Το ατύχημα είναι ευκαιρία -δυστυχώς- να δούμε πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί & να τους αποκαταστήσουμε -στην τηλ. Σκάι image Πώς ξεγυμνώθηκε η χώρα και έγιναν πλούσιοι οι εισαγωγείς, οι αεριτζήδες και όσοι γιγαντώθηκαν με θαλασσοδάνεια – στην ΕΡΤ

Μια τακτική -κυβερνητική- συμφωνία δεν σε υποχρεώνει να αφίστασαι από τις αρχές σου -στον Μ. Παπαπαναγιώτου

Στο ραδιοφωνικό σταθμό Real Fm με τον Μπάμπη Παπαπαναγιώτου συνομίλησε την Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017 ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Είστε ικανοποιημένος από το χειρισμό της υπόθεσης με το Αγία Ζώνη ΙΙ; ήταν η πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου.

Υπάρχουν κάποια κενά, απάντησε ο Νίκος Ξυδάκης. Πάντα σε ένα μεγάλης έκτασης ατύχημα δοκιμάζονται τα ρεφλέξ της διοίκησης και τα ρεφλέξ της πολιτικής ηγεσίας. Θα μπορούσαν κάποια πράγματα να είχαν γίνει καλύτερα. Ελπίζουμε τώρα με την τελευταία ενημέρωση που έχουμε ότι προχωρά τουλάχιστον καλά η απορρύπανση και κυρίως, αυτό που έχει σημασία πολιτικά, ότι θα προχωρήσει γρήγορα η διερεύνηση των μηχανισμών με τους οποίους γίνονται αυτές οι εργασίες, αλλά και πώς δίνονται οι αδειοδοτήσεις, τα αξιόπλοα, πώς γίνονται οι έλεγχοι. Είναι μια ευκαιρία να γίνει μια τομή, μια μεταρρύθμιση, μια εξυγίανση. Προς αυτή την κατεύθυνση είναι οι οδηγίες που έδωσε ο πρωθυπουργός.

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι περίεργο, ένα κόμμα ή κόμματα της αντιπολίτευσης να μην ψηφίζουν πράγματα με τα οποία συμφωνούν. Δεν είναι όμως εξίσου αφύσικο να υπάρχει μια Βουλή δύο πλειοψηφιών; Μια με τον κ. Καμμένο για να περνάτε- σχηματικά μιλώντας -τα πιο «δεξιά» νομοσχέδια και μία με την ΔΗΣΥ και την ΝΔ για τα εθνικά ή τα θέματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πώς το βλέπετε;

Συχνά ξεχνάμε ότι οι βουλευτές όπως και οι δικαστές στο τέλος αποφασίζουν κατά συνείδηση. Και αποφασίζουν κατά συνείδηση με βάση πολιτικές αρχές και ένα αξιακό πλαίσιο. Αν κάποιος συμφωνεί ότι ένα νομοσχέδιο είναι προοδευτικό, ότι βοηθά στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας, ότι αναγνωρίζει νέες ανάγκες και έρχεται να τις ρυθμίσει με τρόπο που είναι σύμφωνος με τις πεποιθήσεις, τις ιδέες και τις διακηρυγμένες πολιτικές του θέσεις δεν βλέπω το λόγο για να μην το ψηφίσει.

Ακούμε όμως έναν πολιτικό αντίλογο που λέει ότι επειδή με τον κ. Καμμένο στα ιδεολογικά ζητήματα δεν συμφωνείτε, ούτε καν στα εθνικά, δεν μπορεί να συνεχίσει να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση μέρος ή όλη την αντιπολίτευση σαν δεκανίκι.

Κανείς δεν χρησιμοποιεί κανέναν. Οι βουλευτές ψηφίζουν κατά συνείδηση και σύμφωνα με τις θέσεις τους. Φτάνουμε στην Ολομέλεια μετά από συζητήσεις στις Επιτροπές και αν συμφωνούμε επί της αρχής, επί της ουσίας ψηφίζουμε. Το υπόλοιπο μπορεί να εξυπηρετεί μια τακτική αλλά επί της πολιτικής ουσίας δεν βλέπω πρόβλημα.

Εφόσον δεν δημιουργηθεί πρακτικό πρόβλημα… Διότι αντιλαμβανόμαστε ότι προγραμματική συμφωνία με τους ΑΝΕΛ δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι μια πολιτική συμφωνία πάνω σε κάποιους βασικούς αρμούς.

Όλοι οι μεγάλοι συνασπισμοί και ιδίως όταν υπάρχει απόκλιση ιδεολογική, τόσο στην Ελλάδα (όποτε έχουν υπάρξει) όσο και στο εξωτερικό που είναι πιο συχνοί, στηρίζονται πάνω σε κάποιες μίνιμουμ βάσεις. Αν οι θέσεις δύο εταίρων ταυτίζονταν τότε θα ήταν ένα κόμμα. Εδώ μπαίνουμε στο πεδίο μιας πολιτικής η οποία εκτελείται με βάση προσωπικές ενέργειες και τακτικές. Δείτε τη μεγάλη πολιτική διαδικασία της συγκρότησης της λεγόμενης Κεντροαριστεράς η οποία εκλέγει αρχηγό χωρίς να υπάρχουν προγραμματικές θέσεις. Αυτό σε μικρότερη κλίμακα είναι αυτό που συμβαίνει στη Βουλή. Κάποιος συμφωνεί με κάτι και το ψηφίζει.

Δεν είναι όμως λιγότερο επικίνδυνο να δημιουργείται ένα κόμμα έτσι, από το να κυβερνάται μια χώρα έτσι;

Είναι άλλο πράγμα η Κυβέρνηση και άλλο πράγμα το Κοινοβούλιο. Στο Κοινοβούλιο δοκιμάζονται πολιτικές θέσεις, ιδέες, το πώς αφουγκράζεσαι την κοινή γνώμη και τους πολίτες και νομοθετείς. Δεν κυβερνάς. Ελέγχεις την κυβέρνηση και τις πράξεις της. Είναι μεγάλη και ιερή στιγμή η ώρα του κοινοβουλευτικού ελέγχου στην οποία ελέγχεις τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς και εμμέσως τη διοίκηση, αλλά δεν κυβερνάς. Αν υπάρχει μια αντιπαλότητα, μια αντιδικία μεταξύ βουλευτών αντιπάλων κομμάτων αυτό είναι ένας πολιτικός διάλογος, μια πολιτική σύγκρουση η οποία είναι και θεμιτή και αναγκαία.

Δεν σας φοβίζει το ρήγμα που κατά καιρούς εμφανίζεται στην πλειοψηφία των 153;

Με δυσαρεστεί και με στενοχωρεί το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν ιδεολογικές αποκλίσεις σε θέματα αξιακά τα οποία είναι πυρήνας της δικής μου πολιτικής σκέψης και υπόστασης. Φυσικά και με στενοχωρεί. Αλλά ο κυβερνητικός συνασπισμός, η κυβερνητική σύμπραξη είναι ένα άλλο πράγμα. Είναι μια τακτική συμφωνία, δεν σε αναγκάζει να αφίστασαι από τις ιδέες σου.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter