Πύλη προς το έλλογο Το Κοινόν των Εξαρχείων

Μηνύματα καπνού

kapnos 

Η νεανική εξέγερση του Δεκεμβρίου σφραγίζει τη χρονιά που κλείνει. Για την Ελλάδα, αυτό το ξέσπασμα οργής και βίας, με αφορμή τον φόνο του 15χρονου, είναι το Γεγονός της Χρονιάς, που σκεπάζει ακόμη και την επελαύνουσα ύφεση και την πλανητική αναθεώρηση οικονομικών και πολιτικών μοντέλων. Μοιραία, το τραγικό πρόσωπο του έφηβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι το Πρόσωπο της Χρονιάς, εκφράζοντας τη βίαιη διακοπή της ελπίδας, το πλήγμα στη νιότη, σε μια χώρα υπογεννητικότητας, γερόντων και μεταναστών. Ο ακούσιος μάρτυρας αφήνει πίσω τον Μπαράκ Ομπάμα και την ελπίδα αλλαγής που εξέφρασε, αφήνει πίσω και τον ηγούμενο Εφραίμ, που εξέφρασε την απληστία και την αλαζονεία της Ελλάδας του real estate, των «αγνοούντων» και ανεύθυνων υπουργών, της γενικευμένης διαφθοράς και του κυνισμού. Υπό μία έννοια, ο Αλέξης είναι η ομπαμική ελπίδα, το υποσχόμενο Νέο, που δολοφονείται από τη διαφθορά και τον κυνισμό του Παλαιού, της παρακμιακής Ελλάδας.

Εκεί ακριβώς, στο οδυνηρό μεταίχμιο, στεκόμαστε τώρα. Πϊσω μας σωρεύονται ερείπια και σκάνδαλα, αποκαϊδια παρακμής. Μπροστά μας ανοίγεται η έρημος του πραγματικού, στρωμένη με φτώχεια και δυσχέρεια. Κι εμείς, στο χείλος, στο δυσοίωνο πέρασμα, σαστισμένοι και απαράσκευοι.

 

barricade

barricade_2

Αναζητούμε αναλογίες των σημερινών Δεκεμβριανών, στην εγχώρια και τη διεθνή παράδοση. Ακούγονται ήδη τα Ιουλιανά του ‘65,  το Πολυτεχνείο του ‘73, οι ελληνικές καταλήψεις του ‘79-’80, ο γαλλικός Μάης του ‘68, το ιταλικό «φθινόπωρο» του ‘77. Ορθώς προστρέχουμε στο παρελθόν, για να βρούμε αναλογίες, αλλά χρειάζεται προσοχή στις αναγωγές, τις προβολές και τους αναπόφευκτους αναχρονισμούς. Καταρχάς, να διακρίνουμε τις βαθιές ποιοτικές διαφορές των σημερινών συμβάντων με τα συμβάντα του παρελθόντος. Οι διαφορές προέρχονται αφενός από το ριζικά νέο γεωπολιτικό περιβάλλον, όπως διαμορφώνεται μετά τα ορόσημα του ΄89, της 9/11 και της πρόσφατης κατάρρευσης των οικονομιών. Το παγκοσμιοποημένο περιβάλλον κατοικείται από άλλα κοινωνικά υποκείμενα, άλλο πλήθος, και απαιτεί άλλη διάνοια για την προσέγγισή του. 

Από το ‘60 και το ‘70 έως σήμερα έχει εν τω μεταξύ μετασχηματισθεί βαθιά η φύση της εργασίας και των επικοινωνιών, και συνακόλουθα η σχέση με την εργασία και τον χρόνο, μετασχηματίζονται δηλαδή οι σχέσεις με τα συμβάντα και με τον εαυτό. Η μεσογειακή γενιά των 700 ευρώ και η Generazione 1000 δεν ορίζεται μόνο από την υλική μιζέρια του κατώτατου μισθού, αλλά και από το ριζικά νέο φαντασιακό· είναι η γενιά που μεγάλωσε ψηφιακά, με κινητή τηλεφωνία, διαρκή ταξίδια, κοσμοπολιτισμό αλλά και ρευστότητα και ανασφάλεια, ανάμεσα σε ερείπια παρελθόντος και διαψευσμένες υποσχέσεις μέλλοντος· είναι η γενιά του ρίσκου και της επισφάλειας· είναι το πολύμορφο, πολυσθενές «πρεκαριάτο» (<precarious=επισφαλής), που παίρνει τη θέση του προλεταριάτου σε ένα τοπίο αποβιομηχάνισης, συγκεντροποίησης και καινοφανών υπηρεσιών.

Αυτό το πρεκαριάτο απλώνεται από τα σπλάχνα της νεόπτωχης μεσαίας τάξης των προαστίων έως τους ήδη αποκλεισμένους των εργατικών συνοικιών και των γκέτο· από τους διδακτορούχους τριαντάρηδες που υποβάλλουν CV και εισπράττουν συμπάθεια και 700 ευρώ, έως τα λαϊκά τέκνα κατεστραμμένων εργατών και μικροκαταστημαρχών που αφιονίζονται με γήπεδο και Στοίχημα, και ανταγωνίζονται στην αγορά εργασίας με μετανάστες μεροκάματου 30 ευρώ χωρίς ΙΚΑ. Κοινή ορίζουσα, οι κραυγές των πανκ και των χούλιγκαν απέναντι στον θατσερισμό: No future και Pretty vacant.

Αυτά τα υποκείμενα δεν υπήρχαν ούτε το ‘65, όταν κυριαρχούσε ο εργατισμός και φούσκωνε μια άνοιξη που πνίγηκε από τη δικτατορία, ούτε το ‘73 όταν οι ντεκλασέ φοιτητές συσπειρώθηκαν αυθόρμητα με αιτήματα πανεθνικά και θεμελιώδη: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία.

Το ‘68, από την άλλη, σημαδεύεται από την εξέγερση για τη χειραφέτηση του φαντασιακού, για την απόλυτη ελευθερία, όχι από υλική απόγνωση. Τέτοια ήταν και τα χαρακτηριστικά του ελληνικού αναρχοαυτόνομου μικροκινήματος του ‘79, που ουσιαστικά έφερε καθυστερημένα το πνεύμα του ΄68 στα πανεπιστήμια και εξουδετέρωσε ηθικά και πολιτικά την παραδοσιακή αριστερά και κυρίως το ΚΚΕ.

Οι μάχες για την ηγεμονία είναι ένα άλλο πεδίο διαφορισμού. Είπαμε για το ‘79, όταν το ΚΚΕ απόλεσε την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία στη νεολαία· η ηγεμονία του ΚΚΕ έως τότε ήταν ηγεμονία ανθρώπων σφραγισμένων από την ήττα και τον σταλινισμό, σε τρανταχτή αναντιστοιχία με την ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης, που έβλεπε ήδη τη μιζέρια του υπαρκτού σοσιαλισμού και ετοιμαζόταν να υποδεχτεί ως Μεσσία τον Ανδρέα Παπανδρέου, να συνεχίσει τον ανολοκλήρωτο κύκλο του ‘65. Η σημερινή χιλιαστική, αγοραφοβική και αντιδραστική στάση του ΚΚΕ είναι φυσική συνέχεια του ‘65, του ‘73, του ‘79: και τότε και τώρα βλέπει προβοκάτορες και πράκτορες, από τον σκυλευμένο Πέτρουλα έως τους προβοκάτορες του Πολυτεχνείου και των καταλήψεων ‘79. Ωστόσο το ισχνό κινηματικά ‘79 διαγράφει αχνά ένα νέο στοιχείο: οι αναρχοαυτόνομοι καταστρέφουν μεν την ηγεμονία του ΚΚΕ, αλλά δεν διεκδικούν ούτε εγκαθιδρύουν τη δική τους ηγεμονία, ούτε καν ιδεολογική. Η πολιτική ηγεμονία κληροδοτείται στο αχανές ΠΑΣΟΚ, εκφραστή του αχανούς μικρομεσαίου πλήθους.

Τα Δεκεμβριανά ‘08 έχουν αυτό το στοιχείο καταστροφής και μη εγκαθίδρυσης ηγεμονίας. Κανείς δεν τη διεκδικεί, κανείς δεν καθοδηγεί, δεν συντονίζει. Δεν υπάρχει κεντρική πολιτική έκφραση, δεν υπάρχουν καν τυπικά αιτήματα, πλην της λυσσαλέας και κάποτε εφευρετικής διαμαρτυρίας, της οργής, της απόγνωσης, της σύγκρουσης. Το πρεκαριάτο περνά από την εσωστρέφεια και τον μαρασμό στην άγρια αντίδραση, παρακάμπτει τα μήντια και τις διαμεσολαβήσεις,  παρακάμπτει ακόμη και το Διαδίκτυο στις κρίσιμες στιγμές, και ανακαλύπτει τον δρόμο.

Αυτά τα φαινόμενα μετωπικής σύγκρουσης και συνολικής απόρριψης οποιουδήποτε διαλόγου και έλλογου μετασχηματισμού, εν τινι μέτρω προοικονομούνται στην Ιταλική Αυτονομία του ‘77, η οποία όμως κατέληξε σε ένοπλους, σε άτυπο εμφύλιο, σε δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένους, σε μια κοινωνική και ψυχική τραγωδία που άφησε βαθιές ουλές ακόμη και στη μεγάλη γειτονική μας χώρα. 

Οι δικές μας αναγνώσεις του παρόντος οφείλουν να μας οδηγήσουν όχι σε επαναλήψεις, όχι σε τυφλή απόρριψη και κοινωνικό μαρασμό, αλλά σε κατανόηση του πραγματικού, με διαύγεια, θάρρος και συμπόνια. Μια μικρή χώρα μπορεί να στέλνει μηνύματα καπνού, αλλά δεν αντέχει να καεί.

buzz it!

31 Σχόλια
  • skoug
    REPLY

    Ο άλλος πόλος: το βιτριολιασμένο πρόσωπο της συνδικαλίστριας, απότοκο δουλεμπορίου και νταβατζιλικιού· κι εκεί τα μέσα και οι πολιτικές δυνάμεις υποτονικές το αφήνουν να περάσει σχεδόν ασχολίαστο, σαν ένα τυχαίο συμβάν κι αυτό· κι εκεί δε συνέβη το ανάλογο της εξέγερσης των μαθητών από τα συνδικάτα και το οργανωμένο κίνημα της κας Παπαρήγα κι εκεί φάνηκε ο ευνουχισμός και η λοβοτομή που πέτυχαν τα πειθαρχημένα ―τελικά― στο σύστημα σχήματα κι η αδυναμία τους για διεκδίκηση και ανατροπή.
    Καλημέρα σας.

  • issipap
    REPLY

    katarxas na zitiso syggnomi gia ta greeklish, alla vriskomai se internet cafe, kapou stin polonia….
    to keimeno auto me vriskei sxedon apolyta symfono, kai einai mia apo tis pio psyxraimes analyseis tou dekemvri ’08.
    mia monaxa enstasi:
    afou anafereste sto fantasiako parel8ouson eksegerseon, opos o mais tou 68, giati den anatrexete kai stin antistoixi tekmiriosi, opos ekfrastike (en merei kai oxi apokleistika, vevaia) prin: apo to debaurd kai meta: apo ton kastoriadi, metaksi allon?
    to leo auto, giati akrivos o kastoriadis dinei kata ti gnomi mou mia poreia skepsis pou 9a mborouse endexomenos na sas odigisei sti lisi, sxetika me to provlima tis apousias igemonias.
    i apousia ideologikis igemonias, mborei na odigei sto xaos, mborei omos kai na odigisei stin autonomia.
    den paizo me tis lekseis, oute fantasionomai ti metatropi tis koinonias me automato tropo.
    gnorizete poly kala omos, ypo8eto, oti metaksi ton katastrofeon neon tou dekemvri, de 8a vreite mono tous antistoixous meta-punk tis 8atseroeidous mas koinonias, alla kai syneiditopoiimenous autonomistes pou gia opoiadipote praksi tous proigeitai syneleusi anoixti. Oi an8ropoi aytoi gnorizoun ta keimena tou kastoriadi kai vevaia, symmerizontai ti vasiki tou emmoni: tia angkaiotia tis metousiosis tis 8eorias se praksi!
    mipos loipon i apousia ideologikis igemonias, opos ekfrazetai apo tin adynamia ton paradosiakon aristeron kommatikon sximatismon tis xoras, akomi kai tou syrriza, vevaia, pou den pauei na xrisimopoiei kai na ekmetalleuetai eksousiastikes domes, mipos auti i apousia ka8odigisis apo ta pano, de simainei tipota allo para ti gennisi mias spi8as elpidas gia to aurio tis koinonias autis, ena endexomeno rogmis ston toixo tou labyrin8ou?
    sas euxaristo gia to xwro kai kalimera.

  • thas
    REPLY

    Ευτυχώς που υπάρχει ένας τέτοιος λόγος σήμερα (τολμηρός, εποπτικός, συνθετικός) που αναλύει συστηματικά τα γεγονότα από το ξεκίνημά τους (θα έλεγα τα αγκαλιάζει) και δεν μας αφήνει μόνους κι έρημους στις σκέψεις μας.
    Απέναντί του βρίσκεται, πλην εξαιρέσεων, μια εντυπωσιακής στειρότητας κλινική αρθρογραφία.

  • aerosol
    REPLY

    Εξαιρετικά προσεκτική ματιά.
    [Χαίρομαι που χώρεσε και η λέξη “συμπόνοια”.]

  • Prospero
    REPLY

    Μπράβο Νίκο! Εκτός από την καθαρότητα της ματιάς για το αύριο και την κοινωνία μας, υπάρχει και μια χούφτα ελπίδα που δίνεις και στους αναγνώστες σου με έναν τέτοιο λόγο. Χρόνια πολλά.

  • Συνδικαλιστής
    REPLY

    Φίλες και φίλοι,
    ο γιος της Κωνσταντίνας Κούνεβα, Εμμανουέλ, είναι μαθητής της Ε΄ Δημοτικού σε σχολείο των Πετραλώνων. Ο πατέρας του εργάζεται στη Βουλγαρία. Η μητέρα του (ιστορικός – που βγάζει τίμια το ψωμί της στη χώρα μας σαν καθαρίστρια) πληρώνει το θάρρος της γνώμης της και την αντίστασή της απέναντι στην βάρβαρη εκμετάλλευση και την ασυδοσία της εργοδοσίας.
    Ο εκπαιδευτικός κόσμος της Αθήνας είναι ανάστατος και συγκλονισμένος.
    Η γυναίκα έχασε το φως της και παλεύει για τη ζωή της.

    Φίλοι και φίλες,
    αυτό δεν πρέπει να περάσει έτσι. Από παντού μας κυκλώνει η ανθρώπινη δυστυχία: δυστυχισμένοι και ταλαίπωροι μετανάστες, ναρκομανείς/ανθρώπινα σκουπίδια, ψυχικά πάσχοντες παρατημένοι στη μοίρα τους, άνεργοι, φτωχοί, άρρωστοι αντικείμενα κοροϊδίας στο ανύπαρκτο ΕΣΥ, σωφρονιστικό σύστημα ευφημισμός, παιδιά έξω από τα σχολεία, δίχως μέλλον, και γυναίκες θύματα της σεξουαλικής εμπορίας… Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
    Ζούμε σε μια κοινωνία εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας και ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει όρια. Εθιστήκαμε.

    ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ.
    Η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Πρέπει να αντιδράσουμε. Με όλους τους τρόπους.
    Με τη συμμετοχή μας σε όλες τις εκδηλώσεις που θα προγραμματισθούν.
    Με το λόγο μας. Ενυπόγραφα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε.
    Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στο συγκεκριμένο συνδικάτο.
    Με την απαίτηση για εφαρμογή (και έλεγχο της εφαρμογής) της εργατικής νομοθεσίας. Είναι ντροπή μέσα από την ασύδοτη λειτουργία θεσμών όπως οι εργολαβίες και υπεργολαβίες να γίνεται ενοικίαση/υπενοικίαση εργαζομένων με όρους σκλαβιάς και οι αρμόδιοι εμπλεκόμενοι φορείς και πρόσωπα να βολεύονται και να κοιτάζουν αλλού αντί να κάνουν το καθήκον τους.
    Με την έμπρακτη (και οικονομικά) αλληλεγγύη μας στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και το γιο της.
    Δεν είναι Χριστούγεννα, είναι η κάθοδος στον Άδη γι’ αυτό το αγόρι και τη μάνα του.
    Είναι μαθητής μας, ένα ώριμο παιδί. Θα κάθεται στο θρανίο απέναντί μας.
    Η μάνα του δεν έκανε παρά το σωστό.

    Τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να μπορούμε να τον κοιτάμε στα μάτια;

    Χάρης Παπαδόπουλος
    σχολικός σύμβουλος δημ. εκπαίδευσης της 2ης περιφέρειας της Αθήνας

    ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΡΙΑ
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ

    Επίθεση με καυστικό οξύ στο πρόσωπο, το κεφάλι και τον ώμο της Κωνσταντίνας Κούνεβα πραγματοποίησαν άγνωστοι στις 12 τα μεσάνυχτα της 22-12, που την περίμεναν έξω από το σπίτι της την ώρα επιστροφής από την εργασία της, με αποτέλεσμα η γυναίκα να βρίσκεται έκτοτε στην εντατική και να κινδυνεύει ακόμα να χάσει τη ζωή της, ή να μείνει με βαρύτατη αναπηρία.

    Η Κούνεβα είναι γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Εργαζομένων, το οποίο είναι ίσως το πιο ζωντανό σωματείο των επισφαλώς εργαζομένων στην Ελλάδα, που αγωνίζεται σκληρά και ηρωικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων που βρίσκονται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση και τη μεγαλύτερη εργοδοτική τρομοκρατία, και οργανώνει Ελληνίδες και μετανάστριες – κατά κύριο λόγο γυναίκες.

    Οι συναδέλφισσές της Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του Σωματείου καταγγέλλουν ότι η επίθεση προέρχεται από κύκλους της εργοδοσίας, η οποία τρομοκρατούσε όλες τις εργαζόμενες, και σκληρότερα την Κούνεβα επειδή είναι βουλγαρικής καταγωγής και συνεπώς πιο ευάλωτη.

    Η εργολαβική εταιρία στην οποία δούλευε η Κούνεβα είχε δύο μεγάλους κρατικούς πελάτες (ίσως και άλλους) τον ΗΣΑΠ και την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΒΟ). Οι καταγγελίες του σωματείου προς τις εταιρίες για τη βαριά εκμετάλλευση των εργαζομένων από τον εργολάβο και για την καταπάτηση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έχουν πέσει μέχρι στιγμής στο κενό, δηλαδή οι κρατικές εταιρίες-πελάτες δεν αντιδρούσαν στα παράπονα για τον εργολάβο και δεν παρενέβαιναν για την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας.

    Η τρομοκρατία της επιχείρησης ήταν συνεχής, όποια γυναίκα τολμούσε να ζητήσει βασικά δικαιώματα απολυόταν, και το σωματείο βρισκόταν σε διαρκείς παραστάσεις στην επιθεώρηση εργασίας, το υπουργείο Εργασίας αλλά και τη ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο, αλλά κανείς δεν προσπάθησε να ελέγξει πραγματικά τον εργολάβο Οικονομάκη που αντιμετωπίζει τις εργαζόμενες σαν σκλάβες.

    Η Κούνεβα όπως και οι άλλες συνδικαλίστριες αυτού του σωματείου, που είναι ανοιχτό στην κοινωνία, είχαν συνεργαστεί με γυναικείες οργανώσεις για την ανάδειξη των προβλημάτων του ασφαλιστικού, με έμφαση στον χαρακτηριστμό του επαγγέλματός τους ως βαρέως και ανθυγιεινού και τις σκληρές αντεργατικές συνθήκες.

    Τέλος τονίζουμε ξανά την ευθύνη των δύο μεγάλων κρατικών εταιριών για την τραγική αυτή εξέλιξη και απαιτούμε, μαζί με τις εργαζόμενες, την πρόσληψη καθαριστριών με κανονικές συμβάσεις εργασίας και όχι την χρησιμοποίηση εργολαβιών.

    Επείγον!!! Οικονομική ενίσχυση για την συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα

    ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!

    ΠΡΟΣΟΧΗ – ΠΡΟΣΟΧΗ

    Αυτός είναι ο λογαριασμός για την οικονομική ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση με βιτριόλι από τους μπράβους των εργολάβων σαν τιμωρία για τη δράση της ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

    5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
    DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

    Να καταθέσουμε την ενίσχυση μας χωρίς δεύτερη σκέψη και τσιγκουνιές. Όχι από το περίσσευμα μας. Ας μας λείψουν τα χρήματα. Είναι θέμα στοιχειώδους ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι δήλωση ότι η εργοδοτική τρομοκρατία ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

    Οι νονοί της νύχτας και της μέρας θα μας βρουν απέναντι τους!

    ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!

  • ilias
    REPLY

    Η περίπτωση της κ. Κούνοβα προφανώς συνδέεται άμεσα με τη δολοφονία του Ελληνο αυστραλού το καλοκαίρι στη Μύκονο.
    Προφανώς επίσης, η χώρα δεν καίγεται μόνο από τα μηνύματα καπνού αλλά και από την αλητεία της νέας και παλιάς επιχειρηματικότητας…

  • Belbo
    REPLY

    Αγαπητέ κε Ξυδάκη,

    Πολύ ενδιαφέρουσα και ψύχραιμη ανάλυση, δύο σημεία στις συγκρίσεις με το παρελθόν που κάνετε:
    1) Ας μην υπερτιμάμαι τη μαζικότητά των ταραχών: στις πορείες συμμετείχαν 10,000 άτομα, στις δε ταραχές ακόμη λιγότεροι, αριθμός πολύ μικρός που δεν συγκρίνεται με τη μαζικότητα του παρελθόντος.
    2) Τα περισσότερα κινήματα που παρέλθόντος παρήγαν αξίες (η έκφραση δεν είναι δική μου), εδώ μιλάμε για παντελή έλειψη αξιών. Η κάθε εποχή έχει την επανάσταση που της αξίζει :-) επίσης η έκφραση δεν είναι δική μου.

    Χρόνια Πολλά και Καλά Χριστούγεννα!

    Belbo

  • inlovewithlife
    REPLY

    Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 είναι από όλες τις απόψεις μία αρχή. Με αυτή την έννοια έρχεται από το μέλλον. Είναι μία έξοδος της κοινωνίας προς το μέλλον. Η κοινωνία σήμερα δεν ξέρει τι θέλει, ξέρει όμως τι δε θέλει. Δε θέλει το υπάρχον με όλα αυτά που το στηρίζουν.

    Ο α/α χώρος μπορεί συχνά να παίρνει το ρόλο που του απονέμει το σύστημα, αυτόν του περιθωρίου, σε καμία περίπτωση όμως τόσο στην παραγωγή θεωρίας όσο και στην καθημερινή του πράξη δεν το στηρίζει. Όπως δεν είναι και στο dna του η ηγεμονία.

    Με αυτή την έννοια το μέλλον, αν όλα πάνε καλά, θα έχει ομοιότητα με την Ιταλική αυτονομία, σε καμία όμως περίπτωση δε θα είναι το ίδιο αλλά καλύτερο.

  • manitaritoubounou
    REPLY

    Αγαπητέ Νίκο συγχαρητήρια για την συνθετική και συνάμα ιστορική ανάλυση.
    Μόνο μια παρατήρηση, συμφωνόντας μαζί σου για την “νεανική εξέγερση” Το φαινόμενο είχε μεγάλη εκτακτικότητα (τουλάχιστον 42 μεγάλες πόλεις το έζησαν). Παράλληλα είχαμε και πολλά ειρηνικά κατεβάσματα στους δρόμους με έμφαση στους μαθητές και φοιτητές, με ή χωρίς έλεγχο από κόμματα σε ένδειξη αλληλεγγύης και όχι μόνο.

    Καταλήψεις σε τεράστιο μεγάλο αριθμό σχολών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και καταλήψεις ή αποχές σε πάνω από 700 σχολεία. Όσοι προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία της εξέγερσης με ηθικολογίες – όλοι έχουμε βεβαίως και την δική μας όραση – πρώτον δεν θα το πετύχουν και δεύτερον θα οργίσουν ακόμη περισσότερο τα νιάτα μας.

    ΥΓ Κάποιες προβοκάτσιες που πήγαν να στηθούν, ευτυχώς δεν είχαν νεκρούς…

    Χρόνια πολλά για το δωδεκαήμερο.

  • Νοσφεράτος
    REPLY

    Σ’αυτήν την εξεγερση υπήρχαν α)κοινωνικές ομαδες που τις βλεπαμε -ηταν ορατες – αλλα τις Παραβλεπαμε (και την δυναμική των οποιων πολύ ωραια αναλύσατε
    β) συναισθηματα (Οργή , φοβος , μισος , απελπισια κ.α ) που τοσο καιρό συσωρευονταν ..Και που δυστυχώς ηταν και απαραμένουν ανεπεξεργαστα
    γ) νεες τεχνολογιες επικοινωνιας
    Ομως το πιο απογοητευτικό ειναι οτι συνεχιζεται η αποξενωση τμηματων της ελληνικής κοινωνιας και πολιτικής που Δεν συνατιουνται ουτε επικοινωνουν
    πραγματικά ..
    Και θυμιζουν διαδικασιες αποκόλησης του κοινωνικου ιστου (σαν την Πετρινη σχεδια του Σαραμάγκου)
    Χρειαζομαστε εναν Μεγαλο στοχο για την νεολαια ..Επενδυσεις στην Παιδεια στην Υγεια το Περιβαλλον ….Εναν στοχο…

    Αλλα φυσικά τιποτε δεν θα γινει σε μια γηραλέα κοινωνια (και κυριως πολιτικο συστημα )που μνησικακει απεναντι στα ιδια της τα νιάτα

  • alberich
    REPLY

    Eλπίζω αυτές τις μέρες των γιορτών οι διεργασίες να συνεχίζονται, οχι ίσως στις συναυλίες και στα στέκια όπως το 79 αλλά στο δίκτυο, έτσι ώστε να μην μείνει αυτό το ξέσπασμα χωρίς μια συμβολική ηθική νίκη (όπως η απόσυρση του 815 το 79) πάνω σε όσους ετερόκλητους έσπευσαν ενστικτωδώς να συνασπισθούν και να το “αποδομήσουν” με αυτό τον υποκριτικό, κραυγαλέα ιδιοτελή, χυδαία απλουστευτικό και πρωτόγονα ωμό λόγο.

  • ο δείμος του πολίτη
    REPLY

    Εξαιρετική ανάλυση. Θα προσθέσω μόνο ότι τελικά αυτοί που ξεσηκώθηκαν δεν ήταν παιδιά του προλεταριάτου, αλλά των μεσάιων στρωμάτων. Επιβαιώνεται τελικά ότι η πρωτοπορία ανήκει της μεσαία τάξη.

  • d E
    REPLY

    Ωραια η αναλυση σας.Το ’79 ομως η αναρχοαυτονομη εξεγερση οπως εκ των υστερων την λενε,δεν περιμενε σαν Μεσσια το ΠΑΣΟΚ.Αυτο ητανε η προσδοκια καποιων δεξιων νοικοκυρηδων και των μικρομεσαιων αριστερων, που δεν ειχανε χωρο στα πραγματα.Η νεολαια ητανε πολυ μπροστα απο τα κομματα και τους μεσσιες σε σημειο να τα βλεπει και λιγο ισοπεδωτικα πλεον.Μαλλον ζητουσε την καταργηση τους.Εξ αυτου και ο κυνισμος που επικρατησε σε πολλα στελεχη της κατοπιν.Οι νεοι βλεπαμε να καταρεουν εκατερωθεν ολα,και μονο το παραλογο ειχε λογικη.Ειναι κριμα να καπελωσει το ΠΑΣΟΚ ,που μετρουσε τα πιο συντηρητικα στελεχη ,ολη την κατασταση.

  • d E
    REPLY

    alberich@ Συμφωνω για τον φοβο της αποδομησης.Εκτος ομως απο τον 815,οι καταληψεις του’79 αφησανε και μια γενια που επρεπε να ξεφορτωθει σωρο απο μεταεμφυλιακα συμπλεγματα .Τα καταφερε σε μεγαλο βαθμο.Γεμισε η Ελλαδα μαγαζια,μουσικες αποψεις που στη δεκαετια του ’70 απαγορευοτανε επι ποινη …διαγραφης.Η διαχειρηση του αποτελεσματος ειναι αλλη υποθεση.

  • suspect
    REPLY

    Δεν ειμαι σιγουρος ουτε αν προκειτια περι εξεγερσης ουτε αν ηταν νεανικη…

  • no frost
    REPLY

    Μπράβο για το κείμενο, την αληθινή του έγνοια και την γόνιμη προσέγγιση..
    Μερικές σκέψεις..

    1. Ένα μεγάλο μέρος της σύγχυσης που μας προκαλεί η συμμετοχή και η στόχευση ομάδων αυτής της εξέγερσης οφείλεται κατά την γνώμη μου καθαρά στα ΜΜΕ. Ο μέσος τηλεθεατής που δεν συμμετείχε σε πορείες δεν έχει πραγματική εικόνα για το μεγάλο μέγεθος τους καθώς οι τηλεοράσεις εστίασαν στις καταστροφές. Το μεγαλύτερο τμήμα της εξέγερσης δεν ανήκει στους κουκουλοφόρους που κακώς τους λέμε κι έτσι.
    Δεν είναι τόσο απολίτικο όσο νομίζει ο κόσμος είναι απλώς «ακομμάτιστο». Στις φετινές, παλαιότερες πορείες ήδη όμως τα μπλοκ των αντιεξουσιαστικών χώρων ήταν διευρυμένα και προέβαιναν και σε κάτι μικροζημιές.
    Τώρα όμως πια και τα δωδεκάχρονα έμαθαν πώς να πετάνε πέτρες και ξέρουμε όλοι μας παιδιά που τόκαναν. Και δεν είναι μόνο η ανεργία, τα λεφτά κλπ. Είναι και η αξιοπρέπεια αλλά και το δικαίωμα στο όραμα μιας καλύτερης ζωής. Όχι, ούτε η Ιστορία τέλειωσε ούτε οι ιδεολογίες ξόφλησαν. Παράγονται και σήμερα. Και το μέγεθος της κρίσης ανέδειξε και την αποτυχία του παρόντος συστήματος.

    “I am not a liberator. Liberators do not exist. The people liberate themselves.”

    Che Guevara

    2. Η εξέγερση ήταν θετική σε κάθε περίπτωση ακόμη κι αν δεν είχε πολιτική συγκρότηση και καθοδήγηση βέβαια και καθώς ήταν αυθόρμητη δεν είχε και αιτήματα συγκεκριμένα η καλά συγκροτημένα. Μην ξεχνάμε όμως ότι καθώς αποτελούσε ένα ξέσπασμα οργής για την δολοφονία δεν είχε χρονικά περιθώρια να συγκροτήσει λόγο και μέθοδο. Επίσης ήταν ένα παλλαϊκό ξέσπασμα. Και ας θυμηθούμε πως ακόμα και στην σοβιετική επανάσταση είχαν προηγηθεί πολύμηνες εξεγέρσεις αυθόρμητες ή ημιοργανωμένες. Όχι φυσικά ότι υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Σε κάθε περίπτωση αυτή έστω η απότομη κινητοποίηση της νεολαίας δείχνει ένα ζωντανό ελπιδοφόρο κύτταρο που μπορεί να πλαισιώσει αριστερές προοπτικές ή να θέσει νέες προτεραιότητες και οργανώσεις…

    “We cannot change anything until we accept it. Condemnation does not liberate, it oppresses.”

    Carl Gustav Jung

    3. Αν τα πολιτικά κόμματα δεν αποδεχτούν και δεν αποφασίσουν να δείξουν κατανόηση σε όλο το φάσμα του φαινομενου, των αιτημάτων του και των συνεπειών του και αν δεν δεχτούν τα ολέθρια λάθη τους (το σημαντικότερο) καμία αλλαγή ριζική δεν πρόκειται να επέλθει στο κέντρο του συστήματος των χρεωκοπημένων «πολιτικών» τους. Θα καταδικάζουν την εξέγερση και θα τρώνε μούτζες.

    Υπάρχει βέβαια και η περιφέρεια του συστήματος. Οι περσινές διαδηλώσεις και καταλήψεις στα πανεπιστήμια απέδειξαν ότι το πεζοδρόμιο ανατρέπει ακόμη και καλά τροχοπεδημένες αποφάσεις όπως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
    Κι αν δεν είχε προηγηθεί η πρότερη «προπαίδεια» των κινητοποιήσεων για το άρθρο 16 ισως σήμερα να μην είχαμε ακριβώς την ίδια εξέγερση. Αυτό ίσως του χρεώνουν υποσυνείδητα του Αλαβάνου οι πασοκονουδούδες. Και τους συμβασιούχους και τα stages. Αυτή η λέξη ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό μέχρι να την φωνάξει αυτός στην Βουλή. Και μετά είδαμε 40.000 άτομα νάναι στα stages στα Υπουργεία και ΟΤΑ με 450 ευρώ και ανασφάλιστα.
    Το σιχαμερό και διεφθαρμένο κράτος πλήρωνε με το σταγονόμετρο μαύρο χρήμα τους σταζούχους και από την άλλη ξέπλενε μαύρο χρήμα στο Βατοπαίδιο κι έχτιζε βίλες στις Μάρες!

    Αν όλα αυτά είναι νόμιμα και ηθικά τότε είναι τιμή μας να είμαστε παράνομοι! Όταν ξέρω ότι αυτό το γουρούνι ο Στυλιανίδης είναι στο ρεζόρτ και το παιδάκι της συνδικαλίστριας καθαρίστριας λιώνει στο κλάμα για την μαμά του που είναι τυφλή και δεν μιλάει και κανένα κτήνος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν πήγε κατά κεί τρελαίνομαι και θέλω να γίνω Ξηρός.

    4. Κλείνω με τρεις σοφές φράσεις άλλων που συνδιαλέγονται αναμεταξύ τους και μιλάνε για το Μεγάλο Στοίχημα:

    “Capitalism justified itself and was adopted as an economic principle on the express ground that it provides selfish motives for doing good, and that human beings will do nothing except for selfish motives”

    George Bernard Shaw

    “The ethics of Truth always returns, in precise circumstances, to fighting for the True against the four fundamentals forms of Evil: obscurantism, commercial academicism, the politics of profit and inequality, and sexual barbarism.”

    Alain Badiou

    “The most important thing in life is not to capitalize on your gains. Any fool can do that. The really important thing is to profit from your losses. That requires intelligence; and it makes the difference between a man of sense and a fool.”

    William Bolitho

  • Mike
    REPLY

    Εξαιρετική ανάλυση. Αλλά είτε διαβάζω εμβριθείς αναλύσεις όπως τούτη, είτε άλλες, περισσότερο ρηχές, όλα σταματούν στις διαπιστώσεις. Προς θεού, δεν κάνω κριτική, άλλωστε κι εγώ δεν έχω, ακόμη, τίποτα προσθέσει επ’ αυτού. Κι αυτό ακριβώς είναι που με απασχολεί. Γιατί, όλες αυτές οι κοινωνικές κρίσεις και εξεγέρσεις δεν μετασχηματίζονται κατά τέτοιο τρόπο σε πολιτικό και καλλιτεχνικό λόγο, ώστε να μην είναι δυνατόν να επαναληφθούν. Να γίνουν κομμάτια της συλλογικής μας συνείδησης που να μην επιδέχονται αλλοίωση ή παραγραφή.
    Υποψιάζομαι, ότι είναι επειδή δεν παράγουμε τίποτα. Είτε ως χώρα, είτε ως πολιτικός λόγος, είτε ως καλλιτεχνική παραγωγή.

  • Νοσφεράτος
    REPLY

    ”Υποψιάζομαι, ότι είναι επειδή δεν παράγουμε τίποτα. Είτε ως χώρα, είτε ως πολιτικός λόγος, είτε ως καλλιτεχνική παραγωγή.”

    και γιαυτό αλλά οχι μονο..
    Ακριβώς επειδή γνωριζουμε ενδομυχα οτι ”δεν παράγουμε τίποτα” και το Απωθουμε μετατρέπουμε αυτή την γνωση σε Μνησικακια

    ..εναντιον των ιδιων των παιδιων μας..
    Μια κοινωνια που αυτοκομματιαζεται….ενώ κανεις Δεν εννοει να παραιτηθει.. και οταν λεω κανεις δεν εννοω μονο αυτους που Θα επρεπε αυτονοητα να παραιτηθουν ….
    Αλλά και πολλους αλλους που απωθουν την επιγνωση οτι ειναι εντελώς περιττοι και μέρος του προβλήματος .

  • Απογοητευμένος
    REPLY

    Ένα πράγματι πολύ ενδιαφέρον άρθρο κ. Ξυδάκη με το οποίο συμφωνώ στα περισσότερα σημεία.
    Πολύ εύστοχη επίσης, και η σύνδεση που κάνατε μεταξύ των αναρχοαυτόνομων (όντας μία από τις ομάδες που συμμετείχε στις φοιτητικές κινητοποίησεις του ’79 εναντίον του Ν.815) και του Μαη του ’68. Είναι ένα συμπέρασμα στο οποίο και εγω έχω καταλήξει εδώ και αρκετό καιρό, όντως, οι αναρχοαυτόνομοι έφεραν ένα “μαγιάτικο” άρωμα στο φοιτητικό κίνημα της εποχής και συνέβαλαν αποφασιστικά, όπως άλλωστε και ο Μάης, στο να δημιουργηθεί ένα ρήγμα, εως ένα βαθμό, στην ηγεμονία της αριστεράς (και λέγοντας αριστερά αναφέρομαι στο φάσμα ΌΛΩΝ των αριστερων οργανώσεων εκείνης της εποχής) στο χώρο των πανεπιστημίων. Το ότι δεν ηγεμόνευσαν στο χώρο των πανεπιστημίων οφείλεται εν μέρει στο γεγονος ότι πρωταρχικός στόχος τους δεν ήταν η ηγεμονία αυτή καθεαυτή αλλά να μπολιάσουν με κριτική σκέψη, και χιούμορ θα προσέθετα, τον χώρο των πανεπιστημίων. Ένα χώρο καταπλακωμένο μέχρι τότε από τον ξύλινο και κατάξερο λόγο της εγχώριας αριστεράς (αυτόν από τον οποίο ακόμα δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί).

    Εαν με κάτι μοιάζει τούτη η εξέγερση (ή τούτες οι αναταραχές, όπως θέλετε πείτε το) δεν είναι ο Μάϊος του ’68, ούτε το πολυτεχνείο, ούτε φυσικα τα ιουλιανά του ’65. Εαν με κάτι μοιάζει αυτή η εξέγερση είναι, το αναφέρατε άλλωστε, το κίνημα του ’77 στην Ιτάλια, το κίνημα της Αυτόνομιας.

    Φρονώ ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα εδώ σε μας. Απλά διανύουμε μία σχετικά ήρεμη περίοδο λόγω των εορτών. Μετά τις γιορτές είναι που θα ξεκινήσουν τα δύσκολα. Αναφέρομαι στις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, μεταξύ της αστυνομίας και ενός τμήματος της νεολαίας. Αν αυτές οι συγκρούσεις συνεχιστούν και μετά τις γιορτές, και όπως όλα δείχνουν θα συνεχιστούν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, είναι πολύ πιθανό να ζήσουμε κάτι πολυ παρόμοιο με αυτό που έζησε η Ιταλία το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, το φαινόμενο της λεγόμενης “διάχυτης τρομοκρατίας” στην οποία οδήγησε η βίαιη σύγκρουση του κινήματος του ’77 (Αυτονομία) με τις δυνάμεις καταστολής και το ιταλικό κράτος γενικότερα.

    Ειτε μας αρέσει ή όχι, η αστυνομία δεν θα παραμείνει με σταυρωμένα χέρια σε όλες αυτές τις επιθέσεις που δέχεται. Είναι απόλυτα λογικό να υποτεθεί ότι κάποια στιγμή θα απαντήσει και η απάντηση θα είναι πολύ βίαιη. Κάποια από τα παιδιά που τώρα συγκρούονται μαζί της θα σκληρύνουν τις αντιδράσεις τους επίσης. Αμα συμβεί αυτό (που κατά πάσα πιθανότητα θα συμβεί) η αστυνομία είναι πολύ πιθανό ότι θα βγάλει τα κουμπούρια. Εκτός αυτού μάλλον θα λάβει και το πράσινο φως (άλλο που δεν θα θέλει) για μία πολύ ευρύτερη χρήση ακρως αυταρχικών μεθόδων καταστολής (όπως έγινε και στην Ιταλία στα τέλη του ’70) επί δικαίων και αδίκων.

    Εδώ θέλω να προσθέσω ότι όλα αυτά παιδιά (αγρια νεολαία, κουκουλοφόροι, ένα τμήμα το αναρχικού χώρου) που έχουν επιλέξει την μετωπική και βίαιη αντιπαράθεση με το κράτος τρέφουν ένα βαθύ, βαθύτατο μίσος εναντιον της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Μίσος το οποίο ως ένα βαθμό είναι απολύτως δικαιολογημένο αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να το μετουσιωσουν σε ορθολογική κοινωνική δράση η οποία με τη σειρά της θα μπορούσε να επιφέρει ριζικές αλλαγές προς το καλύτερο. Αντίθετα το ένα και μόναδικό αίτημα (αν μπορεί βέβαια να θεωρηθεί αίτημα, που πολύ αμφιβάλλω) που θέτει αυτή η μετωπική αντιπαράθεση με την κρατική εξουσία είναι η ολική καταστροφή, το ολοκληρωτικό ξεθεμελίωμα αυτου που ονομάζεται σύγχρονη αστική κοινωνία και τίποτα άλλο.

    Προσωπικά αδυνατώ να δω ποιές είναι αυτές οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις (σίγουρα πάντως όχι η αριστερά) που θα μπορούσαν μεσα από την δράση τους (μπορεί να συμπεριλαμβανόμαστε και ‘μεις μέσα σε αυτή τη δράση) να οδηγήσουν σε αυτές τις δραστικές, ριζικές και πολυεπίπεδες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.

    Ή για να το πω αλλιώς, δε βλέπω που διάολο βρίσκεται αυτή η πύλη προς το έλλογο, το μονο που βλέπω αυτή την στιγμή (απο εκεί και το όνομά μου) είναι διάσπαρτες πύλες προς το παράλογο.

  • Νοσφεράτος
    REPLY

    Ισως ..Ισως λεω αν καποιος απο την Κυβερνηση αναλαμβανε την ευθυνη και ..παραιτουνταν (πραγματικά)…; ή διαφαινοταν μια προσπαθεια να συγκρατηθει η αστυνομια απο τις (ας το πουμε ετσι) υπερβασεις της;

  • Θανάσης Κοντονάτσιος
    REPLY

    Οι ‘Άλλοι’

    Διαβάζοντας στο press-gr το άρθρο του κυρίου Νίκου Προμπονά ‘Εορταστικές σκέψεις…’ εντελώς ανέλπιστα και απότομα ξεκαθάρισε μέσα στο μυαλό μου το τι συμβαίνει τις τελευταίες δύο – τρεις εβδομάδες στην χώρα μου.

    Όλες αυτές τις ημέρες παρακολούθησα από κοντά την επικαιρότητα και διάβασα διάφορα άρθρα και απόψεις. Διάβασα πολύ! Παρ’ όλες όμως τις προσπάθειές μου δεν κατάφερα να βρω μια ολοκληρωμένη θέση, ένα συμπαγές επιχείρημα που να έχει αρθρωθεί από τους ‘καθ’ ύλην’ αρμόδιους δηλαδή την πνευματική ηγεσία του τόπου, τους διανοούμενους, τους ανθρώπους της τέχνης.

    Κυκλοφόρησαν διάφορα γραπτά και συνεντεύξεις όπως το πρώτο (και ύστερα το δεύτερο) κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη, η συνέντευξη του καθηγητή Γιανναρά και το ‘συλλογικό’ κείμενο του κυρίου Δοξιάδη.
    Εξαίρεση μερικές λακωνικές τοποθετήσεις πανεπιστημιακών δασκάλων.

    Οι θέσεις των κομμάτων αφού ξεκίνησε μία ευγενής άμιλλα τοποθετήσεων – με το ένα μάτι στους ψήφους – κατέληξε σε παρεμφερείς ή ακόμα και ταυτόσημες θέσεις με ελάχιστες διαφορές, ομοειδείς θέσεις που διατρέχουν ολόκληρο το υπάρχον ‘πολιτικό’ φάσμα.

    Το κείμενο όμως του κυρίου Προμπονά έδρασε μέσα μου ως καταλύτης. Αντιλήφθηκα επί τέλους ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες που συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο.

    Η μία Ελλάδα είμαστε εμείς οι νομοταγείς και σοβαροί πολίτες. Εμείς που τελειώσαμε το Πανεπιστήμιό μας ολοκληρώσαμε τα μεταπτυχιακά μας, οπότε αμέσως μετά αρχίσαμε να δουλεύουμε πολύ σκληρά, τόσο σκληρά που ξεχάσαμε ότι μία Πέμπτη βράδυ ήμασταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Επίσης είναι πλέον αδύνατον να θυμηθούμε τι ακριβώς γυρεύαμε εκεί!

    Η άλλη Ελλάδα είναι ‘οι Άλλοι’. Αυτοί οι Άλλοι είναι ενοχλητικοί. Ήταν πάντα ενοχλητικοί. Στην αρχή δεν μας άφηναν να κοιμηθούμε διότι ήθελαν το γάλα τους ή απλά να παίξουν. Μετά άρχισαν τις ερωτήσεις οι οποίες όλο και δυσκόλευαν και στο τέλος η κατάσταση έγινε ανυπόφορη! Αυτοί οι ‘Άλλοι’ άρχισαν να μην ανέχονται την υποβάθμιση των αξιών, την καταστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος, την διάλυση της οικονομίας, τις επεκτεινόμενες νοοτροπίες καταστολής, τον υπερ-συντηρητισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης … Όπως καταλαβαίνετε το πράγμα δεν πήγαινε άλλο. Το ποτήρι ξεχείλισε!

    Πρέπει επειγόντως να προστατευτούμε από αυτούς τους ‘άλλους’. Ξέχασα να σας πω ότι ‘Αυτοί’ μυρίζουν και ‘αριστερίλα’ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων … απροσδιόριστο …, καμιά φορά σπάνε και βιτρίνες και άκουσον-άκουσον καθυστερούν την έναρξη θεατρικών παραστάσεων!

    Σίγουρα θα πρέπει να ληφθούν μέτρα, στο κάτω-κάτω και αν τέσσερις ή πέντε ‘Άλλοι’ πέσουν νεκροί, δεν χάλασε ο κόσμος – εδώ κάτι λέγεται σχετικά με ομελέτα και σπασμένα αυγά αλλά μου διαφεύγει …

    Έτσι είναι, αυτό πρέπει να γίνει, στο μεταξύ προσπαθώ από το πρωϊ να υπολογίσω την παρακάτω εξίσωση: Αν (λέμε ΑΝ) ένας ανεπάγγελτος κομματάνθρωπος χωρίς προσόντα και ευαισθησία, χωρίς όραμα και αρχές καταλήξει να γίνει υπουργός, τότε αυτό το τελείως φανταστικό και υποθετικό σενάριο – ως καταστροφή – με πόσες σπασμένες βιτρίνες ισοδυναμεί; Η πάλι το κατεστραμμένο σύστημα υγείας σε πόσους καμένους κάδους απορριμμάτων αντιστοιχεί; (ως φαινόμενο καταστροφικής βίας πάντοτε)…

    Νάστε καλά κύριε Προμπονά με κάνατε και ησύχασα …

    Σταματάω εδώ, κουράστηκα. Σίγουρα κούρασα και εσάς, επιστρέφω στο σπίτι μου. Ευτυχώς οι δικοί μου ‘Άλλοι’ είναι 21 και 24 ετών έχουν σταματήσει τις ερωτήσεις γιατί άρχισαν να βρίσκουν απαντήσεις. Oπότε με ενοχλούν όλο και λιγότερο…

    Καληνύχτα σας.

    blog: http://www.grsail.blogspot.com

  • Bασιλική Σ.
    REPLY

    Τί πάει να πει δεν αντέχει να καεί;
    Τί εθελοτυφλικά ευχολόγια είναι αυτά;
    Εάν η αντιεθνική ιδεοληψία των κατοίκων της έχει γίνει από δεύτερο ρούχο της πετσί ατόφιο, φυσικά και αντέχει να καεί! και ώρα της καλή!
    Νίκο Ξυδάκη, καλή χρονιά, υγεία και ευτυχία και ευδαιμονεία με την οικογενεί σου.
    Και σε όλους σας, :)

  • skoug
    REPLY

    Με το τέλος της χρονιάς και τις ευχές για όλους, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας καλύτερη από την περιγραφή που κάνει ο αρχαϊκός Ησίοδος δεν νομίζω ότι υπάρχει. αντιγράφω από τον Lesky (μετ. Αγ. Τσοπανάκη) σχετικά με το Έργα και Ημέραι:
    “Δυνατά στενάζει η Δικαιοσύνη όταν δωροφάγοι άνθρωποι, βασιλιάδες που εξαγοράζονται, θέλουν να την βγάλουν από τον ίσιο δρόμο”.
    Έτσι απλά
    και χρόνια πολλά…

  • Χρηστος Αρδιζογλου
    REPLY

    Εξαιρετικο κειμενο που θα ηθελα να προεκτεινω με ενα δικο μου:

    Ροκανίζοντας το δέντρο των ελίτ…
    Αυτοί εχουν τα όπλα , εμεις το μυαλο…ή πως η επανάσταση της συνείδησης ελευθερώνει!

    «Παραφροσύνη σημαίνει να προσπαθείς να έχεις καλύτερα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους και τεχνικές που μέχρι χτες χρησιμοποιούσες και δεν σου
    έφερναν αποτέλεσμα!» Α. Αϊνστάιν

    Αφορμη για το κειμενο αυτο σταθηκε η προσφατη επικαιροτητα και τα γεγονοτα που εφεραν στην επιφανεια μια υποβοσκουσα ταση της κοινωνιας να διαδηλωσει για τις δυσβαστακτες συνθηκες που επηρεαζουν την ομαλη κατασταση του βιου των μελων της. Αυτη η εξεγερσιακη δυναμικη εφερε στο προσκηνιο μια συζητηση για τις βαθυτερες αιτιες που προκαλεσαν αυτο το ξεσπασμα συσσωρευμενης οργης. Μεσα απο αυτο το πρισμα και με προθεση να συνεισφερω μια προσωπικη αποψη, οχι απλως για τα αιτια που λιγο πολυ εχει εξαντληθει σαν θεμα απο πληθωρα αναλυσεων, αλλα για την υπερβαση των γεγονοτων μεσα απο τη διατυπωση σκεψεων για την ουσιαστικη διεξοδο απο ενα φαυλο κυκλο που αναπαραγει τους εξουσιαστικους θεσμους με φιλικα προς τον ανθρωπο προσωπεια, σε καθε εκφανση της ανθρωπινης ζωης.
    Η γνωμη μου ειναι πως η διεξοδος της βιαιης αντιδρασης σε οτι μας καταπιεζει ειναι φυσιολογικη, εντασσόμενη σε ενα σύστημα που ειναι απο τη φυση του βιαιο , με την εννοια πως επιβαλλει ασυνειδητα αντανακλαστικα και προγραμματισμους (εκπαιδευση, οικογενεια, θρησκεια, στρατος κλπ) στα ανθρωπινα πλασματα που το απαρτιζουν και το εκθρεφουν. Ετσι οποιαδηποτε αντιδραση εκφραζεται με βιαιο τροπο εναντια στο συστημα, ειναι καταδικασμενη να αποτυχει για τον απλουστατο λογο οτι ειναι γεννημα θρεμμα του ιδιου βιαιου συστηματος στο οποιο ανιτιθεται, με αποτελεσμα το τελευταιο να προσαρμοζεται στην αντιδραση και να βρισκει τροπους ως εκφραση αυτοαμυνας για να αφομοιώσει και τελικα να διαλυσει καθε αντιδραση που θα αμφισβητουσε την υπαρξη του. Αυτο το σημειο ειναι και το κλειδι για να κατανοησουμε τη διεξοδο και τη λυση του ζητηματος της ανθρωπινης χειραφετησης.
    Η κυριαρχη ιδεολογια ως απορροια του ιδιου βιαιου συστηματος παραμενει δεσμια του και αναπαραγει τις αγκυλωσεις του με τροπο που ειναι πια δευτερη φυση της, απο την αποψη πως εχει την ικανοτητα σαν ενα τερας που αυτοτροφοδοτειται και προσαρμοζεται στο περιβαλλον του για να επιβιωσει, να αντιδρα ακαριαια και προβλεψιμα για εναν ξενο παρατηρητη που δεν ανηκει σε αυτο το συστημα. Αυτο σημαινει πως για να καταρευσει αυτο το συστημα αρκει ενας και μονο εξωτερικος παρατηρητης που με την ελευθερη βουληση του θα αναγνωρισει τα χαρακτηριστικα του συστηματος , θα συνειδητοποιησει τα τρωτα του σημεια και θα δρασει αναλογα με τις δυνατοτητες του, την παιδεια του και την ψυχικη του συγκροτηση. Αυτο και μονο το γεγονος αρκει για να δημιουργηθει μια αποβλεπτη ρωγμη στο «σκαφος» του υπαρχοντος συστηματος που θα ειναι ακριβως απροβλεπτη και ακαριαια λογω της προελευσης της απο ενα ξενο προς αυτην οργανισμο, με φυσικο επακολουθο αδρανεια αντιδρασης και εκφυλισμο ως τελικο αποτελεσμα. Προκειμενου ομως να αποσυρθει το υπαρχον βιαιο συστημα θα πρεπει να υπαρχει καποιο αλλο μη βιαιο που θα το αντικαταστησει.
    Και εδω αρχιζει ο πραγματικος αγωνας απο τη θεωρια στην πραξη. Με ποιο τροπο θα γινει αυτο; Και πως υπαρχει εγγυηση οτι το νεο συστημα δεν θα εκφυλιστει στην παλια του βιαιη μορφη; Πως θα μπορεσει να ανατραπει το υπαρχων συστημα χωρις βια αν δεν μεταλλαχθουν τα χαρακτηριστικα του πυρηνα του, των θεμελιων του, των ιδιων των μελων του ; Και φτανουμε στο σημειο που αντιστεκεται περισσοτερο πεισματικα στην ιδεα και μονο της αλλαγης. Στο ιδιο το ανθρωπινο ον. Μπορει να ακουγονται ολα αυτα σαν επιστημονικιζουσες θεωρητικολογιες αλλα με μια δευτερη ματια και αναλυση μπορει να αποτελεσουν τη μαγια για μια ουσιαστικη συζητηση για την μορφη ή μη μορφή που θα μπορει να εχει καθε εναντιωση ή μη εναντιωση σε καταπιεστικες καταστασεις και στο συστημα αναπαραγωγης τους.

    Γιατι σκοπος ειναι να δημιουργησουμε το περιβαλλον μεσα στο οποιο θα αυτοαναιρεθει καθε μορφη εξουσιαστικης λογικης, χωρις να εναντιωθουμε αδιεξοδα κατα μετωπο στην ιδια την εξουσια και τους θεσμους της.
    Γιατι οι σκεψεις και οι ιδεες ειναι πιο ισχυρες απο τα οπλα… αρκει να βρισκουν στοχο….πριν εξοστρακιστουν.

  • Απογοητευμένος
    REPLY

    Χρήστο έθιξες ένα ζήτημα, αυτό της χρησης βίας ως μέσου κοινωνικής αλλαγής, με μια διαύγεια που δυστυχώς λείπει από πολλούς, ειδικά αυτές τις μέρες που την έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Αν εξαιρέσεις μία μικρή διαφωνία (κάθε κοινωνική αλλαγή εμπεριέχει κάποια βία, όμως, σε όσους από εμάς δεν αρέσει αυτή η βία ας προσπαθήσουμε τουλαχιστόν να την ελαχιστοποιήσουμε) το κείμενό σου με βρίσκει σύμφωνο στα βασικά του σημεία.

    Σαν να νιώθω λιγάκι λιγότερο απογοητευμένος…

    Χρόνια πολλά και καλά σε όλους.

Leave a Reply

Your email address will not be published.