image Πώς ξεγυμνώθηκε η χώρα και έγιναν πλούσιοι οι εισαγωγείς, οι αεριτζήδες και όσοι γιγαντώθηκαν με θαλασσοδάνεια – στην ΕΡΤ image Η εμπειρία δείχνει ότι με πολιτική βούληση και συνεργασία τα έργα «τρέχουν» -στο ραδιόφωνο 24/7

Ιστορική μεταβολή στη Γερμανία – Εμείς ας κρατάμε μικρό καλάθι: Στο Κόκκινο

«Στο Κόκκινο» και στον Στάθη Σχινά μίλησε τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017, επομένη των γερμανικών εκλογών, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης: Το σημαντικό στοιχείο είναι η ανάδειξη της ακροδεξιάς σε τρίτο κόμμα με την Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD), που σπάει ένα ταμπού από το 1949 που διεξάγονται εκλογές, καθώς δεν έχει ξαναυπάρξει ακροδεξιό κόμμα στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, την Bundestag. Είναι μία ιστορική μεταβολή, πιθανώς μία μακρά απόληξη της ενοποίησης της Γερμανίας και απενοχοποίηση της σημερινής Γερμανίας για το παρελθόν της, είπε ο Ν. Ξυδάκης. Το γεγονός αυτό από την άλλη, δημιουργεί έναν άλλο συσχετισμό, εξουδετερώνει το ηθικό πλεονέκτημα του Βερολίνου που έλεγε «εμείς δεν έχουμε ακροδεξιά στο κοινοβούλιό μας» προς κράτη της ΕΕ που έχουν κεντροαριστερές κυβερνήσεις και ένα ακροδεξιό κόμμα, στην Σκανδιναβία, την Ολλανδία ως πρόσφατα, ακόμη και στην Ελλάδα το έλεγαν μέσα από τα δόντια.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η απομείωση της δύναμης του CDU/SCU και της Χριστιανοδημοκρατίας, που οφείλεται ασφαλώς στην παρατεταμένη κυβερνητική θητεία των 12 χρόνων με καγκελάριο την κ. Μέρκελ, αλλά και το ιστορικό χαμηλό του SPD των Σοσιαλδημοκρατών.

Πλέον, η «η συμμαχία που θα επιδιώξουν  οι Χριστιανοδημοκράτες είναι με δύο ριζικά αντίθετα κόμματα, τους σκληρούς νεοφιλελεύθερους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP) που μπροστά τους οι φιλοδοξίες του κ. Σόιμπλε ωχριούν, αλλά και τους Πράσινους που είναι καθαρόαιμο φιλοευρωπαϊκό κόμμα, βαθιά ριζωμένο στην περιβαλλοντική πολιτική και με αριστερό πυρήνα, καθώς κατάγεται από τα κινήματα της δεκαετίας του ’60, γιγαντώθηκε με το αντιπυρηνικό κίνημα του ’70 και του ’80. Έχει αυτό που λέμε αριστερό DNA.
Μικρό καλάθι
Στο θέμα της Ελλάδας, ας κρατάμε μικρό καλάθι. Η βαριά εξωτερική πολιτική, η θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη, θα δούμε κατά πόσο μπορεί να επηρεαστεί από τον τρίτο κοινωνικό εταίρο. Να έχουμε υπόψιν ότι στη Γερμανία υπάρχει αυτή η τριμερής συνεργασία κυβέρνησης, εργοδοτών και συνδικάτων που σφραγίζει ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Έχουν βαρύνοντα λόγο και οι εργοδότες και τα συνδικάτα, όπως φάνηκε από την περίοδο Σρέντερ και τις μεγάλες αλλαγές. Θα πρέπει να είμαστε πολύ συγκρατημένοι στις εκτιμήσεις μας για το κατά πόσο θα αλλάξει η πολιτική του Βερολίνου.
Η στρατηγική τους επιδίωξη είναι η ανασυγκρότηση του γαλλογερμανικού άξονα, μετά την αποχώρηση της Βρετανίας. Η δημοσιονομική πολιτική που μας αφορά άμεσα δεν θα έχει θεαματικές αλλαγές, λογικά θα επιδιώξουν μία λύση που θα παρουσιαστεί ως ευρωπαϊκή -άρα και γερμανική επιτυχία- εντός του 2018, με τη συμβατική λήξη του ελληνικού προγράμματος.
Σε αυτή την βαριά και σκληρή πολιτική του CDU προστίθενται πλέον δύο «παίκτες». Οι λογικοί, μετριοπαθείς, φιλέλληνες Πράσινοι που είναι ταγμένοι ρητά υπέρ της ρύθμισης του ελληνικού χρέους, της ανακούφισης της χώρας και μίας αναπτυξιακής βοήθειας και από την άλλη οι Ελεύθεροι Δημοκράτες, που λένε κάτι πιο σκληρό από το Σόιμπλε: η Ελλάδα να πάρει ένα κούρεμα χρέους και να αποχωρήσει από το ευρώ.
Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος είναι μακρύς, καθώς υπάρχουν οι επερχόμενες εκλογές στη Σαξονία και γενικά οι κυβερνήσεις στη Γερμανία σχηματίζονται μέσα από πολύ λεπτομερείς προγραμματικές συμφωνίες. Μπορεί να μην υπάρχει νέα κυβέρνηση ακόμη και μέχρι τον Δεκέμβριο, κατέληξε ο Ν. Ξυδάκης.
—-
Το σχετικό ρεπορτάζ από την ιστοσελίδα του σταθμού και όλο το ηχητικό απόσπασμα, εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter