image Η εμπειρία δείχνει ότι με πολιτική βούληση και συνεργασία τα έργα «τρέχουν» -στο ραδιόφωνο 24/7 image Η απόφαση του ΚΑΣ συνιστά θετική εξέλιξη για την ελληνική πολιτεία και την οικονομία -στο ραδιόφωνο Άλφα 989

«Το βαρύ ιστορικό φορτίο της αριστεράς» – συνέντευξη στην Εποχή της 1ης Οκτ. 2017

Η συνέντευξη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Ξυδάκη στην Ιωάννα Δρόσου με τίτλο «το βαρύ ιστορικό φορτίο της αριστεράς» δημοσιεύθηκε στην Εποχή την Κυριακή, 1η Οκτωβρίου 2017.

Ιωάννα Δρόσου: Tην περασμένη Κυριακή έγιναν οι εκλογές στη Γερμανία, με ανατροπές στον κυβερνητικό συνασπισμό. Πιστεύεις ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα επηρεάσει την Ελλάδα;

Νίκος Ξυδάκης: Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η νέα κυβέρνηση θα κινηθεί σε μια καταρχάς πιο συντηρητική κατεύθυνση. Χρειάζεται όμως να βάλουμε στη ζυγαριά όλες τις παραμέτρους. Απέναντί της θα υπάρχει αυτή τη φορά μια πιο ισχυρή αντιπολίτευση από το SPD, κάτι που έλειπε από το προηγούμενο κοινοβούλιο. Για την Ελλάδα εκτιμώ ότι δεν θα έχουμε μείζονες αλλαγές. Μακάρι να διαψευσθώ, προς το καλύτερο. Σε περίπτωση  που οι Ελεύθεροι Δημοκράτες διεκδικήσουν τελικώς το υπουργείο Οικονομικών, αυτό θα συνιστά μια ελαφρώς δυσμενέστερη εξέλιξη, τουλάχιστον σε επίπεδο διατυπώσεων. Ωστόσο, νομίζω πως η βασική γραμμή της Γερμανίας δεν θα αλλάξει. Υπάρχει επίσης η προσδοκία ότι η σκληρή στάση των Ελευθέρων Δημοκρατών, οι οποίοι είναι τόσο νεοφιλελεύθεροι που γίνονται αντιευρωπαϊστές, θα αντιρροπηθεί από την παρουσία των Πρασίνων, οι οποίοι είναι οι πιο φιλοευρωπαϊστές και πιο φιλέλληνες στις ουσιαστικές πολιτικές θέσεις.

Ι.Δ.: Το SPD εσπευσμένα δήλωσε πως δεν θα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα. Ήταν ειλημμένη απόφαση;

Ν.Ξ.: Δεν το πιστεύω. Η ήττα του SPD ήταν ιστορικών διαστάσεων. Το κόμμα με αυτή τη μακρά παράδοση, με τη συμμετοχή σε δύο μεγάλους συνασπισμούς, δεν μπόρεσε να αναδείξει τις θέσεις του και κατέρρευσε. Είχε, μάλιστα, διαρροές προς όλες τις κατευθύνσεις, παρότι μιλούσε σε πολλά ακροατήρια ταυτόχρονα, χωρίς όπως φάνηκε να καταφέρει να πείσει κανένα. Έχει τη σωφροσύνη τώρα να επιλέγει τη θέση της αντιπολίτευσης, για να εστιάσει στην ανάταξη των δυνάμεών του. Και αυτό ενδεχομένως θα ευνοήσει και εμάς, καθώς η αντιπολίτευση θα είναι σε φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση.

Ι.Δ.: Η εκλογή του AFD φέρνει ξανά στο προσκήνιο την άνοδο της ακροδεξιάς…

Ν.Ξ.: Είναι πρώτη φορά από το 1949 που ένα ακροδεξιό -όχι ναζιστικό- κόμμα, το οποίο με τη ρητορική του θυμίζει το Μεσοπόλεμο, μπαίνει στη βουλή, και μάλιστα αποτελεί την τρίτη δύναμη. Η πρώτη δήλωση του Αλεξάντερ Γκάουλαντ ότι «θα πάρουν τη χώρα στα χέρια τους», είναι μια κουβέντα που αντηχεί τον σκοτεινό 20ο αιώνα. Με την εκλογή του AFD απενοχοποιείται στη Γερμανία το ακροδεξιό-ναζιστικό παρελθόν.

Ι.Δ.: Η Ντι Λίνκε δεν ενίσχυσε τις δυνάμεις της, ενώ κατέγραψε και απώλειες προς το AFD, το οποίο άντλησε ψηφοφόρους από όλες τις δεξαμενές. Γιατί ο κόσμος δεν στράφηκε στην Αριστερά;

Ν.Ξ.: Οι μετακινήσεις ψηφοφόρων είναι ένα περίπλοκο δυναμικό φαινόμενο. Δείχνει, από τη μια, την απενοχοποιημένη έκφραση του φαντασιακού και, από την άλλη, την επώδυνη, βαθιά και συνεχιζόμενη μεταβολή στον κοινωνικό ιστό, που ξεκίνησε την εποχή του Σρέντερ με τη μεταβολή των εργασιακών σχέσεων. Προκλήθηκαν ισχυρά φαινόμενα ανισοτήτων, τα οποία ενδημούν και μάλιστα βαίνουν ενισχυόμενα. Το ίδρυμα Μπέρτελσμαν μελέτησε πέρυσι τις δομές και τις ανισότητες στη Γερμανία. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής αποτυπώθηκαν σαφώς στο εκλογικό αποτέλεσμα. Παρατηρείται ένα χάσμα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, με την πρώην λαοκρατική ανατολική Γερμανία να υπολείπεται σε εισόδημα, υποδομές και εργασία. Επίσης, μεγεθύνεται το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, όταν η Γερμανία έχει καταγράψει μια πρωτοφανή έκρηξη εξαγωγών και εμφανίζεται ηγεμονεύουσα στην Ευρώπη, με μόνους ανταγωνιστές την Κίνα και τις ΗΠΑ. Όλα αυτά μας βοηθούν να βγάλουμε συμπεράσματα και η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να βοηθούν όλη την Ευρώπη.

Ι.Δ.: Και, ύστερα, ήταν και η ξενοφοβία που επηρέασε σαφώς το εκλογικό αποτέλεσμα, αφού το προσφυγικό ήταν το πρώτο θέμα στην προεκλογική ατζέντα.

Όταν η Μέρκελ πήγε προεκλογικά στο κρατίδιό της, πολίτες παραπονέθηκαν ότι φοβούνται τους πρόσφυγες. Η Μέρκελ απάντησε πως «εδώ δεν υπάρχει κανένας», για να της ανταπαντήσουν ότι «ακούμε όμως πως θα έρθουν και εδώ». Οι πρόσφυγες είναι κυρίως εγκατεστημένοι στη δυτική Γερμανία, στις βιομηχανικές περιοχές. Ωστόσο, στην ανατολική Γερμανία κατέγραψε η AFD τα υψηλότερα ποσοστά της. Ο φόβος, λοιπόν, ήταν καθοριστικό συναίσθημα για τη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος, όχι η ίδια τη παρουσία των προσφύγων.

Συζήτηση για την Ευρώπη

Ι.Δ.: Η συζήτηση για την Ευρώπη ξεκίνησε ξανά πριν λίγες εβδομάδες με την επίσκεψη Μακρόν στην Ελλάδα. Εκτιμάς ότι οι αλλαγές στη Γερμανία θα επηρεάσουν τη συζήτηση;

Ν.Ξ.: Δεν είναι ο πιο ευνοϊκός πολιτικός συσχετισμός για το σχέδιο Μακρόν, το οποίο αφορά τη Γαλλία, πρωτίστως, αλλά και τον γαλλογερμανικό άξονα και την Ευρώπη. Η Γαλλία παραδοσιακά χρησιμοποιεί την Ευρώπη για να ενισχύσει τη δική της θέση, όπως άλλωστε κάνουν όλα τα μεγάλα κράτη. Απούσης, δε, της Βρετανίας, η οποία είναι πυρηνική υπερδύναμη, η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατίζει γεωπολιτικά. Για τη Γαλλία, η συζήτηση για την Ευρώπη, είναι αγώνας επιβίωσης. Από τη μια, είναι η οικονομική υπερδύναμη και πολιτικά πολύ ισχυρή Γερμανία και, από την άλλη, η Γαλλία, η οποία λαχανιάζει με τους κανόνες του Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας, ενώ δεν έχει την εξαγωγική επιθετικότητα της Γερμανίας. Φαίνεται πως επί Σαρκοζί και Ολάντ το Βερολίνο έσπρωξε στο περιθώριο τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γαλλίας. Ο Μακρόν το ξέρει αυτό. Ή θα είναι ο τρίτος πρόεδρος που θα καταπιεί το Βερολίνο ή θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρώπη.

Ι.Δ.: Ο Ραχόι ενεργοποίησε την εθνοφυλακή, προκειμένου να αποτρέψει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Καταλονία. Οι Ποδέμος αντέδρασαν σε αυτή την τακτική, την οποία χαρακτήρισαν όνειδος για τα δικαιώματα. Γιατί επέλεξε ο Ραχόι αυτή τη συγκρουσιακή στρατηγική, η οποία μάλιστα δεν αποδοκιμάστηκε από την Ευρώπη;

Ν.Ξ.: Πρώτον, υπάρχει βαθιά ιστορία σεπαρατισμού και αυτονομίας στην Ισπανία και, δεύτερον, ο Ραχόι φοβάται πως θα έχει την τύχη του Κάμερον. Είναι πιθανό να υπάρξει θερμή ένταση από την απαγόρευση του δημοψηφίσματος, καθώς καταπατάται σαφώς το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τον αυτοπροσδιορισμό. Πρέπει, όμως, να δούμε και τις συνέπειες μιας απόφασης απόσχισης, που θα ξεσηκώσει τσουνάμι σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας.

Προς την τρίτη αξιολόγηση

Ι.Δ.: Την περασμένη Δευτέρα ο Ντάισελμπλουμ συναντήθηκε με τον Τσακαλώτο, κάνοντας λόγο για καθαρή έξοδο από το πρόγραμμα. Ποια είναι τα μηνύματα που προκύπτουν από τις δηλώσεις του;

Ν.Ξ.: Έχει πράγματι ενδιαφέρον να ακούσουμε τις αποχρώσεις των δηλώσεών του, καθώς, μεταξύ άλλων, εξέφρασε για πρώτη φορά την ανησυχία του για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, ενώ είπε πως δεν μπορείς μόνο με λιτότητα να κρατήσεις την Ευρώπη.

Ι.Δ.: Κινδυνεύει η θέση του και ίσως γι’ αυτό εκφράστηκε έτσι…

Ν.Ξ.: Και δικαίως. Ο προϊστάμενος του Γιούρογκρουπ, ενός άτυπου οργάνου με πολύ μεγάλη πολιτική ισχύ, θα πρέπει να έχει μια ουσιώδη πολιτική νομιμοποίηση. Ο Ντάισελμπλουμ δεν εκλέχτηκε καν βουλευτής, επομένως με ποιο πολιτικό βάρος μπορεί να ηγηθεί των υπουργών της ευρωζώνης;  

Ι.Δ.: Ας επανέλθουμε, όμως, στο ερώτημα. Ποια τα μηνύματα για την πορεία της τρίτης αξιολόγησης;

Ν.Ξ.: Φαίνεται πως στο Γιούρογκρουπ δεν μετακινούνται από τις αυστηρές τους θέσεις, αλλά δείχνουν να παραδέχονται σε κάθε επίπεδο ότι η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικά βήματα και ζητούν νέες μεταρρυθμίσεις. Άλλωστε, οι μεταρρυθμίσεις είναι ιδεολογική εμμονή, είναι το πεδίο στο οποίο κάθε φορά επισφραγίζεται και επιβεβαιώνεται η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία· ότι μια αριστερή κυβέρνηση την έχουν στραγγαλίσει και δεν μπορεί να κινηθεί διαφορετικά. Και αυτή είναι η ευρωπαϊκή συνθήκη.

Ι.Δ.: Επομένως, πώς θεωρείς ότι θα εξελιχθεί η διαπραγμάτευση;

Ν.Ξ.: Νομίζω ότι θα προχωρήσει με επώδυνες -αλλά μικρές σε αυτή τη φάση- δυσκολίες. Το ανοιχτό ερωτηματικό είναι η θέση και στάση του ΔΝΤ, αν θα είναι απόν ή παρόν-απόν, με τη δεύτερη εκδοχή να είναι χειρότερη, διότι επιβάλλει την ατζέντα του στο πεδίο μεταρρυθμίσεων-αποδιαρθρώσεων, χωρίς να επιβάλλει την ατζέντα του για τη ρύθμιση του χρέους. Και ύστερα πρέπει να συνυπολογίσουμε στην εκτίμησή μας την εν εξελίξει μεταφορά του χρέους της Ελλάδας από το ΔΝΤ στον ESM και την εκφρασμένη επιθυμία του Σόιμπλε να μετατραπεί ο ESM σε ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Αυτό θα μπορούσε να είναι καταρχάς μια θετική εξέλιξη για την Ευρώπη και την Ελλάδα, αλλά έχει πολλές γκρίζες περιοχές που είναι επικίνδυνες, καθώς ο ESM δεν είναι πολιτικός οργανισμός και επομένως δεν υπόκειται σε πολιτικό έλεγχο ούτε υποχρεούται να τηρεί τις ευρωπαϊκές συνθήκες, αφού είναι ανώνυμη εταιρεία.

Κεντρικοί σχεδιασμοί και καθημερινότητα

Ι.Δ.: Ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ περιέγραψε το δρόμο προς την έξοδο των μνημονίων. Επέμεινε στις επενδύσεις, αλλά και στη μείωση της ανεργίας. Το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης γίνεται κατανοητό στον κόσμο ή δεν τον επηρεάζει και επομένως είναι αδιάφορο σε επίπεδο ρητορικής;

Ν.Ξ.: Σαφώς γίνονται κατανοητοί και κρίνονται παράλληλα οι κεντρικοί σχεδιασμοί, αλλά δεν θα γίνουν βίωμα αν δεν επηρεάσουν την καθημερινή ζωή του κόσμου. Αν δεν δουν ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει προς το καλύτερο. Παρά τις μεγάλες επικοινωνιακές αδυναμίες, θεωρώ ότι ο βηματισμός της κυβέρνησης είναι πιο σταθερός και προσγειωμένος. Όσον αφορά, όμως, το επίπεδο της καθημερινότητας, η κυβέρνηση πρέπει να δείξει εξαιρετικά αντανακλαστικά με υψηλό βαθμό κατανόησης των προβλημάτων και να εξαντλεί κάθε περιθώριο όπου δεν υφίσταται μνημονιακή δέσμευση. Εκεί πρέπει να έχουμε διαχειριστική αριστεία, γιατί αυτό θα φαίνεται. Αν, για παράδειγμα, μπορέσουμε να μειώσουμε τις ουρές αναμονής ή να αυξήσουμε το επίπεδο παροχής υπηρεσιών προς τους πολίτες, θα γίνει αντιληπτό αμέσως από τον καθένα. Και είναι καθημερινή η μάχη να μην έχουμε ένα κράτος που υπηρετεί συμφέροντα, αλλά να υπηρετεί τον πολίτη.

Παράλληλα, όπως έχει αποδειχθεί πια, η Ελλάδα δεν έχει παραγωγικό σχέδιο, αφού στηρίζεται στον τουρισμό και τις υπηρεσίες του, που μετά τη ραγδαία αύξησή του, έδειξε δομικές αδυναμίες. Σε αυτό το πεδίο πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Τα χρόνια της μεταπολίτευσης παράχθηκαν τεράστια ποσά αδικίας και ανισότητας. Ό,τι κέρδισε στη μεταπολίτευση η ελληνική κοινωνία από τις προσδοκίες και τα όνειρα της δεκαετίας του ’60, δηλαδή την κοινωνική κινητικότητα, τα σχολεία, τη μόρφωση, την ευημερία, την εργασία, τη σιγουριά, ότι κάθε γενιά θα περνά καλύτερα από την προηγούμενη, τα έχασε στα χρόνια της κρίσης. Και δεν κινδυνεύουμε μόνο να χάσουμε τους υλικούς όρους κοινωνικής αναπαραγωγής, αλλά και τους ψυχοπνευματικούς, την πίστη δηλαδή ότι μπορούμε να στηριχθούμε στις δυνάμεις της κοινωνίας, να πιστεύουμε στη δημοκρατία, στην κοινωνική αυτοδιάθεση, σε ένα όραμα απελευθέρωσης. Και αυτό είναι το βαρύ ιστορικό φορτίο της αριστεράς.

Ι.Δ.: Στη ΔΕΘ, η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε να χαράξει τη νέα της στρατηγική, η οποία ακόμα είναι θολή. Ύστερα, έθεσε ζήτημα δεδηλωμένης, με αφορμή μια τροπολογία του υπουργείου Δικαιοσύνης. Πώς κρίνεις την τακτική της αντιποκιτευσης;

Ν.Ξ.: Η τακτική ότι αν δεν ψηφίζει σύσσωμη η κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα ψηφίζει η αντιπολίτευση, εξευτελίζει και το ρόλο του βουλευτή και το ρόλο του κοινοβουλίου. Είναι ένα είδος ανήθικου κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για νομοθετήματα που έχουν ιδεολογικό, συμβολικό και ανθρώπινο χαρακτήρα και βοηθούν την κοινωνία να αναγνωρίσει τις νέες ανάγκες και σχέσεις. Σε ό,τι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, νομίζω ότι πια είναι πασιφανές το στρατηγικό της αδιέξοδο. Από όταν ολοκληρώθηκε ο ιστορικός ρόλος του ΛΑΟΣ με τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τα πρωτοπαλίκαρά του απορροφήθηκαν από τη ΝΔ και στη συνέχεια την επιμόλυναν με τη νοοτροπία περιθωριακού, ακροδεξιού ελκυστήρα, λαγού. Η ΝΔ είναι σε σύγχυση ταυτότητας και χαρακτήρα. Απομακρύνεται και από τη φυσιογνωμία που είχε προσδώσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και άλλες προσωπικότητες, που επιχείρησαν στη μεταπολίτευση να αποτινάξουν τη ρετσινιά της δεξιάς των εξοριών και των διώξεων, του Εμφυλίου. Όταν η αντιπολίτευση γίνεται με ψέματα, fake news και κραυγές, δεν βοηθά κανέναν. Γιατί μπορεί να βοηθιέται ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτή την εύκολη αντιπολίτευση, που εύκολα καταρρίπτεται, αλλά δεν βοηθιέται η δημοκρατία, η χώρα, η ανάκτηση του κύρους της πολιτικής, η πίστη στη δημοκρατία. Το μόνο που μένει είναι μια ανταλλαγή απειλών.

Ανάπτυξη – να προσδιορίσουμε τι εννοούμε

Ι.Δ.: Η δίκαιη ανάπτυξη είναι ένα από τους κύριους στόχους της κυβέρνησης. Η εκβιαστική εμπλοκή που υπήρξε με την El Dorado και η εύλογη αντίδραση του ΚΑΣ για το Ελληνικό, ερμηνεύονται από μερίδα του Τύπου, αλλά και την αντιπολίτευση ως φυγή των επενδύσεων, με υπαιτιότητα της κυβέρνησης. Ποια η γνώμη σου;

Ν.Ξ.: Όταν αναφερόμαστε στην ανάπτυξη, πρέπει να προσδιορίζουμε τι εννοούμε. Η προσέλκυση των ξένων επενδύσεων είναι θεμιτή και επιβαλλόμενη. Αλλά αυτές πρέπει να σέβονται το περιβάλλον, τους δημοκρατικούς θεσμούς, το κράτος που τους φιλοξενεί, την κοινωνία που τους υποδέχεται.

Σεβόμαστε, από την πλευρά μας, την επιδίωξη κέρδους του επενδυτή και διασφαλίζουμε με σοβαρούς κανόνες ότι αυτό που συμφωνείται θα τηρείται αμοιβαία. Zητάμε δε εξαρχής να μένει αναλογικό και εύλογο κέρδος στη χώρα, με τη μορφή εργασίας, με τη μορφή εσόδων, με διάχυση παράπλευρης επιχειρηματικότητας και προστιθέμενης αξίας.

Στην περίπτωση της El Dorado, η εταιρεία έχει εγγυηθεί συμβατικά ότι δεν θα εξάγει το ορυκτό ακατέργαστο και ότι η κατεργασία θα γίνεται με μια διαδικασία που αποδεδειγμένα δεν θα επιβαρύνει το περιβάλλον. Δεν πρόκειται για λεπτομέρειες που προσπερνάς, αλλά για σοβαρές συμβατικές υποχρεώσεις, που εκτός των άλλων θα επηρεάσουν ένα τεράστιο φυσικό αποθετήριο, τη Χαλκιδική, στήριγμα της τουριστικής βιομηχανίας. Ας λογαριάζουμε λοιπόν τα πράγματα πριν καταλήγουμε σε ακραίες αντιπολιτευτικές φωνές που ταυτίζονται με αυτά που λέει ο CEO κάθε εταιρίας.

Παρομοίως βλέπουμε το Ελληνικό, με όλες τις διαφορές των δύο υποθέσεων. Έχει γίνει μια σύμβαση για να γίνει εκεί μια επένδυση, τουριστική και οικιστική. Οι αρχαιολόγοι ζητούν από το 2012 την κήρυξη των αρχαιολογικών περιοχών, κίνηση που παρά τη διαστρέβλωση που γίνεται από όσους δεν γνωρίζουν, δεν εμποδίζει την ανάπτυξη, το αντίθετο, μπορεί να είναι συγκριτικό πλεονέκτημα και προστιθέμενη αξία για έναν τουριστικό οικισμό.

Η πιστή τήρηση του αρχαιολογικού νόμου έχει σώσει διαχρονικά τους οικισμούς της Ελλάδας και έχει συμβάλει (ποιοι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό;) στην τουριστική ανάπτυξη. Ξέχωρα βέβαια που είναι συνταγματική μας υποχρέωση. Έπειτα, η συνεργασία της αρχαιολογίας μπορεί να βοηθήσει ένα έργο να τρέξει ταχύτατα. Δεν μιλώ αορίστως, μιλώ με παραδείγματα από το σύντομο διάστημα που πέρασα από το ΥΠΠΟ. Το τεράστιο έργο του Μετρό Θεσσαλονίκης τρέχει ταχύτατα τον τελευταίο χρόνο  χάρη στην πολιτική βούληση και τη συνεργασία της διοίκησης του Μετρό και της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Το Κέντρο Πολιτισμού Νιάρχος κατασκευάστηκε σωστότατα, χωρίς καθυστερήσεις, πάνω στη μεγαλύτερη αρχαία νεκρόπολη που έχει βρεθεί, αναδεικνύοντάς την. Και υπάρχουν δεκάδες άλλα παραδείγματα μεγάλων έργων. Πώς έγινε δηλαδή η Εγνατία οδός, η Ιονία οδός, πώς έγιναν τα ολυμπιακά έργα και το Μετρό της Αθήνας, ο αγωγός ΤΑΡ; Όλα γίνονται με οικονομικό όφελος και με προστασία και ανάδειξη των αρχαίων, αν χρειαστεί.

Η Ελλάδα διαθέτει δύο μοναδικά πλεονεκτήματα: ένα πολύ πλούσιο, ποικίλο και πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και ένα ανεκτίμητο πολιτιστικό περιβάλλον. Και τα δύο μπορούν να είναι πηγή πλούτου και ζωής. Η ελληνική δημοκρατία και η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να προχωρήσουν στην ανάταξη της οικονομικής περιπέτειας και του πόνου, βασιζόμενες σε αταλάντευτες αρχές, μακροπρόθεσμης και βιώσιμης ουσιαστικής ανάπτυξης.

Οι προχειρότητες και οι βιασύνες θα οδηγήσουν σε λεηλασίες, που θα προκαλέσουν πολύ περισσότερο πόνο στην κοινωνία, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις επόμενες γενιές. Η ανάπτυξη πρέπει να είναι δίκαιη, να περιέχει δηλαδή τον πυρήνα της ισότητας, της δημοκρατίας και των ιδανικών του σοσιαλισμού, αλλά και βιώσιμη. Αυτή είναι η αριστερά του 21ου αιώνα.

—-

Η σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Εποχής εδώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Στοιχεία επικοινωνίας
Twitter