image Πρέπει να υπερβούμε τα στερεότυπα σε κοινωνία και οικονομία – στον Action 24 image Θλιβερές οι προσπάθειες αυτοδικαίωσης από ηγέτες, κατόπιν εορτής, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής εκ μέρους τους -στο Κόκκινο

Η κληρονομιά των εξοπλιστικών είναι η ιδεολογία του γρήγορου και άνομου πλουτισμού -στη Βουλή για τη σύσταση προανακριτικής

O κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης μίλησε στην ολομέλεια της Βουλής (28.3.2017) που αποφάσισε τη σύσταση Ειδικής Προανακριτικής Επιτροπής για τα εξοπλιστικά προγράμματα επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου.

Τα εξοπλιστικά προγράμματα, η παθογένεια που δημιούργησε ο τρόπος υλοποίησής τους, η καθυστέρηση στη διερεύνησή τους και η συχνή ατιμωρησία, δημιούργησαν μια μόνιμη σκιά διαφθοράς πάνω από το πολιτικό σύστημα και την εκτελεστική εξουσία, ξεκίνησε την ομιλία του ο Ν. Ξυδάκης. Ως συνέπεια, ακούγεται συχνά η βαριά κουβέντα «όλοι ίδιοι είναι, όλοι κοιτούν πώς θα πλουτίσουν». Η συνολική απαξίωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι ίσως η σοβαρότερη συνέπεια σε αυτή την πολυετή κρίση που βιώνουμε. Αυτή και η εντύπωση σε μια μερίδα του κοινού, ότι μόνο με την ιδεολογία του γρήγορου και άνομου πλουτισμού μπορεί να πετύχει κανείς κάτι σε αυτή τη χώρα.

Ένα από τα κομβικά πρόσωπα σε αυτό το θέμα είναι ο κ. Παπαντωνίου. Να θυμηθούμε ακόμα και την περίοδο πριν γίνει υπουργός Άμυνας. Να θυμηθούμε τον ηθικό απόηχο των λόγων του, όντας υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, όταν κάθε τόσο διατράνωνε την αξία του Χρηματιστηρίου, την αξία των αγορών για τη δημιουργία εθνικού πλούτου και ενός συγκεκριμένου παραγωγικού μοντέλου. Να θυμηθούμε πώς δημιουργήθηκε εκείνα τα χρόνια της μαζικής υπερεπέκτασης η πεποίθηση στον Έλληνα εργαζόμενο και παραγωγό ότι με την δουλειά και την προσπάθεια δεν προκόβεις, δεν στερεώνεις το σπίτι της Δημοκρατίας αλλά πετυχαίνεις κάτι μόνο ως γάτος του χρηματιστηρίου, ως σπεκουλαδόρος.

«Οι αγορές μας ψηφίζουν» έλεγαν οι κορυφαίοι υπουργοί εκείνη την περίοδο. Όμως δεν ψηφίζουν οι αγορές αλλά οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι είναι εκείνοι που τράβηξαν τον πόνο, την διάψευση και την κατάπτωση στο συνεχιζόμενο σπιράλ καθόδου που ζει η οικονομία, η κοινωνία και η πατρίδα μας.

Ας θυμηθούμε στα χρόνια της πιστωτικής υπερεπέκτασης και του φενακισμού, τα άρματα χωρίς οβίδες, τα υποβρύχια που έγερναν, τα ιατρικά ανταλλακτικά που κατασπαταλήθηκαν και φόρτωσαν με δισεκατομμύρια το ελληνικό χρέος.

Ας αναλάβουμε σήμερα τη δέσμευση σε αυτή τη χρεοκοπημένη χώρα ότι πολλά χρόνια μετά την εποχή του Άκη Τσοχατζόπουλου και του Γιάννου Παπαντωνίου και όλων όσοι αποδέχτηκαν τον φενακισμό, οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις στον ελληνικό λαό σε όλα τα ερωτήματα. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες διαφάνειας και να φτιάξουμε τους μηχανισμούς και τις δικλείδες που θα θωρακίσουν και τη δημοκρατία και την οικονομία .

Δείχνουμε ήδη ως κυβερνώσα παράταξη τη σταθερή μας βούληση να διαλευκάνουμε τα σκάνδαλα, να ολοκληρωθούν οι δίκες που είχαν ξεκινήσει και δεν έχουν περαιωθεί, να πέσει φως στο σκάνδαλο της Novartis, του ΚΕΕΛΠΝΟ της ΑΕΠΙ , στις λίστες φοροδιαφυγής και ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Για Μπελογιάννη

Και μια μικρή οφειλόμενη απάντηση σε δύο συναδέλφους μου της ΝΔ που αναζωπύρωσαν το κλίμα του ψυχρού πολέμου με αφορμή το Μουσείο Νίκου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα. Ο κ. Τασούλας αμφισβήτησε ότι ο Νίκος Μπελογιάννης αγωνίστηκε υπέρ της Δημοκρατίας. Ο κ. Τζαβάρας υπερασπίστηκε το ουδέτερο κράτος. Θα απαντήσω και στα δύο. Ποιο ήταν το ουδέτερο κράτος; Το κράτος του μετεμφυλίου και των στρατοδικείων όπως ο ίδιος ομολόγησε. Η χτεσινή  κίνηση και όλα όσα έχουν συμβεί στη μεταπολίτευση είναι μια γόνιμη κίνηση σε μια διαλεκτική μνήμης και λήθης. Ο εμφύλιος σημάδεψε τη νεότερη ελληνική ιστορία από τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης. Πολίτες και αιρετοί οφείλουν να καλλιεργούν τη μνήμη και να ρίχνουν ένα δημιουργικό πέπλο σε ότι μπορεί μετά από χρόνια να σκεπαστεί.

Η απόδοση τιμής όμως σε ανθρώπους που κατάφωρα αδίκως εκτελέστηκαν για τις ιδέες τους και για τους οποίους ακόμα και το επίσημο τότε κράτος ήταν διχασμένο, είναι χρέος προς τις γενιές που έρχονται και φόρος τιμής για τους ανθρώπους που έχυσαν το αίμα τους με στόχο να υπάρχει μια Ελλάδα ενιαία και όχι χωρισμένη & διχασμένη.

Τα περί αριστερής ηγεμονίας τα χρησιμοποιούν κάποιοι που δεν έχουν ακριβή αίσθηση της ιστορίας. Το ότι μπήκαν στα χείλη του ελληνικού λαού οι στίχοι του Ελύτη και του Σεφέρη στη χαμένη Άνοιξη του ‘60 δεν οφείλεται σε καμία αριστερή ηγεμονία αλλά στη λαχτάρα του λαού να θυμάται και να ξεχνά δημιουργικά. Δεν υπήρξαν μόνο νικητές και ηττημένοι μετά τον εμφύλιο αλλά ένας ελληνικός λαός και μια κοινωνία που έπρεπε να ξαναβρεί βηματισμό.

Εμείς οι αριστεροί του 21ου αιώνα τροφοδοτούμε αυτή τη δυναμική διαλεκτική, την εθνική σύνθεση, τη μνήμη εκείνων που έχυσαν το αίμα τους για τη χώρα και το λαό της και τους αποδίδουμε την τιμή που πρέπει.

Για τους συναδέλφους που δεν μπορούν να διδαχθούν από την ιστορία και τροφοδοτούνται από ένα άγονο ρεβανσισμό απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις του 21ου αιώνα, τους καλώ να είναι γενναιόδωροι και να αφήσουν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Να αποφασίσουν επιτέλους αν είναι με τη λεγόμενη δημοκρατία του Κατσίντσκι στην Πολωνία που θέτει εκτός νόμου οποιονδήποτε του αντιτίθεται, αν είναι με τη δημοκρατία του εφαρμοσμένου μεταναζισμού του Όρμπαν ή αν είναι με τη δημοκρατία του Ντε Γκωλ ο οποίος αντιτέθηκε στη άδικη και παράνομη εκτέλεση του Μπελογιάννη.

Υπάρχουν πολλές δημοκρατικές παραδόσεις που διελαύνουν το σώμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και υπάρχουν πολλές παραδόσεις απελευθερωτικές, παραδόσεις χειραφέτησης που διευλάνουν το νεότερο ελληνικό πολιτισμό. Είναι άδικο για τον ελληνικό λαό που υποφέρει και πασχίζει όχι μόνο για την ανόρθωση αλλά και για μια νέα ταυτότητα, να ξαναζωντανεύουμε τους σκυλοκαυγάδες μέσα στην ακροδεξιά πολυκατοικία. Ας διδαχθούμε από την ιστορία και ας είμαστε πιο γενναιόδωροι με τις νεότερες γενιές.

 

Ολόκληρη η ολομέλεια εδώ (ο Ν.Ξ. μιλά στο 05:08:30).

Leave a Reply

Your email address will not be published.