image H ανεργία, η έξοδος των νέων, η κακή δημογραφία απαιτούν σχέδιο 20ετίας -στο Ημερολόγιο του Π. Τσίμα image «Η Τουρκία είναι σε δύσκολη θέση με όλες τις χώρες» – στο ραδιόφωνο Alpha για συνομιλίες, οικονομία, εξεταστικές…

Το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων δεκαετιών ξέρει μόνο να κουνά το δάχτυλο -στην Ολομέλεια

Στην Ολομέλεια της Βουλής (5 Ιουλίου 17) που συνεδρίασε για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής για τον Γιάννο Παπαντωνίου μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης

Ακούμε για δίκες της Μόσχας, για απειλές ολοκληρωτισμού, ξεκίνησε την ομιλία του ο Ν. Ξυδάκης… Από την ηρεμία και τη σοβαρότητα στη διάρκεια των συνεδριάσεων της Επιτροπής, μετατρέπουμε την Ολομέλεια σε Δελφινάριο, σε μια επιθεώρηση όπου περισσεύει η δημαγωγία και η δημοκοπία. Κατά τη γνώμη μου, περισσεύει επίσης μαζί με τον θεατρινισμό ένας λεγκαλισμός, μια τυπολατρία, η οποία μας οδηγεί να ξεχάσουμε ότι είμαστε βουλευτές, ότι έχουμε εκλεγεί, ότι εκπροσωπούμε έναν λαό, ο οποίος υποφέρει επί οκτώ έτη συναπτά. Μιλάμε για έναν λαό που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στις διαδικασίες του Κοινοβουλευτισμού και της Δημοκρατίας.

Έτσι καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Στον πάτο της εικόνας βρίσκονται το πολιτικό σύστημα, το πολιτικό προσωπικό και τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.

Και αντί να αποδείξουμε, όπως είπε και ο Πρόεδρος της Βουλής, ότι η Βουλή τελεί σε διαρκή επαγρύπνηση και ότι το 2017 σε αυτόν τον πληγωμένο λαό, σε αυτήν τη λαβωμένη χώρα το πρώτιστο χρέος μας -επειδή είμαστε αιρετοί- είναι να υπερασπιστούμε την τιμή και το κύρος και του Κοινοβουλίου και της Δημοκρατίας, αντί να αποδείξουμε ότι το πρώτιστο μέλημά μας είναι να δώσουμε το έμπρακτο παράδειγμα της δικής μας στάσης, της δικής μας πράξης για τον φρονηματισμό και την εμψύχωση αυτού του λαού, αντί να πούμε ότι το πρώτο πολιτικό μας παράδειγμα, το πρώτο μας πολιτικό χρέος είναι να αποκαταστήσουμε τις σκιές που βαρύνουν πρόσωπα που υπήρξαν υπουργοί και βουλευτές και πέφτει πάνω τους η σκιά ότι εχρηματίσθησαν, ότι δεν έδρασαν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, εμείς ερχόμαστε στην Ολομέλεια και παίζουμε αυτή την κακόγουστη αθηναϊκή επιθεώρηση.

Με αυτόν τον τρόπο ποδοπατάμε και την ψήφο μας στην Ολομέλεια, για να συσταθεί η Επιτροπή και το πολιτικό μας χρέος να δίνουμε σήματα στον ελληνικό λαό, να υπερασπιζόμαστε το κράτος δικαίου και να δίνουμε και ένα μήνυμα στους δικαστές να επιταχύνουν, να διερευνούν, να είναι θερμοί, να μην πηγαινοφέρνουν τους φακέλους.

Νομίζω ότι αν κρατήσουμε κάτι από αυτή τη σημερινή –μάλλον ανιαρή και κουραστική- συνεδρίαση, που θα έπρεπε να είναι πιο ειλικρινής, πιο μεστή και με έναν τόνο αυτοκριτικής από όλες τις πτέρυγες, θα είναι αυτό που ομολογούν όλοι και όταν βγούμε από αυτή τη συνεδρίαση, πάλι θα το ξεχάσουμε: η αναμόρφωση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών, το άρθρο 86, το οποίο παγίδευσε και την Επιτροπή και την Ολομέλεια και παγιδεύει διαρκώς τον πολιτικό κόσμο.

Δεν είναι δυνατόν από τυχαίες διασταυρώσεις, από λίστες οι οποίες καταφθάνουν στην Ελλάδα με διπλωματικούς χειρισμούς να διαπιστώνεται το τεράστιο κενό που υπάρχει στους ελεγκτικούς μηχανισμούς του πολιτικού, του δικαστικού συστήματος, σε όλα τα συστήματα της πολιτείας.

Τυχαία βρέθηκε, ελεγχόμενος για το «πόθεν έσχες», ο Γιάννος Παπαντωνίου και καταδικάστηκε από τη Λίστα «Λαγκάρντ» -η οποία ονομάστηκε «Λαγκάρντ», διότι παρενεβλήθη η διπλωματική συνεργασία Ελλάδος και Γαλλίας- από τη Λίστα «Μπόργιανς», που πάλι μια κυβέρνηση ενός κρατιδίου την έδωσε στην Ελλάδα. Το τυχαίο οδηγεί σε αυτά τα ευρήματα.

Κάνω μια έκκληση να σταματήσει η υποκρισία. Ολόκληρη η σημερινή συνεδρίαση σφραγίζεται από υποκρισία, ότι δήθεν η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ συστήνει εξεταστικές επιτροπές αχρείαστες, ότι δήθεν δεν μπορούμε να βρούμε τίποτα, ότι δήθεν δεν θα βρούμε τίποτε ποτέ. Μας παρακολουθούν Έλληνες πολίτες. Μας παρακολουθεί ο πολίτης μιας λαβωμένης Δημοκρατίας. Η αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου βρίσκεται στο ναδίρ, σε πρωτοφανή χαμηλά σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτή την υποκρισία. Ας αφήσουμε τις κραυγές περί Βενεζουέλας και λαϊκισμού και ολοκληρωτισμού. Ας γίνουμε πιο σοβαροί.

Ας αρθούμε στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, της ιστορικής περιπέτειας που περνάει η χώρα μας και ας παραδεχθούμε -και όλοι έχουν ευθύνη σε αυτό, άλλοι περισσότερη, άλλοι λιγότερη- ότι η χώρα δεν έφθασε στη δοκιμασία της οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας και στην κοινωνική δοκιμασία, πάνω σε έναν δρόμο που ήταν στρωμένος με ρόδα και κρίνα και αγγέλους, ούτε τη δεκαετία του 1990 ούτε τη δεκαετία του 2000. Υπάρχουν πρόσωπα, υπάρχουν μηχανισμοί οι οποίοι έπαιξαν ρόλο, οι οποίοι σχεδίασαν την πορεία της χώρας, οι οποίοι ανέλαβαν ρίσκα.

Κανείς από αυτούς δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη. Όλοι κουνούν το δάχτυλο. Σε ποιους; Σε μία Κυβέρνηση που ανέλαβε τη χώρα ως ερειπιώνα. Όλοι μαζί, όμως, θα βγούμε από τον ερειπιώνα. Όλοι μαζί έχουμε ευθύνη. Ο θεατρινισμός και η μετατροπή της Αίθουσας σε πεδίο ρεβανσισμού και γελοίας, πικρής αυτοδικαίωσης ανθρώπων, που θα έπρεπε να ζητήσουν μία συγγνώμη και να προχωρήσουμε όλοι μαζί, δεν έχουν τόπο.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter