει σχέδιο βελτίωσης, υπάρχουν μόνον βεβιασμένες δημοσιονομικές περικοπές, με θύμα τα νιάτα και τη χώρα. Σαν την ΕΡΤ: πρώτα η βίαιη κατάργηση, η απόλυση όλων, κι ύστερα βλέπουμε. Φοβόμαστε ότι η βεβιασμένη νομοθέτηση τέτοιων κατεδαφίσεων χωρίς άμεση δημιουργία νέων ελπιδοφόρων δομών, χωρίς σαφές όραμα για το ποια παιδεία και ποια χώρα επιδιώκουμε, μπορεί να οδηγεί σε ιστορικά σφάλματα με επικίνδυνες επιπτώσεις. Αυτό δείχνει η βάναυση μεταχείριση όχι μόνο του συμβολικού κεφαλαίου, όπως στην ΕΡΤ, αλλά και του πιο πολύτιμου ανθρώπινου κεφαλαίου, της νεολαίας. Με τη νεανική ανεργία στο εφιαλτικό 60% κανείς δεν νομιμοποιείται να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει.

Ο υπουργός, ως καθηγητής πολιτικής επιστήμης, ας αναλογιστεί ποιες ήταν οι πρώτες ενέργειες του Ιωάννη Καποδίστρια στο νεοσύστατο κράτος: ίδρυσε «χειροτεχνεία», τεχνικά σχολεία. Είχε ένα όραμα προκοπής για την Ελλάδα.

no comments
  • Nikol P
    REPLY

    Πόσο δίκιο έχεις! Ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός σε ΤΕΙ, έζησα στο πετσί μου τον απίθανο αυτό κυνισμό. Μα καλά πώς είναι δυνατόν να παρακάμτπουν τόσο αδιάφορα τη βλάβη που προξενούν; Τα παιδιά, οι φοιτητές που έρχομαι σε επαφή είναι απελπισμένοι…Βγάζουν κραυγές αγωνίας για το μέλλον. Όσο για εμάς…

  • greekrider
    REPLY

    Συνήθως διαβάζω σιωπηλός αλλά αυτό που έγινε ξεπερνάει κάθε όριο, και εξηγούμαι γιατί:

    Προσωπικά δεν αγχώνομαι για τους καθηγητές που χάνουν τη δουλειά τους (αν και έχω και φίλους μέσα σε αυτούς), ούτε επειδή την μέρα της ανακοίνωσης του κλεισίματος ο υπουργός έκανε εγκαίνια σε ιδιωτικό “μετροπολιτικό” ΙΕΚ. Υπάρχει κάτι πολύ πιο τραγικό.

    Το πιο τραγικό είναι ότι δεν έχει γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα της χώρας είναι παραγωγικό και όχι δημοσιονομικό. Και επειδή το πρόβλημα είναι παραγωγικό (μόνο ο τουρισμός μας έμεινε και τα κλειστά επαγγέλματα των προνομιούχων) θα έπρεπε να δοθεί βάση στην τεχνική εκπαίδευση μέσω της επέκτασής της και όχι της συρρίκνωσής της.

    Επιπλέον, η τεράστια ανεργία τόσο σε νέους όσο και σε πενηντάρηδες υποδεικνύει ότι θα έπρεπε να δοθεί ιδιαίτερη βάση στην τεχνική εκπαίδευση ως τρόπος επανατοποθέτησης στην αγορά εργασίας ενός μεγάλου πληθυσμού ανθρώπων. Άλλες λύσεις δεν υπάρχουν.

    Όσοι εκπαιδεύονται τεχνικά μαθαίνοντας το οτιδήποτε έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν τουλάχιστον μόνοι τους αποσυμφορίζοντας τις λίστες ανεργίας. Επίσης, στους 100 τεχνικά εκπαιδευμένους κάποιοι λίγοι θα κάνουν και επιχειρήσεις εξαγωγικές (έστω και ένας) και στους 1000 τεχνικά εκπαιδευμένους κάποιος θα ανακαλύψει κάτι καινοτόμο. Δεν γίνεται να είμαστε μια χώρα καταναλωτών μόνο, κάποιοι πρέπει να παράγουν κάτι και να το πουλάνε διεθνώς.

    Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο ορίζοντας αντίληψης των πολιτικών, ασφαλώς δεν έχουν μακροπρόθεσμο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και ασφαλώς πιστεύουν ότι κάτι μαγικό θα γίνει για να ξαναβγούμε στις αγορές για να μπορούν και πάλι να μοιράζουν ρουσφέτια και προνόμια για ψηφοθηρικούς λόγους. Σε σχέση με την παραγωγή της χώρας σκέφτηκαν ποτέ ότι είναι υπεύθυνοι;

    Πιστεύω ότι κανείς από αυτούς δεν μπορεί να συνδέσει το ρόλο του με μακροπρόθεσμους στόχους, με το μέγεθος της ανεργίας, και με την αναδιάταξη της παραγωγής. Νομίζουν ότι αυτά είναι θέματα της αγοράς που με μαγικό τρόπο θα φέρει κάποτε ισορροπίες και τέλος πάντων αυτά δεν έχουν σχέση με τους ίδιους!!

    Αυτά δείχνει η μερική κατάργηση της τεχνικής εκπαίδευσης που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να επεκταθεί (και όχι να καταργηθεί) και να προσφέρεται και εξ αποστάσεως ακόμη και δωρεάν σε ανέργους με στόχο να μάθουν κάτι για να παράγουν κάτι.

    Αντίθετα οι παχυλές και πολυπληθείς σχολές οικονομικών και κοινωνιολογίας δεν τους πολύ πειράζουν παρόλο που παράγουν άσχετους μη παραγωγικούς ανέργους αφού σε αυτές έχει “διοριστεί” το φιλελεύθερο ακαδημαϊκό προλεταριάτο που δίνει τα ρέστα του (αφ’ υψηλού) για να τους υποστηρίζει έστω και μέσω της σιωπής του…Ποιος νοιάζεται για την εκπαίδευση και τους “no name” καθηγητές της πλέμπας ή για το παραγωγικό πρόβλημα της χώρας….

    • nikoxy
      REPLY

      @greekrider:
      «…το πρόβλημα της χώρας είναι παραγωγικό και όχι δημοσιονομικό…»

      Συμφωνώ ασμένως. Τα έγραφα και πρό κρίσης, εναντίον του Γεν. Λυκείου αγραμμάτων και του Πουργατόριου των Πανελλαδικών προς τις “σχολές διορισμού”. Τα έζησα με τα παιδιά μου.
      Μάλιστα το παραγωγικό πρόβλημα είναι και ηθικό-πολτικό: χτίστηκε εκουσίως από την παρούσα πολιτική τάξη.
      Ανεμελιά και κατασκευή υπηκόων.

  • nikoxy
    REPLY

    Χωρίς σχολείο, χωρίς δημοκρατία
    http://vlemma.wordpress.com/2010/08/29/xwris-sxoleio-xwris-dimokratia/

    Ολοι κάτω από τη βάση
    http://vlemma.wordpress.com/2010/04/18/kato-apo-ti-vasi/

    Φενακισμός και πραγματική οικονομία
    http://vlemma.wordpress.com/2013/05/13/fenakismos-kai-pragmatiki-oikonomia/

    Η βιασύνη απειλεί την Αθηνά
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_22/02/2013_484159

    Ρουμς του λετ και γκρικ σάλαντ (σπουδές τουρισμού)
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/04/2013_517571

  • j95
    REPLY

    Όσοι εκπαιδεύονται τεχνικά μαθαίνοντας το οτιδήποτε έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν τουλάχιστον μόνοι τους αποσυμφορίζοντας τις λίστες ανεργίας.

    στην κομμωτική, την αισθητική, τις γραφικές τέχνες και την υγεία-πρόνοια; Εκεί είναι το παραγωγικό μας έλειμμα;

    • greekrider
      REPLY

      Καλύτερα ένα ψυκτικός με δουλειά παρά 10 θεωρητικοί κοινωνιολόγοι/οικονομολόγοι ακόμη και ιατροί άνεργοι.

      Ιδίως για τα παιδιά των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων οι σπουδές ήταν έγκλημα που οδηγεί μέσω της σημερινής ανεργίας σε αργό θάνατο.

      Γι’ αυτά τα παιδιά που δεν έχουν την πολυτέλεια της αναμονής οι τεχνικές σπουδές είναι η μόνη σωτηρία.

Leave a Reply

Your email address will not be published.