Τι λέει τώρα η αριστερά; Η εις κόσμον κάθοδος του πατέρα Εφραίμ

Η κρίσιμη ενηλικίωση των μπλογκ

 

 

Προτού καν ενηλικιωθεί η εγχώρια μπλογκόσφαιρα, το ‘ριξε στην εσωστρέφεια… Μια πρόσφατη έρευνα για την πολιτική κουλτούρα των Ελλήνων μπλόγκερ (περιοδικό Monthly Review και VPRC) και κάποιες μετρήσεις των δημοφιλέστερων μπλογκ-στόχων, κρατούν αναμμένες τις συζητήσεις. Οι οποίες συζητήσεις, οντολογικές, φαινομενολογικές, επιστημολογικές, ψυχαναλυτικές, ουδέποτε έπαψαν, εντός των μπλογκ και περί αυτών, από το καλοκαίρι του 2007.

Ουσιαστικά, λίγο πριν από το καλοκαίρι του ‘07 τα μπλογκ ανακαλύφθηκαν από τα παραδοσιακά μήντια κι άρχισε το hype: η υπερεπένδυση, η υπερερμηνεία, η υπερκατανάλωση. Δικτυακά αναλφάβητοι και τεχνοσπασίκλες μείγδην διείδαν στα μπλογκ έναν μηντιακό Μεσσία, που έδινε φωνή τους πολίτες, μετασχημάτιζε την δύσθυμη δημοκρατία, ανιαδιένειμε ισχύ. Μπλόγκερ έσπευσαν στα μικρόφωνα και τις κάμερες, έγιναν κόλουμνιστ, σπίκερ, ευθυμογράφοι, διδάσκοντες σε σχολές, σύμβουλοι σε κόμματα. Εμφανίστηκε νέο επάγγελμα-ιδιότητα: μπλόγκερ.

Ενάμιση χρόνο μετά τις βουβές και αυθόρμητες διαδηλώσεις, τα μπλογκ στοχάζονται τους εαυτούς τους. Κάποιοι μυκτηρίζουν τον λαϊκισμό, την ανωνυμογραφία και τον υποκειμενισμό· κάποιοι άλλοι λοιδωρούν τις μετρήσεις και τις μεθοδολογίες· άλλοι συνεχίζουν να μπλογκάρουν σαν να μην τρέχει τίποτε… Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει πράγματι.

Καταρχάς έχει αυξηθεί ο αριθμός των μπλογκ, έχουν αυξηθεί οι αναγνώστες, έχει αυξηθεί η εμβέλεια, έχει σωρευτεί άφθονο περιεχόμενο και σωρεύεται καθημερινά. Κι έχουν διαμορφωθεί φυσιογνωμίες, στυλ, είδη. Σύμφωνα με τις μετρήσεις επισκέψεων, τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ είναι τα δημοσιογραφικού ή παραδημοσιογραφικού περιεχομένου, τα οποία συγκροτούνται με πλήθος αναδημοσιεύσεων από τον τύπο, με την προσθήκη παραπολιτικών, κουτσομπολιών, μικρολιβέλων ― στη πλειονότητά τους ανωνυμογραφήματα.

Η μέθοδος μετρήσεως επισκέψεων αμφισβητείται, και ήδη επινοούνται νέα εργαλεία για μέτρηση περισσότερων ποιοτικών παραμέτρων, αλλά γεγονός παραμένει ότι στο τρέχον Top 50 των ελληνόφωνων μπλογκ λίγα είναι τα λεγόμενα ποιοτικά, όσα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες του Νέου Μέσου, της Νέας Δημοσιογραφίας, της Δημοσιογραφίας των Πολιτών κ.ο.κ. Γεγονός είναι επίσης ότι τη δυναμική του νέου μέσου έσπευσαν πολύ γρήγορα να εκμεταλλευτούν δημοσιογράφοι των “παλαιών μέσων”, χαμηλού δυναμικού και αισθητικής, πολιτικοί ξύλινης γλώσσας, πικραμένοι και φανατικοί ― το εν γένει οικοσύστημα της εγχώριας δημοκρατίας. Αλλά είπαμε: το νέο μέσο είναι δημοκρατικό.

Η κατάληψη της μπλογκόσφαιρας από αδαείς ώς προς τη γλώσσα του μέσου και την αισθητική του, και από λαϊκιστικό-εντυπωσιοθηρικό περιεχόμενο, δίνει τον τόνο ― αν όχι τον κυρίαρχο, πάντως ισχυρό. Εφόσον συνεχιστεί αυτή η τάση, λαϊκών αποκαλυπτικών μπλογκ, με σαφείς εμπορικές βλέψεις, ο χαρακτήρας της ελληνομπλογκόσφαιρας θα αλλάξει ριζικά: θα μοιάσει με τα φθίνοντα σήμερα λαϊκά κανάλια και ταμπόιντ. Μιλάμε πάντα για τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ.

Στην άλλη όχθη πιθανόν να παραμείνουν ολίγοι, εκλεκτοί, μα οπισθοφύλακες, με λίγες επισκέψεις, οι πρωτοπόροι, όσοι έχτισαν την κρίσιμη μάζα της μπλογκόσφαιρας, συνεισφέροντας ουσιώδες περιεχόμενο, φρέσκια γλώσσα, σύγχρονες φόρμες, προσωπικά στυλ. Αυτή η γενιά των πρωτοπόρων ίσως βγάλει (έχει αρχίσει ήδη…) και τα πρώτα επαγγελματικά στελέχη για τα δικτυακά μέσα δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Η εσωστρεφής, μάλλον η αναστοχαστική, διάθεση αφορά ακριβώς αυτούς τους πιο “προχωρημένους” μπλόγκερ, όσους η έρευνα Monthly Review/VPRC βρίσκει τώρα σε δεσπόζουσα θέση: ανώτερηςεκπαίδευσης, με υψηλή εξοικείωση στο δίκτυο και τα νέα μέσα, αριστεροί και σκεπτικιστές, σκληροί αναγνώστες εφημερίδων. Αυτοί οι σοφιστικέ μπλόγκερ συγκροτούν ήδη μια κοινότητα γραφιάδων και αναγνωστών, αλληλοανθολογούνται, «μπαζάρουν», δηλ. προτείνουν και προβάλλουν τα πιο προκλητικά κείμενα εγχώριας και διεθνούς παραγωγής, έντυπης και δικτυακής, συχνά προσφέρουν συναρπαστικούς σχολιασμούς στα μπλογκ ή στα ανθολόγια (λ.χ. στο buzz.reality-tape.com).

Τα μέλη τούτης της ελίτ, δημιουργοί και αναγνώστες, ιδρυτές και λειτουργοί της φαντασιακής μπλογκοκοινότητας, πιθανότατα θα είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλείψουν το μαζικό τετριμμένο μπλόγκινγκ, για να μεταπηδήσουν στο Επόμενο Μέσο, στο Web 3.0, στο Web ν+1. Μάλλον, το Επόμενο Μέσο θα το υλοποιήσει και στελεχώσει η γενιά των τωρινών εφήβων, ψηφιακή-δικτυακή από τα γεννοφάσκια, που ελάχιστα ενδιαφέρεται για το παρόν μπλόγκινγκ και συγκινείται περισσότερο με τα δικτυακά RPG, με τη φαντασία σε πρώτο ρόλο.

Εως ότου δούμε όμως το Επόμενο Μέσο ―αν το δούμε―, τα μπλογκ θα παρέχουν δυνατότητες και δυναμικό για ανανέωση: της έκφρασης, της πρόζας, της επικοινωνίας, της κυκλοφορίας ιδεών.

Ένα βλέμμα, Καθημερινή 23.11.2008

no comments
  • Anemos
    REPLY

    Διατηρώ επιφυλάξεις για αρκετά εξ όσων αναφέρεις, όμως συγχαίρω για την παρέμβαση στα μπλογκο-πράγματα…

  • chaca-khan
    REPLY

    «Προτού καν ενηλικιωθεί η εγχώρια μπλογκόσφαιρα, το ‘ριξε στην εσωστρέφεια… «
    Νομίζω δεν το έριξε η μπλογκόσφαιρα στην εσωστρέφεια/ενδοσκόπηση αλλά «εμείς» που ασχολούμαστε με τη μπλογκόσφαιρα.

    «Οι οποίες συζητήσεις, οντολογικές, .. ουδέποτε έπαψαν… , από το καλοκαίρι του 2007.»
    Από το καλοκαίρι του 2007 -και μόνο- ξεκίνησαν οι συζητήσεις αυτών που δεν εντάσσονται στην προηγούμενη ομάδα.

    «…..Εμφανίστηκε νέο επάγγελμα-ιδιότητα: μπλόγκερ.»
    Μα και όλα «κατ΄ευχήν» να πήγαιναν , πάλι θα εμφανίζονταν και θα ήταν θεμιτό.

    Θέλω να πω πως μου αρέσει πολύ αυτό το κείμενο.
    Αλλά και ότι κάτι μου χτύπησε. Διαβάζοντάς το ένοιωσα ότι κάτι μου έφταιγε που δεν είναι τέλειο.
    Και νομίζω ότι πάσχει από το ότι «πιέζεται» να γραφτεί. Πιέζεται να γραφτεί και πιέζεται να απευθυνθεί σε αυτούς που η γνώμη τους για τα πράγματα έχει καλλιεργηθεί από κείμενα αποκλειστικά σχεδόν σαν κι αυτό. Κάπου δηλαδή εκ των προτέρων παίζει το παιχνίδι για το οποίο μιλά. Περίτεχνα όσο και ακροβατικά και με τη μπάλα να χάνεται για πολύ λίγο από τα μάτια του θεατή, το μέσα και το έξω ανταλλάσουν ρόλους , κάνουν παιχνίδι.
    Αλλά όταν το κείμενο παραδοθεί λαμπισριστό-λαμπιριστό, έχει στερηθεί της δυνατότητάς του να μην ήταν ούτε στο ελάχιστα διαστρεβλωμένο.
    Κάπως έτσι τελοσπάντων :)
    Μάλλον δε λέω και κάτι το καινούργιο αλλωστε αφού.

    Ευχαριστώ.

  • inlaw
    REPLY

    Ζητώ συγνώμη για την αλαζονεία αλλά ακόμα χασμουριέμαι μετά από τόσα χρόνια. Τα περισσότερα μπλογκ, ακόμα κι όταν πολλαπλασιάζονται ραγδαία, είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Η δημοκρατία της μετριότητας του νέου μέσου δεν έχει παρά να επιδείξει την ανικανότητα αναστοχαστικά, αφού ως κείμενο (η μετριότητα), απαλλαγμένο από άλλες ιδιότητες, δε χρειάζεται να παίξει συγκεκριμένο ρόλο για να πείσει οποιοδήποτε κείμενο ή ιδέα.

    Τώρα, αν είναι ελίτ και εστέτ οι γραφιάδες από το buzz.reality-tape.com (με εξαίρεση έναν ή δύο) αλίμονο στους προχωρημένους γραφιάδες της αλλοδαπής που ίδρωσαν για να εκφέρουν συνοπτικά κάποια διαχρονικά ζητήματα που βασανίζουν λίγους. Εδώ και τέσσερα χρόνια, τουλάχιστον, η πλειοψηφία αυτής της ελίτ ξεπερνά το μπλογκ κάθε ‘φεγγαρένιας’, επειδή επαναλαμβάνει την πληροφορία χωρίς ουσιαστική κριτική αξιολόγηση της επικαιρότητας και συχνά-πυκνά λιβελογραφεί με την ίδια μονοτονία. Υποτίθεται ότι έχει την παιδεία να κρίνει την κριτική αντί να στροβιλίζει τα γεγονότα με επιδεικτικό τρόπο προκειμένου να μην είναι άμεσα σαφής η απουσία του καινοφανούς από την πλευρά της. Ο μικροαστισμός και ο υποκειμενισμός της σε ένα παιχνίδι ποιότητας ανύπαρκτης. Κουράστηκα να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου (και μιλώ για Ελλάδα) να μιλούν χωρίς εμπειρικό υλικό (ακόμα και οι έλληνες που σπουδάζουν στο εξωτερικό κλωνοποιούν τον πυρήνα της οικογένειας συναναστρεφόμενοι αποκλειστικά έλληνες…και η εμπειρία από πρώτο χέρι πάει περίπατο), χωρίς να μπορούν να αρθρώσουν δύο λέξεις (και δε μιλώ για δέκα) που να συμβάλουν ανατρεπτικά (γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι μόνο η ανα-τροπή δημιουργεί την πρωτοπορία ή τις μεγάλες αλλαγές) στην πορεία της όποιας εξέλιξης.

    Σ’αυτή τη χώρα ευδοκιμεί η επανάληψη και η συντήρηση, γιατί ο τρόμος του καινούριου ισοπεδώνει το μυαλό. Δεν είναι τυχαίο που με πρόσχημα την οικογένεια και τη θρησκεία ως ηθικό πρόταγμα, βαδίζουν όλοι προς την ιδιοποίηση. Εδώ φυσικά τον φόβο τον ξεπεράσαμε αφού προέχει το συμφέρον. Και καταλήγουμε ότι ο φόβος στην περίπτωσή μας αφορά στην άνεση και όχι στο υποσυνείδητο. Διανοητικά τεμπέλης και εφησυχασμένος θα κοινοποιήσει την επιθυμία του στο μπλογκ, για να περνάει και η ώρα lightly επικοινωνιακά με feedback νόμιμης αλά επιθετικής ανωνυμίας που πλέον είναι ο συνήθης εθισμός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλήθεια, αυτή η αυτό-νομιμότητα που παραβιάζει εκ του ασφαλούς, ποιον νόμο ακολουθεί αν όχι το δικό της;

    Και αναρωτιέμαι, δεν βαρέθηκαν να λένε τα ίδια, οι ίδιοι στους ίδιους, να επαινούν ή να βρίζουν με τον ίδιο πάντα τρόπο. Ο υπερκορεσμός φαίνεται να μην εντάσσεται στα βιώματα του έλληνα, γιατί η επανάληψη είναι η δύναμή που δικαιώνει τη μονιμότητά του. Επαναλαμβάνομαι σημαίνει έχω ταυτότητα, ναι, αλλά άλλο η επαναληψιμότητα και άλλο η επανάληψη με ελάχιστη διαφορά.

    Εντάξει, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, αλλά λίγη αναγνώριση των προσωπικών χασμάτων δεν έβλαψε κανέναν, το αντίθετο θα έλεγα.

    Ο Αρανίτσης τους ενόχλησε που προσωποποίησε την κριτική του, ακόμη και συμφέρον να είχε -που σαφώς είχε όταν δεν υπάρχουν πράξεις χωρίς κίνητρα- ανέπτυξε μια κριτική που αν μη τι άλλο ανάγκασε κάποιους να σκεφτούν αντί να ροχαλίζουν. Σ’ αυτή τη χώρα οι κακοήθεις πράξεις (προσώπων φυσικά!!!) μετράνε λιγότερο από την ιδιοτελή/υποκειμενική κριτική ανάλυση.

    Ζητώ επίσης συγνώμη για την έκταση του κειμένου (όχι από ενοχή όπως αστόχαστα παρατήρησε ‘διάσημος’ μπλόγκερ κάποτε και γέλασα με την καρδιά μου) αλλά επειδή αντιλαμβάνομαι ότι ο χώρος και ο χρόνος μας είναι σημαντικός για να αναλώνεται αγόγγυστα από τον άλλον.

  • luciferidis
    REPLY

    »Στην άλλη όχθη πιθανόν να παραμείνουν ολίγοι, εκλεκτοί, μα οπισθοφύλακες, με λίγες επισκέψεις, οι πρωτοπόροι, όσοι έχτισαν την κρίσιμη μάζα της μπλογκόσφαιρας, »

    Πω Πω !Εχω εντυπωσιαστεί..Ωστε ετσι .κατι απο το »Πως δενότανε τ’ ατσάλι» μου θυμιζουν ολα αυτά τα .. »οι πρωτοπόροι, όσοι έχτισαν την κρίσιμη μάζα της μπλογκόσφαιρας, »κλπ κλπ

  • Παναγιώτης Μπαζιωτόπουλος
    REPLY

    Περί άδολης κριτικής…

    Διατηρώ, όπως είπε και ένας άλλος blogger εδώ, επιφυλάξεις για τα γραφόμενα…

    Πρόσεξα ότι το κείμενο δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή…

    Η εφημερίδα αυτή, που εκτιμώ και διαβάζω, έχει και τα ελαττώματά της… όπως π.χ. το να συνεχίζει σήμερα να δημοσιεύει τα ονόματα των αρθρογράφων της χωρίς ενα email επικοινωνίας.

    Επιπλέον, στην διαδικτυακή της έκδοση δεν επιτρέπει τον σχολιασμό κάτω από κάθε δημοσιευόμενο κείμενο… μια κατάσταση που επιτρέπουν ήδη οι ξένες παγκόσμιας εμβέλειας εφημερίδες…

    Δεν έχουν αντιληφθεί οτι το χαρτί θα είναι ένα με το ηλεκτρονικό μέσον πολυ γρήγορα…

    Αυτό δείχνει έναν περίεργο εκδοτικό συντηρητισμό και μια ανώφελη προσπάθεια προστασία εκείνων που έμειναν στο χαρτί και το καλαμάρι…

    Μήπως λοιπόν οι «άδολες» αυτές κριτικές κρύβουν σκοπιμότητες των κατεστημένων μέσων και κυρίως των κατεστημένων συμφερόντων;

  • despina
    REPLY

    πρωτοπόροι, με οτι αυτό συνεπάγεται για τον συντάκτη του κειμένου (ιδεολόγοι και ιδεαλιστές ίσως;) αλλά και κατοπινότεροι, μετά την ανακάλυψη των μπλόγκς απο την παραδοσιακή δημοσιογραφία (εμπορικοί μπλόγκρες ίσως;),
    έχουμε καταλάβει τι είναι μπλόγκς;
    μήπως εχουμε μια ιδεατή εικόνα στο μυαλό μας; ΄
    μήπως υπερτιμήθηκαν; ή
    μήπως περάσαμ στην παρακμή;
    εχω να γράψω πόστ και να κάνω σχόλιο εναν χρόνο. απο τις 17.11.2007.
    αυτό γιατί λίγες μέρες μετά την παραπάνω ημερομηνία γέννησα την κόρη μου και έκτοτε δεν εχω χρόνο. γιατί μες την ημέρα μου προσπαθώ να «κρατήσω» την δουλειά μου και μετά, ασχολούμε με το μωρό. δεν υπάρχει βλέπεται και κανείς άλλος να μοιραστώ τις υποχρεώσες του μωρού.
    συνεπώς δεν εχω χρόνο ούτε την απαιτούμενη αυτοσυγκέντρωση και ηρεμία για να γράψω και να μην γράψω βλακείες. (κατα την κρίση μου πάντα)
    ελπίζω πάντως, για το καλό το δικό μου κι οχι για το καλό της μπλογκόσφαιρας, για την λύτρωση τη δική μου κι οχι του κόσμου, να βρεθεί ,σύντομα, τον χρόνος και η ψυχική διάθεση ώστε να μπορέσω να ξαναγράψω.
    το μπλόγκινγκ μου άρεσε. έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και για τον κόσμο. και δεν διστάζω να το παραδεχτώ. γράφοντας δημόσια -κι αισθανόμουν πάντοτε μεγάλο καθήκον, γνωρίζοντας οτι αυτό που θα πω θα το διαβάσουν κι άλλοι άνθρωποι,- γράφοντας λοιπόν για το πώς εγω βλέπω τα πράγματα, έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου.
    αυτό σίγουρα με οφέλησε όπως οφέλησε και η ανταλλαγή απόψεων με ανθρώπους με τις ίδιες αγωνίες με μένα. απο ενα σημείο και μετά όμως κατάλαβα οτι ,δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι με τις ίδιες ανησυχίες με μένα ήταν μια μικρή και κλειστή παρέα. όπου, συζητούσαμε συμφωνούσαμε , διαφωνούσαμε , διευρύναμε την σκέψη και τους ορίζοντές μας και .. μέχρι εκεί. αυτό ήταν το αποτέλεσμα και δεν είχε παραπέρα. οι ιδέες και οι νοοτροπίες δεν ανακυκλωνονταν. οπότε το «άνοιγμα» των μπλόγκς στη μάζα, ηταν νομοτελειακό. και καλό, συμπεραίνω, απο την στιγμή που οι ιδέες τους κυκλοφόρησαν. απο την άλλη, γνωρίζω οτι και στα μπλόγκς οι «πρωτοπόροι» είχαν δημιουργήσει την δικιά τους ελίτ. κι έπρεπε να δώσει κανείς σκληρές εξετάσεις για να γίνει μέλος της ομάδας. κάτι, που ναι μεν αποτελεί κανόνα των ελίτ, απο την άλλη όμως είναι αντίθετο με το πνευμα του μέσου, που πρωωθεί την γνώση και την πληροφορία στο ευρύ κοινό.
    μήπως λοιπόν τα μπλόγκς -των πρωτοπόρων- υπερτιμίθηκαν; και ήρθε η ώρα να χάσουν την «αίγλη» τους;
    το κείμενό σας μου άρεσε πολύ, ήταν συναισθηματικά φορτισμένο, και γι αυτόν το λόγο μπήκα στην διαδικασία να καθήσω να γράψω γιατί ο χρόνος μου πλέον είναι ελάχιστος και δεν μου επιτρέπεται να τον αφιερώνω σε τέτοιες δραστηριότητες. ομολογώ όμως οτι το κείμενο άγγιξε «την ευαίσθητη πλευρά μου» γιατί εχω αφιερώσω κι εγω ενα πολύ όμορφο κομμάτι του χρόνου μου στο μπλόγκινγ.
    εχω όμως μια απορία, απο την εποχή που έγραφα. πρέπει τα μπλόγκς να είναι κάτι συγκεκριμένο; ενα δημόσιο- προσωπικό ημερολόγιο; μια δημόσια ψυχανάλυση; οι τύψεις των δημοσιογράφων (που βρήκαν χώρο κι εκφράζονται ελευθερα) η τζάμπα έκφραση των θέσεων συλλογων και ομάδων; τα μανιφέστα του καθενός; τι απ όλα;;
    μπορούσα να δώσω τον ορισμό των μλόγκς στο ξεκίνημά τους. μια παρέα δημιουργικών ανθρώπων που αντάλλασαν απόψεις και έδιναν στον κόσμο την δυνατότητα διαφορετικής σκέψησ εξω απο την στερεότυπη. πλέον όμως βλέπω οτι ο χώρος, το μπλόγκινγ δεν «ελεγχεται». και, πολύ απλά εχουν πάρει πια την εικόνα όλης της κοινωνίας. με τα έτσι και τα αλλιώς της , με τους κάθε είδους τύπους της. κι ο καθένας γράφει οτι θέλει.
    αλλού κρίνεται το στοίχημα πια. και κρίνεται γενικώς σην συνέπεια όσων γράφουμε.

    πάντως, πρέπει να πω οτι με συγκίνηση θυμάμαι την εποχή όπου είκοσι άνθρωποι γράφαμε καθημερινά, συναγωνιζόμασαταν με τον εαυτό του ο καθένας και με τους αξιόλογους ανθρώπους γύρω του, και διαβάζμε τα άλλα κείμενα, σχολιάζαμε μετρούσαμε τους αναγνώστες μας και αναπτύσαμε συνεργασίες. εχω περάσει όμορφα χρόνια ετσι. πολύ όμορφα.

  • arthur
    REPLY

    Κύριο άρθρο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ
    της 30-12-08

    To κόστος του «ασύλου»
    Είναι ανάγκη να υπάρξει πλήρης και εξακριβωμένη καταγραφή όλων των ζημιών που προκλήθηκαν στα ελληνικά πανεπιστήμια κατά τις ημέρες των πρόσφατων ταραχών.
    Ορισμένοι πρυτάνεις διστάζουν να δημοσιοποιήσουν την ακριβή εικόνα των καταστροφών, προφανώς γιατί δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παθητική τους στάση και την ατολμία τους. ΟΙ καταστροφές έγιναν όμως σε δημόσια περιουσία και η αποκατάστασή τους θα πληρωθεί, για άλλη μια φορά, από χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
    Είναι συνεπώς σημαντικό να δοθεί η συνολική εικόνα στον Έλληνα πολίτη ο οποίος δικαιούται να γνωρίζει πόσο ακριβά πληρώνει το «άσυλο» το οποίο επιτρέπει σε κάποιους να μετατρέπουν τα ελληνικά πανεπιστήμια σε χώρους ανεξέλεγκτης βίας και μανίας. Και κατόπιν όλοι μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για το ποιος προστατεύει πραγματικά το δημόσιο πανεπιστήμιο και ποιος όχι.

    Σχόλιο Γιώργη Χολιαστού

    Κόπτεσαι ποιος θα πληρώσει
    τα σπασμένα τα θρανία
    η ιερή των νεαρών μας
    που εκατάστρεψε μανία.

    Πόρνη-βρώμικη φυλλάδα,
    ρώτησες ποτέ σου ποιος
    του λαού μου θα πληρώσει
    το κλεμμένο του το βιος,

    από ομόλογα και μίζες,
    από ξάφρισμα υπουργών,
    από βόλεμα υμετέρων
    και λεφούσια βουλευτών;

    Όσους ρήμαξαν τον ήλιο
    καλοέχεις, βρωμερή,
    και τα βάζεις με τα νιάτα
    που τους φέγγει ένα κερί;

    Γιώργης Χολιαστός

Leave a Reply to Anemos Cancel Reply

Your email address will not be published.