image Ιστορική μεταβολή στη Γερμανία – Εμείς ας κρατάμε μικρό καλάθι: Στο Κόκκινο image «Το βαρύ ιστορικό φορτίο της αριστεράς» – συνέντευξη στην Εποχή της 1ης Οκτ. 2017

Η εμπειρία δείχνει ότι με πολιτική βούληση και συνεργασία τα έργα «τρέχουν» -στο ραδιόφωνο 24/7

Στο ραδιόφωνο 24/7 και την εκπομπή «Αντίμετρα» με τους Στέφανο Τζανάκη και Γιώργο Μελιγγώνη, μίλησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης.

Ποια είναι τα προβλήματα της υπόθεσης με το Ελληνικό; Γιατί υπάρχει μία αναβολή μετά την άλλη του ΚΑΣ;  Γιατί ενώ στο παρελθόν είχαμε μεγάλα έργα σε χώρους που είχαν κηρυχθεί αρχαιολογικοί, υπάρχει τώρα αυτός ο φόβος;

Η καθυστέρηση με το θέμα της κήρυξης δεν ξεκίνησε τους τελευταίους μήνες. Έχει ζητηθεί από το 2012 και ουδέποτε προχώρησε. Η δε αξιοποίηση του Ελληνικού έχει ξεκινήσει από το 2000. Έχουν περάσει 17 χρόνια και τώρα ολοκληρώνεται. Είναι άρα στο παρελθόν που πρέπει να ανατρέξουμε για τον πολύ μακρύ χρόνο ωρίμανσης μεγάλων έργων. Τι έγινε από το 2000 όταν μπήκε σε αχρησία ο διάδρομος αεροδρομίου, ποια ήταν τα σχέδια για την αξιοποίηση του, ποια ήταν τα στρατηγικά πλάνα σε εποχές που η χώρα δεν ήταν σε ανάγκη; Δέκα μέρες ή ένας μήνας δεν νομίζω ότι συνιστούν κρίσιμη καθυστέρηση μπροστά στα 17 χρόνια.

Απλώς ξέρετε πολύ καλά ότι κάποια στιγμή αδειάζει η κλεψύδρα και το πράγμα αποκτά έναν πιο επείγοντα χαρακτήρα από το παρελθόν.

Στην περίπτωση του Ελληνικού νομίζω ότι έχει γίνει πάρα πολύς θόρυβος για ένα θέμα που μπορούσε να είχε λυθεί εύκολα και νομίζω θα δοθεί λύση που θα είναι κατά νόμον ορθή, θα συμφωνεί με μία πολιτική κουλτούρα δίκαιης ανάπτυξης και θα είναι και προς όφελος των επενδυτών. Αυτή είναι η κατάσταση γενικά. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος δάκτυλος ή κάποιο πεισματάρικο κεφάλι. Η εμπειρία από τα πολύ μεγάλα έργα των τελευταίων 20 ετών στην Ελλάδα και από την εμπλοκή της αρχαιολογικής υπηρεσίας στα έργα είναι γενικά θετική και σε μερικές περιπτώσεις τα έργα ολοκληρώθηκαν με εντυπωσιακή ταχύτητα.

Όπως το κέντρο Νιάρχος παραδείγματος χάρη; Για τέτοια παραδείγματα μιλάτε;

Έχω χειριστεί δύο περιπτώσεις όπου η συνεργασία ήταν καταπληκτική και με τους εργολάβους και με την Πολιτεία – δηλαδή υπηρεσίες που δεν ανήκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού- και με την αρχαιολογική υπηρεσία. Το Κέντρο Νιάρχος είναι ένα θαυμαστό παράδειγμα. Έγινε μία υποδειγματική ανασκαφή από την αρχαιολογική υπηρεσία με πολύ μεγάλη υποστήριξη από τον εργολάβο, με μεγάλη ταχύτητα και με πάρα πολύ ωραίο αποτέλεσμα. Η ολοκλήρωση των οδικών αξόνων και κατά μήκος της Ιόνιας Οδού και στην Στερεά Ελλάδα είχαν επίσης πάρα πολλά ανασκαφικά πεδία. Τα έργα των οδικών αξόνων δεν καθυστερούσαν τις ανασκαφές. Για χρόνια είχε εγκαταλειφθεί όλο το έργο. Όταν λοιπόν ξαναπήραν μπροστά, μπήκε η αρχαιολογική υπηρεσία, βοηθούσαν οι εργολήπτες που μπήκαν στη δουλειά, πίεζε το Υπουργείο Δημοσίων Έργων, πίεζε το Υπουργείο Πολιτισμού, με την καλή έννοια, και τελείωσαν σε χρόνο ρεκόρ έργα που είχαν κολλήσει 10 και 15 χρόνια.

Αντιστοίχως το μετρό Θεσσαλονίκης το οποίο είχε για πολλούς λόγους στοιχειώσει. Είχε αποφασιστεί στο σταθμό Βενιζέλου να ξηλωθούν οι αρχαιότητες οι οποίες είναι εξαιρετικής σημασίας. Πρόκειται για τη Μέση Οδό των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων. Κάναμε αυτοψία. Αναπέμφθηκε στο ΚΑΣ προστατεύθηκε ομοφώνως και μία χαρά όλα γίνονται. Γίνεται μία καταπληκτική αρχαιολογική Plaza  και το μετρό με την προεδρία του Μυλόπουλου κερδίζει χρόνο, κάνει όσα έργα δεν έγιναν τα περασμένα 10 χρόνια. Σημειώστε δε, ότι λόγω κακών χειρισμών ή κακών σχεδιασμών- δεν θέλω να αποδώσω υστεροβουλίες- προϋπολογίζεται για τα αρχαιολογικά έργα ένα ποσό και μετά αυτό εκτοξεύεται. Δεν φταίει όμως η αρχαιολογική υπηρεσία γι’ αυτό. Μπορεί να φταίει αν είναι υποστελεχωμένη και αν ολιγωρήσει, αν δεν σπεύσει. Αλλά σε άλλες περιπτώσεις συγκροτούνται αμέσως συνεργεία, προσλαμβάνονται άνθρωποι, παράγεται έργο. Εξακριβώνουν, όπου χρειάζεται ανασκάπτουν, καταγράφουν, το 80% -90% θάβεται, κάποια ευρήματα πάνε σε ένα μουσείο ή κάπου αλλού. Αν υπάρξει ένα καταπληκτικό εύρημα όπως έγινε στην Εθνική Τράπεζα στη πλατεία Κοτζιά ενσωματώνεται υπέροχα μέσα στο κτίριο. Τέτοιες ενσωματώσεις έχουμε στο μουσείο Ακροπόλεως, στο κτίριο του Τεχνικού Επιμελητηρίου στην πλατεία Κλαυθμώνος όπου ένα εξαιρετικά μοντέρνο κτίριο έχει ενσωματώσει και ένα μέρος από την πολιτιστική κληρονομιά.

Στην περίπτωση του Ελληνικού μπορούμε να βάλουμε και ένα άλλο παράγοντα. Πρέπει να γίνει χωροθέτηση και για αυτό θα πρέπει να έχει προηγηθεί η κήρυξη. Προβλέπεται να γίνει μία οικιστική τουριστική ανάπτυξη, μία φιλόδοξη τουριστική ψυχαγωγική ζώνη με άδεια καζίνο. Δεν θα γίνει ούτε βαριά βιομηχανία ούτε κτήρια γραφείων. Αν βρεθεί κάτι  αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και ενσωματωθεί στο προαύλιο ενός κτιρίου ή οπουδήποτε στο χώρο θα έχει γίνει καταπληκτική δουλειά. Είναι προστιθέμενη αξία. Είναι καλύτερο από το να βάλεις ένα σύγχρονο άγαλμα. Όλα είναι ευκαιρίες για αξιοποίηση και υπεραξίες. Ιδιαίτερα δε στο Ελληνικό μπορεί να γίνει μία περιορισμένη κήρυξη. Σε έναν κηρυγμένο ως αρχαιολογική ζώνη χώρο, δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η δόμηση. Η δόμηση επιτρέπεται και απλώς γίνεται κάποια επιθεώρηση. Όλη η Ελλάδα είναι μία αρχαιολογική ζώνη και όλη η Ελλάδα αναπτύχθηκε με αυτή τη νομοθετική προστασία, με αυτή την αντίληψη και έγινε μία χώρα η οποία στηρίζει το 20% του ΑΕΠ στον τουρισμό.

Τι θα προσφέρουμε;

Αν δεν προσφέρουμε φυσικό περιβάλλον, το οποίο άρα πρέπει να το προσέχουμε, αν δεν προσφέρουμε αυτό το τεράστιο αρχαιολογικό πάρκο που είμαστε, το πολιτιστικό  περιβάλλον, ποια είναι θα η πολιτιστική, η τουριστική μας υπεραξία; Ποιο θα είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα; Όλα μπορούν να γίνουν. Υπήρξε και η απόφαση του  Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει προς τη σωστή κατεύθυνση και δείχνει την πολιτική μέριμνα και την πολιτική φροντίδα.

Εδώ χρειάστηκε να συγκαλέσει ο πρωθυπουργός κοτζάμ πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να πάρει μία ομόφωνη απόφαση ότι δεν είναι εχθρικό το κόμμα προς τις επενδύσεις….

Υπάρχει πολιτικός προϊστάμενος στο Υπουργείο Πολιτισμού. Τον πρώτο πολιτικό λόγο και την πολιτική ευθύνη πρέπει να την έχει ο υπουργός Πολιτισμού.  Δεν μπορεί να «σκάνε» τα πάντα στα χέρια του Πρωθυπουργού. Υπάρχει το κυβερνητικό συμβούλιο οικονομικής πολιτικής στο οποίο γίνονται προεργασίες, συμμετέχουν πολλοί υπουργοί. Ακόμα και αυτό το περίφημο ΚΑΣ γνωμοδοτικό ρόλο έχει, όπως πολύ προσφυώς σημείωσε και η απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου. Την πολιτική απόφαση την υπογράφει ο υπουργός.  Ας βγει ο υπουργός να μιλήσει.

Όταν έγινε το θέμα των Σκουριών είχαμε και εκεί μία παρανόηση, έναν παραλογισμό. Δεν τηρείται η ουσία της σύμβασης και ο άλλος απειλεί να φύγει. Έβγαινε ο υπουργός κ. Σκουρλέτης και εξηγούσε. Βγήκε την περασμένη εβδομάδα ο Γιώργος Σταθάκης στη Βουλή και εξήγησε το θέμα. Και έτσι τελείωσε το θέμα και φάνηκε ότι όλα αυτά ήταν κορώνες και δημαγωγία. Ότι η πολιτεία εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της και ότι ήταν το έτερο μέρος που δεν προχωράει σύμφωνα με αυτά που είχαν συμφωνήσει.

Θέλω να σας ρωτήσω αν κατά τη γνώμη σας θεωρείτε ότι ο επενδυτής βιάζεται να κάνει την επένδυση. Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Νίκου Μπελαβίλα -που ξέρει καλά τα πράγματα- που λέει ότι υπάρχουν 400 κτίρια μέσα στο Ελληνικό και ότι αν ο επενδυτής ήθελε να ξεκινήσει θα μπορούσε. Υπάρχει στο ίδιο κείμενο η άποψη ότι η συγκεκριμένη εταιρεία έβλεπε το Ελληνικό ως μία έκταση που θα μπορούσε να την κόψει σε οικόπεδα για να τα πουλάει λίγα λίγα και ότι δεν είναι διατεθειμένη να πάρει το κόστος της ανάπλασης  όλης της έκτασης. Εσείς είστε πεπεισμένος ότι εάν λυθούν τα ζητήματα με το ΚΑΣ η εταιρεία θα προχωρήσει στην επένδυση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί και συμφωνηθεί στη νέα σύμβαση;

Έχω ερωτήματα, δεν μπορώ να γνωρίζω τα λεπτά νομικά θέματα της σύμβασης. Είναι υποχρεωμένος ο όμιλος των επενδυτών να έχει μία εξωστρέφεια, μία επικοινωνία, να μιλήσει στην ελληνική κοινωνία διότι το έργο προφανώς αφορά και την κοινωνία. Γίνεται προς όφελος και της ελληνικής κοινωνίας, της ελληνικής οικονομίας. Να εξηγήσει λοιπόν τι έχει στο μυαλό του για να καταλάβουμε όλοι και να μην υπάρχει αυτή η αμοιβαία καχυποψία ότι κάποιοι είναι κακοί. Ούτε να ψάχνουμε εξιλαστήρια θύματα μεταξύ ενός υπηρεσιακού εφόρου αρχαιοτήτων και ενός γενικού γραμματέα. Οι πολιτικές ευθύνες υπάρχουν και είναι στα πολιτικά πρόσωπα προφανώς και στην κυβέρνηση η οποία λαμβάνει θέση, τα ξεκαθαρίζει, δείχνει το ενδιαφέρον της και  τη βούληση της. Αλλά έχει  και ο δεύτερος συμβαλλόμενος την ευθύνη να εξηγήσει λίγο το σχέδιο του, το πως θα είναι συμβατό. Πρέπει να έχει όφελος τόσο ο ίδιος όσο και ο τόπος.  Αυτή είναι η σύμβαση. Αυτά δεν τα έχουμε ακούσει και για αυτό είμαστε σε γκρίζο τοπίο και μερικές φορές προσπαθούμε να βγάλουμε συμπεράσματα χωρίς να έχουμε όλα τα στοιχεία  στα χέρια μας.

«Μη φιλικός» προς τις επενδύσεις;

Θεωρείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απαντήσει επαρκώς στην κατηγορία ότι δεν είναι φιλικός προς τις επενδύσεις;

Αυτά είναι ιδεοληψίες. Τι σημαίνει δεν είναι φιλικός προς τις επενδύσεις; Γίνεται μεγάλη προσπάθεια για προσέλκυση επενδύσεων, συνάπτονται σημαντικά ομολογιακά δάνεια με εταιρείες που είναι εγκατεστημένες και αναπτύσσονται στην Ελλάδα. Δείτε τι κάνει ο  όμιλος Μυτιληναίος, η Cosmote, ο ΟΠΑΠ και άλλες μεγάλες εταιρείες που είναι κολοσσοί και στην απασχόληση και στους τζίρους.

Δυστυχώς πάνω στο μεγάλο πρόβλημα της ανάπτυξης δεν γίνεται μία σοβαρή συζήτηση με πολιτικούς και εθνικούς όρους. Χρειαζόμαστε σχέδια για εκ βάθρων ανασυγκρότηση και της διοίκησης, που είναι το εργαλείο για να πάει μπροστά η ανάπτυξη και του παραγωγικού ιστού ο οποίος είναι αποδιαρθρωμένος.

Σύμφωνα με μελέτη που παρήγγειλε το εμπορικό και βιοτεχνικό Επιμελητήριο, τα τελευταία δεκαπέντε έως είκοσι χρόνια έχουμε ραγδαία αποεπένδυση και αποβιομηχάνιση, ακόμα και σε ισχυρούς τομείς στους οποίους είχαμε συγκριτικό πλεονέκτημα όπως η μεταποίηση και τα τρόφιμα και όπου υπάρχει τεχνογνωσία και εγκατεστημένη βάση. Ποιος είναι λοιπόν εναντίον των επενδύσεων που θα δώσουν δουλειές στον κόσμο;

Τίθεται όμως ένα μεγάλο πολιτικό και εθνικό ερώτημα το οποίο δεν είναι ιδεολογικό. Μας διδάσκει ο τουρισμός τι συμβαίνει σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, στη Βενετία, στη Βαρκελώνη και στα δικά μας νησιά. Υπάρχει ένα είδος ανάπτυξης που λέγεται βιώσιμη και αειφορική. Εμείς θέλουμε αειφορική ανάπτυξη. Τη χρειάζεται ο χώρος, η Μεσόγειος και η Ελλάδα.

Αν κάνουμε τσαπατσουλιές με βιασύνες, άγχος και μικρολεηλασίες θα υπονομεύσουμε ένα ήδη εύθραυστο οικονομικό τοπίο. Περάσαμε μία τεράστια κρίση με άξονα τη δημοσιονομική αδυναμία. Θα ήταν συνετό να μην υπονομεύσουμε τα μεγάλα εθνικά αγαθά (assets), το φυσικό και δομημένο περιβάλλον, τους ανθρώπους.

Όταν γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων υποδέχεται 30 εκατομμύρια τουρίστες- τρεις φορές τον πληθυσμό της- όταν η Μύκονος υποδέχεται δυόμισι εκατομμύρια κόσμο, όταν όλα τα προκεχωρημένα φυλάκια του τουρισμού είναι στο κόκκινο, όταν έχουμε κορεσμό και απειλή κατάρρευσης υποδομών, σκεφτόμαστε ότι θέλουμε μία ανάπτυξη ποιοτική, με πολύ υψηλή προστιθέμενη αξία, και δεν θέλουμε μάζες που θα καταρρακώσουν τις υποδομές και στο τέλος δεν θα μας μένει τίποτα.  

Αυτό που θα πρέπει να επιδιωχθεί είναι ένας μεγάλος εθνικός σχεδιασμός. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, οι επιστήμονες, οι τεχνοκράτες πρέπει να καθίσουν κάτω να το σκεφτούν. Υπάρχει η εθνική στρατηγική ανάπτυξης, έχει γίνει η επεξεργασία στο υπουργείο εθνικής οικονομίας και ανάπτυξης, υπάρχουν σκέψεις, υπάρχουν τα εντοπισμένα πεδία στα οποία είμαστε πιο ικανοί για να μπούμε με προσόντα και ανταγωνιστικά στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Θέλουμε τα καλύτερα, όχι τα περισσότερα. Τα καλύτερα προϊόντα, τους καλύτερους επισκέπτες με την έννοια ότι θα σεβασθούν τον τόπο, την καλύτερη αξιοποίηση των πανάκριβων εθνικών υποδομών. Να μην απαξιώσουμε τις εθνικές υποδομές και το εθνικό εργατικό δυναμικό.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter